زنان امروز

هدف من در این متن تأمل در برخی سازوکارها و سیاست‌های فرهنگی در شیوۀ مواجهۀ جامعه با خشونت جنسی است. نمی‌خواهم «اثبات» کنم که روایات جنبش روایت‌گری علیه آزار جنسی درست‌اند یا نه. مسئله‌ام صدق یا عدم صدق این روایات نیست (که این نیازمند فضا و موقعیتی دیگر است). جهت‌گیری‌ام دربارۀ جنبش روایت‌گری البته در سراسر متن روشن است، و به آن نخواهم پرداخت. آنچه برای من محل پرسش است، روایت به‌مثابۀ میدان گفتمانی است: میدانی که در آن صداهای متخاصم سامان می‌یابند، مرزهای اخلاقی ترسیم می‌شود، و سیاست حقیقت میان درست و نادرست و خود و دیگری تفکیک ایجاد می‌کند. از‌این‌رو، گامی به عقب برمی‌دارم تا بفهمم جامعه چگونه روبه‌روی این روایت‌ها قرار می‌گیرد و از دل این مواجهه چه چیز تثبیت یا نامرئی می‌شود. پس سؤال اصلی‌ام را طرح می‌کنم. ادامهٔ این مطلب را در سایت زنان امروز: zananemrooz.com/article/اقتصادِ-اعتبار-و-سیاستِ-حقیقت/ و یا در نسخه چاپی شماره ۵۴: https://shorturl.at/CdP51

این متن، بخشی از پروندهٔ «سوگ» در بخش «ذهن و بدن» شماره ۴۳ مجله «زنان امروز» است که در سال ۱۳۹۷ منتشر شده بود. این مطلب را برای سوگوارانی بازنشر می‌کنیم که جان عزیزانشان ستانده شده است. در این برهۀ تاریخی که با اندوهی جمعی روبه‌رو هستیم، امید داریم این روایت‌ها به دست کسانی برسد که داغی چنین سنگین را تجربه کرده‌اند. متن پیش رو، هرچند در شرایطی بسیار متفاوت نگاشته شده است، از مناسک وداع و علائم هشداردهنده برای فرد سوگوار می‌گوید.  zananemrooz.com/article/سوگوار-آن-خداحافظی-طولانیام/

این گفت‌وگو ادامه‌ای است بر جستار «سختی‌های همبستگی بین‌المللی در پساژینا» که پیش‌تر در ویژه‌نامه «همبستگی در تعلیق» مجلۀ زنان امروز منتشر شده بود. این بار به دوگانه گاه مادی و گاه غیرمادی، گاه برساخته و گاه حقیقی، گاه به‌اجبار ساخته‌شده (مانند تبعید) و گاه انتخاب‌شده «داخل و خارج» می‌پردازیم. اینکه کنش‌گری و کار فکری در داخل و خارج ایران چه ضرورت‌ها و تفاوت‌هایی دارند، کجا تفاوت‌ها باید به رسمیت شناخته شوند و به کار می‌آیند و موقعیت‌مندی چطور به تفاوت/فاصله در نظر و رویکرد می‌انجامد؟ این دوگانه و روبه‌رو شدن با هژمونی روایت‌های غالب کجا ما را از هم خشمگین ساخته و مخل همبستگی شده است؟ آیا رویکرد فمینیستی می‌تواند در شکستن این دوگانه مؤثر باشد و به ساخت زمینی جدید و مشترک برای «ما» کمک کند؟ لینک مطلب: zananemrooz.com/article/داخل-و-خارج؛-یک-گفتوگو-در-فاصله/

شاید در هیچ دوره‌ای از تاریخ بشر، حقیقت جنگ تا این اندازه آشکار و در‌عین‌حال مبهم نبوده است: در تماشای صحنه‌های پر از خون، قتل‌ها، آدم‌ربایی‌ها، شکنجه‌ها و گرسنگی دادن‌ها، برای چه کسی نگران باشیم؟ از حق زیستن چه کسی دفاع کنیم؟ این مطلب را در سایت «زنان امروز» zananemrooz.com/article/کدام-بدنها-ارزش-سوگواری-دارند؟/ و یا در نسخه چاپی شماره ۵۴ بخوانید: store.zananemrooz.com/محصول/نسخه-چاپی-شماره-۵۴/

