Book_tips

پسرک گفت: «نمی‌تونم هیچ راهی رو پیشِ روم ببینم.» موش کور گفت: «می‌تونی قدم بعدی‌ت رو ببینی؟» «آره.» «پس همون یه قدم رو بردار.» ✍️ چارلی مکسی ‌@book_tips 🐞

https://t.me/Ghaedi404 درود بر شما رفقای عزیز! فاطمه قائدی هستم ، دانشجو حقوق و شاعِر⚖📚 در این کانال از اشعار خودم و مطالب حقوقی براتون می زارم.📝 حضور شما باعث افتخار منه..😌🩵

اشتباه بزرگ ذهن ما این است که فکر می‌کند حرکت به سمت خودشکوفایی، مثل رانندگی در یک اتوبان صاف است. اما واقعیت این است که ساختن یک هویت جدید، بیشتر شبیه به هدایت یک کشتی در اقیانوس است؛ شما بارها مجبور می‌شوید مسیر را کج کنید، دور بزنید و جهت را عوض کنید. این تغییر جهت‌ها نشانه گم‌شدن نیستند، عقلانیتِ مسیرند. #رولومی @book_tips 🐞

گاهی خودت رو مثل یه کتاب 🗒ورق بزن، انتهای بعضی فکر هات نقطه بگذار که بدونی باید همونجا تمومشون کنی.... @book_tips 🐞

امروز توجهت رو آگاهانه به نقاط قوت معطوف کن. در خودت و در دیگران. قدردانی یک احساس گذرا نیست؛ یک مهارتِ توجه است که با تمرین ساخته می‌شه. هرچه دقیق‌تر ببینی، دسترسی‌ات به اون آسان‌تر می‌شه. امروز فقط ببین. بدون قضاوت. بدون تحلیل اضافه. @book_tips 🐞

🍃🌺🍃 🌿 امروز شنبه است... بعضی‌ها فکر می‌کنند شنبه، فقط اولین روز هفته است. اما شاید شنبه، مهربان‌ترین فرصت زندگی باشد؛ فرصتی که هر هفت روز یک‌بار، بی‌هیچ قضاوتی، دوباره به ما داده می‌شود. اگر هفته‌ی گذشته آن‌گونه که می‌خواستی پیش نرفت... اگر تصمیمی را نیمه‌کاره رها کردی... اگر خسته شدی، دلگیر شدی یا حتی امیدت کم‌رنگ شد... امروز لازم نیست همه‌چیز را از نو بسازی. فقط یک کار کوچک را آغاز کن. یک صفحه کتاب بخوان... یک تماس محبت‌آمیز بگیر... ده دقیقه پیاده‌روی کن... یا کاری را که مدت‌هاست به فردا سپرده‌ای، فقط برای پنج دقیقه شروع کن. زندگی، بیشتر از آنکه با تصمیم‌های بزرگ تغییر کند، با همین قدم‌های کوچک، آرام‌آرام مسیرش را عوض می‌کند. یادت باشد: خودکارآمدی، از انجام دادن شکل می‌گیرد، نه از فکر کردن. امید، وقتی زنده می‌ماند که حتی یک گام رو به جلو برداریم. و تاب‌آوری، یعنی بعد از هر بار زمین خوردن، هنوز دلیلی برای برخاستن پیدا کنیم. امروز، دنبال یک معجزه نباش. خودت، معجزه‌ی کوچک امروزت باش. و اگر در کوله‌پشتی شنبه‌ات، جایی برای یک کتاب هم گذاشتی، شاید همان چند صفحه، جرقه‌ی فکری باشد که تمام هفته‌ات را روشن کند. «دوست همراه! ما در انتشارات سایه سخن هر کتابی که منتشر می‌کنیم، باید این امید را با خود بیاورد که زندگیِ دست‌کم یک انسان، پس از خواندن آن، اندکی روشن‌تر، عاقلانه‌تر و مهربان‌تر شود.» اگر روزی احساس کردیم کتابی این اثر را دارد، آن روز مأموریت‌مان را درست انجام داده‌ایم. دوست عزیز! ما در انتشارات سایه سخن این رهنمود #هانا_آرنت را بخاطر می‌سپاریم: از خود مکرراً بپرسید و این پرسش را زنده نگه‌دارید: فراتر از آنچه به ما دیکته می‌شود، آیا نوع دیگری می‌توانیم زندگی کنیم؟ شنبه‌ات سرشار از امید، گام‌هایت استوار، و دلت آرام... @Sayehsokhan 🌱 @book_tips 🐞

