Echoes

«به خواب می رویم یک دست زیر سر و یک دست روی دامنه ی ستاره ها.» #زبیگنیو_هربرت @e_choes

غلافم چنان سخت و محکم شده که نمی‌توانم بشکافمش و بیرون بیایم، مثل یک حلزون بی اراده در جلدی بسته. چیزی مثل بی میلی، خفیف ‌تر و آسان‌گیر تر از بیزاری اما تنبل تر و ماندگار تر در گلویم رسوب کرده است که نمی‌گذارد چیز های بیرون از من در من راه یابند، دائم آن ها را پس می‌زند، بی آن که بخواهم گرفتار نوعی تهوع پنهان و پایدار هستم که نه تنها اشتیاق را در من می‌کشد بلکه اراده را هم زایل می‌کند. روزها در راه نوشته‌ی #شاهرخ_مسکوب @e_choes

یاد گرفتنِ رها کردن توی زمان درست خودش یکی از دستاورد های بزرگ زندگیه.

گاهی رها کردن به مراتب قدرتمندانه‌تر از ایستادگی و تلاش است. #اکهارت_تولی @e_choes

خطا، ز صبحِ ازل، رزقِ آدمی زادست. #صائب_تبریزی @e_choes

معتقدم که جای خالی آدم‌ها را بهتر است با چیزی پر نکنیم. هیچ چیزی پایدار نیست. همین جای خالی که با مفهوم جدیدی پر شده‌است، هرآن ممکن است دوباره خالی شود. حالا در یک فضای مشترک دو جای‌ خالی داریم که عمقش بسیار بیشتر از جای خالی اول است. بهتر است به جای خالی آدم‌ها دست نزنیم. دست که می‌زنیم عمقش بیشتر می‌شود. @prague7

چون که تولدشه 🤍 #کیهان_کلهر

«عجب سیرکی است. همه‌مان خواهیم مُرد. این مساله به تنهایی باید کاری کند که یکدیگر را دوست بداریم. ولی نمی‌کند. ما با چیزهای بی‌اهمیت و مبتذل کوچک شده‌ایم. ترور شده‌ایم. ما در هیچ هضم شده‌ایم.» #چارلز_بوکفسکی @e_choes

اگر غم را چو آتش دود بودی جهان تاریک ماندی جاودانه درین گیتی سراسر گر بگردی خردمندی نیابی شادمانه #شهید_بلخی @e_choes

۲۲ نوامبر ____گوستاو فلوبر در نامه‌ای به ژرژ ساند؛ «تو آنجا تنها و ماتم گرفته‌ای. من هم اینجا همین حال را دارم. از کجا می‌آیند این حملات مالیخولیایی که انسان را در خود فرو می‌برند؟ مثل خیزابی قد می‌کشند، آدمی را غرقه می‌سازند و دیگر راه گریزی نیست» @ofoblivion