⁨ ⁨ شمارهٔ ۵۴ مجلهٔ زنان امروز منتشر شد. لینک خرید در استوری و bio. در این شماره می‌خوانید: ◾️ جامعه اقتصادِ اعتبار و سیاستِ حقیقت چرا مردان «محترم» را متجاوز نمی‌دانیم؟ 🖋️ المیرا بهمنی بدن، قدرت و مردانگی راست‌گرا 🖋️ سپیده امامی خنده غمگین‌ترم می‌کند زن‏پوشی از منظر جامعه‏شناسی فمینیستی 🖋️ سارا مقدادی «مراقبت زنانه» در دل بحران 🖋️ سمیه بیابانی ▪️تاریخ کدام بدن‌ها ارزش سوگواری دارند؟ سیاست مرگ از منظر جودیت باتلر 🖋️ مریم رضایی جنگ جنسیت ندارد 🖋️ شیرین کریمی از حضور تا حذف بازنمایی رسمی ‌زنان در جنگ ایران و عراق 🖋️ آیدا نوابی فمینیسم استعماری و جنگ به نام رهایی زن 🖋️ مریم دژمخوی نابرابری با ما چه می‌کند؟ گفت‌وگو با پروفسور کیت پیکت 🖋️ پردیس قره‌بیگلو، مزدک دانشور عکس‌نوشت زنی از جبهۀ مقاومت پاریس 🖋️ سوسن سیرجانی ▪️هنر زنان و پافشاری بر امر «مدرن بودن» گفت‏وگو با توکا ملکی دربارۀ نمایشگاه «به گزارش زنان» 🖋️ فرشته حبیبی روایت‌های ناتمام تاریخ هنر زنان ایران نقدی بر نمایشگاه «به‌ گزارش زنان» 🖋️ هادی مومنی میل و خشم بی‌سمت و سو نقدی بر نقش‌‌مایۀ نئورئالیستی زن و کودک رهاشده در فیلم زن و بچه 🖋️ معصومه گنجه‌‌ای واکاوی چهرهٔ زن در سینمای ناصر تقوایی زنانی که عامل تغییرند 🖋️ آرمین ابراهیمی تاریک‌‌خوانی یک قتل نگاهی به نمایش مجلس ناهید 🖋️ فرشته حبیبی ادبیات بدنِ بی‌زبان، زبانِ بی‌بدن سیاست رهایی در گیاهخوار اثر هان کانگ 🖋️ مهشاد شهبازی ترجمه به‌مثابۀ بازآفرینی بازخوانی نقش دبورا اسمیت در جهانی شدن هان کانگ 🖋️ فهیمه شفیعی اصفهانی سفیدی و نمودهای تسلی‌بخش آن تحلیل کتاب سفید اثر هان کانگ 🖋️ فاطمه مهدوی‌پور⁩⁩

⁨ حضور برای همه آزاد است. به امید دیدار 🌱⁩

روزهای سختی برای حقوق زنان در ایران درحال ورق خوردن است؛ در نبود هیچ سازوکار مدنی برای پیگیری حقوق زنان در ایران، قانونگذاران قانون خانواده اسلامی که محدودیت‌های زیادی برای زن قائل است، با برداشتن ضمانت اجرایی مهریه، آخرین امکان و سنگر زن ایرانی در قانون خانواده را نیز از او سلب کرده‌اند. در همین راستا، در پرونده‌ای در بخش تاریخ شمارهٔ ۳۶ «زنان امروز» به موضوع قانون خانواده و مبارزات و چالش‌های زنان در مقاطع مختلف تاریخی پرداخته بودیم. امید که مقالات این شماره، ما را در پاسداشت راهی که زنان مبارز ایرانی درجهت حقوق خود پیموده‌اند، یاری کند. لینک داونلود پی‌دی‌اف این پرونده: zananemrooz.com/article/قانون-خانواده/

در این میزگرد، اعظم خاتم، نفیسه آزاد و سروناز احمدی، سه زن از سه نسل مختلف، گرد هم آمدند تا از مسیرهای متفاوت، اما درهم‌تنیدۀ‌ کنش‌گری زنان در ایران سخن بگویند؛ سه نسلی که هرکدام در بزنگاه‌های متفاوتی از تاریخ معاصر ایران تجربهٔ کنش‌گری و پژوهش در حوزۀ زنان را داشته‌اند و اکنون، در کنار هم روایت‌هایی از گذشته، اکنون و چشم‌انداز آیندۀ جنبش زنان را به اشتراک گذاشتند. پرسش‌های اصلی گفت‌وگو از پیش در اختیار مهمانان قرار گرفته بود، اما در جریان بحث، سیالی گفت‌وگو امکان طرح پرسش‌های تازه و باز شدن مسیرهای جدید را نیز فراهم کرد. ◽️این مطلب را در سایت «زنان امروز» بخوانید: https://zananemrooz.com/article/2142 ◽️از ویژه‌نامهٔ آنلاین «زن، زندگی، جنگ»