انسان نرم و لطیف زاده می شود و هنگام مرگ خشک و سخت می شود، گیاهان نیز چون سر از خاک برآرند ، نرم و لطیف اند و هنگام مرگ خشک و شکننده. پس هر که سخت و خشک است مرگش نزدیک و هر کس نرم و منعطف است سرشار از زندگی... سخت و خشک می شکند و نرم و منعطف باقی می ماند و این است راز جاودانگی... #لائوتزو @book_tips 🐞

💫کانال VIP به مناسبت تولد ادمین رایگان شد🌹 قیمت اصلی : 299 هزار تومان عضویت در کانال VIP 🫵فقط امشب رایگان عضو شو 👇👇👇👇👇 https://t.me/addlist/abLWLFo08rhkZWU0

«بعضی زخم‌ها با هیچ عذرخواهی‌ای ترمیم نمی‌شوند؛ چگونه می‌شود به شاخه‌ی شکسته‌ای فهماند که باد عذرخواهی کرده است...؟» #محمود_درویش

عذرخواهی‌ای که درخورِ حجمِ زخم نباشد، خود زخمی دیگر است

. @book_tips 🐞

رژیم شما فقط چیزی که می‌خورید نیست... چیزهایی که تماشا می‌کنید، چیزهایی که گوش می‌دهید، مطالبی که می‌خوانید، آدم‌هایی که با آنها معاشرت می‌کنید و تمام چیزهایی که ذهن و روح‌تان را در معرضش قرار می‌دهید شامل رژیم‌تان می‌شود.

پس از آنچه که به طور حسی، جسمانی و روحانی وارد کالبد و ذهن خود می‌کنید آگاه باشید.

@book_tips 🐞

آدم‌بزرگ‌ها عاشق عدد و رقم‌اند. وقتی با اونا از یک دوست تازه حرف بزنی، هیچوقت ازتون در مورد چیزهای اساسی سوال نمی‌کنن، هیچوقت نمی‌پرسن آهنگ صداش چطوره؟ چه بازی‌هایی رو دوست داره؟ پروانه جمع می‌کنه یا نه؟ می‌پرسن چندسالشه؟ چند تا برادر داره؟ وزنش چقدره؟ پدرش چقدر حقوق می‌گیره؟ و تازه بعد از این سوالاس که خیال می‌کنن طرف رو شناختن. اگه به آدم بزرگا بگی که یک خونه ی قشنگ دیدم از آجر قرمز که جلو پنجره‌هاش غرق گل شمعدونی و بومش پر از کبوتر بود، محاله بتونن مجسمش کنن. باید حتما بهشون گفت یک خونه چند میلیارد تومنی دیدم تا صداشون بلند بشه که وای چه قشنگ. نباید ازشون دلخور شد. بچه ها باید نسبت به آدم بزرگها گذشت داشته باشند. #شازده_کوچولو @book_tips 🐞

🧠 هر فکری لایق توجه تو نیست. 🧠ذهن ما هم مثل یک اتاق قدیمی، به‌مرور پر از شلوغی می‌شود؛ تارهای عنکبوتیِ🕸 نگرانی‌ها، حسرت‌ها و سروصداهای ذهنی در آن جمع می‌شوند. آرامش واقعی از جایی آغاز می‌شود که یاد بگیری چیزهایی را که دیگر به تو خدمت نمی‌کنند، کنار بزنی. از فضای ذهنی‌ات محافظت کن. خودت انتخاب کن چه چیزی در ذهنت بماند و بقیه را رها کن. @book_tips 🐞