کتاب مردسالاری و انباشت، نخست در سال ۱۹۸۶ چاپ شد و ترجمه کنونی، که این نوشته بر پایه‌ی آن است، از ویراست سوم آن (چاپ سال ۲۰۱۴) صورت گرفته است. کتاب با پرسش بنیادین فمینیسم چیست، آغاز می‌شود. نویسنده به چرایی فراگیر بودن و چالش‌برانگیز بودن جنبش رهایی زنان می‌پردازد. از نظر او مهمترین دلیل این موضوع آن است که جنبش زنان، برخلاف دیگر جنبش‌ها، مطالبات خود را فقط از عوامل بیرونی چون دولت و سرمایه‌داری نمی‌خواهد، بلکه خطابش به مردم و خصوصی‌ترین رابطه‌ها است، یعنی رابطه‌ی زن و مرد، و هدفش دگرگونی این رابطه است، رابطه‌ای که هویت کنونی زنان و مردان را دگرگون می کند و از همین‌رو می‌تواند برای آنان ترسناک و دردناک باشد. ادامه مطلب: zananemrooz.com/article/مروری-برکتاب-مردسالاری-و-انباشت/

🔴بی حق‌تر کردن زنان خلاف حقوق و جامعه امتداد ۱۳ آذر ۱۴۰۴ مصوبۀ جدید مجلس در مورد مهریه با بنیادهای حقوقی و فقهی وشرایط اجتماعی سخت در معارضه است. پیداست نمایندگانی که به این مصوبه رأی مثبت داده اند بیش از آنکه به فکر حل یکی از مسائل حقوق خانواده باشند و به مقتضیات جاری امور توجه کنند، باز هم به دنبال تحمیل دیدگاههای خود به جامعه بوده اند. 🔸طبق این مصوبه: 🔹مادۀ ۱-هرگاه مهریه در زمان وقوع عقد تا ۱۴ سکه تمام بهارآزادی یامعادل آن باشد،وصول آن مشمول مقررات ماده (۲) قانون اجرای معافیت‌های محکومیت‌های مالی است. چنانچه مهریه بیش از این میزان باشد،درخصوص مازاد،فقط براساس ملائت زوج ( توانمندی مالی) قابل پرداخت است. 🔹 تبصره۳- مراد ازحبس دراین قانون اعم از «نگهداری شخص در زندان» یا «محدودکردن شخص با استفاده از نظارت سامانه‌های الکترونیکی» است. 🔹تبصره ۴- درمواردی که محکومٌ‌علیه به ازای دین، مالی دریافت نکرده مانند مهریه، دیه، خسارات ناشی ازجرائم غیرعمدی یاضمان قهری، صرفاً نظارت سامانه‌های الکترونیکی اعمال می‌شود. 🔸بنا براین: 🔹اول) شوهر برای عدم پرداخت بیش از ۱۴ سکه بازداشت نمی شود. 🔹دوم)اگر مهریه بیش از ۱۴ سکه باشد، زن برای مطالبۀ مقدار مازاد باید جداگانه اقدام کند. نکتۀ بسیار مهم این است که با توجه به قسمت آخر مادۀ یک که می گوید" مازاد، فقط براساس ملائت زوج ( توانمندی مالی) قابل پرداخت است"زن باید توانایی مالی شوهر را اثبات کند. تا امروز مرد باید اعسار و ناتوانی خود را اثبات می کرد ولی با این مصوبه اثبات توانایی بر عهدۀ زن است. این نیز تغییر بسیار مهم و به زیان زن است. 🔹سوم)این عبارت یعنی اگر زن نتواند ثابت کند که شوهر توانایی پرداخت مازاد بر ۱۴ سکه را دارد بقیۀ مهریه قابل مطالبه نبوده و بطور کلی منتفی می شود. حال آنکه در حال حاضر اگر درخواست اعسار مرد پذیرفته شود، مبلغ مهریه تقسیط می شود. اما با مقررات جدید دیگر مرد بابت بیش از ۱۴ سکه بدهی به زن نخواهد داشت. و زن دیگر نمی تواند آن را مطالبه کند. 🔹چهارم)حتی برای ۱۴ سکه نیز مرد به بازداشت نمی رود. بلکه همانگونه که در تبصره های ۳ و ۴ دیده می شود تحت نظارت سامانه های الکترونیکی قرار می گیرد. یعنی فقط پابند الکترونیکی به او وصل شده و می تواند آزادانه زندگی کند. 