به هر آنچه که فکر کنی برای آن، کارت دعوت میفرستی.📨

@book_tips 🐞

همسرم همیشه فکر می‌کند که من صبح‌های پنج‌شنبه‌ام را هدر می‌دهم.هر پنج‌شنبه، رأس ساعت ۹ صبح، ماشینم را در پارکینگ سنگ‌ریزه‌ای مرکز نگهداری سالمندان «سیدر ریج» پارک می‌کنم. آنجا هیچ خویشاوندی ندارم، قرار ملاقاتی هم ندارم. فقط وارد سالن عمومی می‌شوم، روی یک صندلی راحتی می‌نشینم و شروع می‌کنم به قلاب‌بافی. من ۶۵ سال دارم، کتابدار بازنشسته‌ام و حالا آن‌قدر وقت آزاد دارم که گاهی نمی‌دانم با آن چه کنم.اوایل، کارکنان مرکز با نگرانی از من می‌پرسیدند: خانم، منتظر یکی از ساکنان هستید؟ لبخند می‌زدم و می‌گفتم: «نه، فقط دارم با کاموایم کار می‌کنم.کم‌کم دیگر سؤال نکردند. احتمالاً با خودشان فکر کردند پیرزن عجیب‌وغریب اما بی‌آزاری هستم.اما حقیقت این بود که من فقط قلاب‌بافی نمی‌کردم؛ داشتم آدم‌ها را تماشا می‌کردم.سالمندانی را می‌دیدم که آرام و خاموش، مثل سایه‌هایی در راهروها حرکت می‌کردند؛ تنها، بی‌صدا و با نگاه‌هایی که بیشتر به زمین دوخته شده بود تا به زندگی. بعد کم‌کم آن‌ها هم متوجه حضور من شدند.با واکرهایشان می‌ایستادند و حرکت قلاب میان کاموا را نگاه می‌کردند.اولین کسی که سکوت را شکست، زنی بود به نام النور. یک روز گفت:این بافتت خیلی نامرتبه.خندیدم و گفتم: کاملاً درست می‌گی. من واقعاً افتضاح می‌بافم. دوست داری یادم بدی؟چنان نگاهم کرد که انگار بلیت برنده بخت‌آزمایی را به دستش داده باشم.گفت: دیگه دست‌هام خشک شده… دهه‌هاست نبافتم.یک قلاب دیگر به سمتش سر دادم و گفتم: عالیه. پس با هم بد می‌بافیم.کنارم نشست.و کمتر از ده دقیقه بعد، انگشتانش دوباره با همان ریتم قدیمی حرکت می‌کردند؛ ریتمی که حافظه‌اش تصور می‌کرد سال‌ها پیش فراموش شده است.هفته بعد، النور دو نفر دیگر را هم با خودش آورد.بعد شدند پنج نفر. بعد ده نفر.و خیلی زود کتابخانه مرکز گوشه‌ای را به ما اختصاص داد.اسم مان را گذاشتند «باشگاه قلاب و کاموا»، اما راستش قلاب‌بافی فقط بهانه بود.ما درباره فیلم‌های قدیمی حرف می‌زدیم، از خیابان‌های شهر در دهه شصت خاطره تعریف می‌کردیم و با هم غر می‌زدیم که چرا غذای اسرارآمیز پنج‌شنبه‌ها همیشه این‌قدر بد است.تغییر را می‌شد با چشم دید.زن‌هایی که قبلاً تمام روز را با لباس خواب می‌گذراندند، حالا برای پنج‌شنبه‌ها گردنبند می‌انداختند، موهایشان را مرتب می‌کردند و رژ لب می‌زدند. یکی از ساکنان به نام مارتا که پرستارها او را «کم‌حرف و تقریباً بی‌کلام» توصیف می‌کردند، ناگهان با جزئیات کامل شروع کرد به توضیح دادن الگوی پلیوری که در سال ۱۹۵۴ برای اولین تولد پسرش بافته بود.کم‌کم تپه‌ای از کلاه‌های کج‌وکوله و رنگارنگ درست شد.مارتا با خنده گفت:آخر قرار است با این‌ها چه کار کنیم؟ گفتم: حتماً یک نفر به آن‌ها نیاز دارد.کلاه‌ها را برای یک مرکز حمایتی کودکان بی‌سرپرست فرستادیم.هر ماه یک جعبه پر از کلاه راهی آنجا می‌شد؛ کلاه‌هایی که زنانی بافته بودند که دنیا تقریباً آن‌ها را فراموش کرده بود، برای کودکانی که دنیا هنوز آن‌ها را کاملاً در آغوش نگرفته بود. پاییز گذشته، مددکار جوانی از همان مرکز به دیدن مان آمد.عکسی همراهش بود.در عکس، گروهی از نوجوانان در اردوی هوای سرد ایستاده بودند و تقریباً همه‌شان کلاه‌های شلوغ و رنگارنگ ما را بر سر داشتند. به پسری در انتهای عکس اشاره کرد و گفت:«این پسر به من گفت تا امروز هیچ‌وقت چیزی کاملاً نو برای خودش نداشته. داخل کلاهش برچسبی پیدا کرده بود که رویش نوشته شده بود: دست‌بافت مارتا، ۸۷ ساله. تو آدم ارزشمندی هستی.سه هفته است که کلاه را از سرش برنداشته. می‌گوید احساس می‌کند یک مادربزرگ حواسش به او هست.چشمان مارتا پر از اشک شد.همه ما برای چند دقیقه در سکوت فرو رفتیم.همسرم هنوز هم وقتی کیف کامواهایم را برمی‌دارم، چشم‌هایش را از سر تعجب می‌چرخاند.فکر می‌کند این همه راه رانندگی کردن فقط برای نشستن کنار چند غریبه و ساختن چیزهایی که هیچ‌کس سفارش نداده، اتلاف وقت است.اما النور سه‌شنبه گذشته، آرام و بی‌درد از دنیا رفت.در مراسمش، پسرش دستم را گرفت و آرام گفت: مادرم برای پنج‌شنبه‌ها زندگی می‌کرد. همیشه می‌گفت آن چند ساعت، دیگر یک بیمار نبود… دوباره یک هنرمند بود. شما عزت نفسش را به او برگرداندید.حالا هم گروه ما برقرار است.ده زن، بین ۷۱ تا ۹۵ سال، که هنوز با عشق کلاه‌های نامرتب و رنگارنگ برای بچه‌هایی می‌بافند که بیش از هر چیز نیاز دارند بدانند نامرئی نیستند. من مسیر تاریخ را عوض نمی‌کنم. فقط در اتاقی آفتاب‌گیر، کنار آدم‌هایی که سال‌ها با تنهایی زندگی کرده‌اند، قلاب‌بافی می‌کنم.اما در این سال‌ها یک چیز را فهمیده‌ام: گاهی نجات دادن یک زندگی، با کارهای بزرگ و پر سر و صدا اتفاق نمی‌افتد.گاهی فقط کافی است کنار کسی بنشینی، با او حرف بزنی، به او احساس دیده شدن بدهی و یادش بیاوری که هنوز ارزشمند است.و شاید همین ساده‌ترین شکلِ عشق، بزرگ‌ترین معجزه دنیا باشد.

امید نخی‌است نازک اما محکم، که ما را از دلِ تاریکی به صبح می‌کشاند. وقتی همه‌چیز خاموش است، او آرام می‌گوید: ادامه بده، نور نزدیک است. @book_tips 🐞

♥️♥️♥️ 💎برترین کانال‌های تلگرام: 🔹هماهنگی جهت تبادل: @mrsmafd

♥️♥️♥️ 💎برترین کانال‌های تلگرام: 🔹هماهنگی جهت تبادل: @mrsmafd

در شروع هر کاری از خودت سوال کن من این مسیر را چون خودم دوست دارم می‌روم، یا چون می‌خواهم دیگران مرا ببینند و تحسین کنند؟ ‌

هدف تو از هر کاری باید خوشحالی و رضایت خودت باشد، نه جلب توجه یا کسب امتیاز از نظر دیگران. چون در نهایت، تو هستی که با خودت زندگی می‌کنی، نه دیگران.

@book_tips 🐞

🍃🌺🍃 وقتی کسی مدام با لحن منفی حرف می‌زنه، ممکنه نه برای آسیب‌زدن، بلکه برای دیده‌شدن یا شنیده‌شدن باشه. ‏تلخی کلام خیلی وقت‌ها صداییه برای بیان زخمی که سال‌ها بی‌صدا مونده. ‏واکنش ما به این انرژی، می‌تونه بین مرز همدلی و مراقبت از خود، معنا پیدا کنه. @book_tips 🐞