🔸ایرادات بزرگ: 🔹یکم: شخصاً با بازداشت مدیون وخصوصاً بازداشت مرد بخاطرمهریه مخالفم ولی درشرایط کنونی وعدم توازن حقوق زن ومرد،این تنها راه است که زن بتواند مهریۀ خود را مطالبه کند. با کدام ملاک عقلی عدد ۱۴ سکه را به عنوان یک عدد مرزی انتخاب کرده اند. عدد ۱۴ در بین مردم به اعتبار چهارده معصوم محترم است و معمولا این عدد را به عدد اصلی اضافه می کنند. مثلاً ۱۱۴ یا ۲۱۴ سکه و... . ولی قانونگذار می بایست ادلۀ عرفی و عقلی برای قانون نویسی داشته باشد. 🔹دوم: مهریه دین قطعی شوهر به زن است و از زمان وقوع عقد بر عهدۀ شوهر قرار می گیرد. مهریه آنقدر اهمیت دارد که یک دین ممتاز محسوب می شود. اگر مرد ورشکست شود یا فوت کند ابتدا باید مهریه ای که به زن بدهکار است از محل دارایی او پرداخت شود و بعد ماندۀ دارایی و ماترک به هزینه های دیگر برسد. قانونگذار هیچ مجوز قانونی و شرعی ندارد که در رابطۀ بین بدهکار و طلبکار مداخله کرده و امتیازاتی را به بدهکار بدهد و بستانکار را از حق قطعی خود محروم کند.این یک تبعیض نارواست. 🔹سوم:خرج که از کیسۀ مهمان بود/ حاتم طایی شدن آسان بود. اوج خطای نابخشودنی مجلس آنجاست که نوشته اند "مازاد(بر ۱۴ سکه )،فقط براساس ملائت ( توانمندی مالی) زوج قابل پرداخت است." یعنی اگر زن نتواند اثبات کند که مرد دارای توانایی مالی است، مبلغی که بیش از ۱۴ سکۀ بهار آزادی است، کلاً قابل نیست و دیگر نمی تواند آن را از مرد بستاند. حتی دیگر قسط بندی هم نمی شود. بقیۀ مهریه بطور کلی منتفی است. در واقع گویی قانونگذار بقیۀ مهریه را به مرد بخشیده است. چنین حکمی اکیداً با ساده ترین و بدیهی ترین اصول حقوقی و فقهی از جمله اصل بقای دین در تضاد است و عجبا به نمایندگانی که چنین چیزی تصویب کرده اند. عجیب تر انکه با توجه به اطلاق همین ماده اگر چند سال بعد مرد ثروتمند شود، دیگر زن نمی تواند سراغش برود و مهریه اش را طلب کند. وقتی شریعت مهریه را حق قطعی زن می داند، منتفی کردن قسمتی از آن خلاف آشکار شرع است. 🔹چهارم:وقتی زن و مرد در عقد ازدواج چیزی را به عنوان مهریه معین می کنند، دینی برعهدۀ مرد مستقر می شود که مکلف به ادای آن است. این یک رابطۀ خصوصی بین زن و مرد است که مطابق با شریعت و قانون شکل گرفته است. مرد تا زمانی که ادای دین نکرده باشد، مدیون است. طبق اصل حاکمیت اراده که مقبول حقوق و فقه است، حکومت نمی تواند وارد این رابطۀ مشروع و قانونی شده و بخشی از دین را غیرقابل پرداخت اعلام کند. متن کامل👇👇

وقتی داشتم این متن را می نوشتم مهسااسدالله‌نژاد، شیرین کریمی و پرویز صداقت هنوز در بازداشت و بسیاری از پژوهشگران و کنش‌گران دیگر با بازجویی‌های مکرر، ضبط وسایل و احتمال بازداشت مواجه‌ بودند. حالا کمی از آن روزها فاصله گرفته‌ایم و ابهام وضعیت کم‌تر شده است؛ هرچند فشارها چه بر روی افراد و چه به شکل اضطراب منتشرشونده در فضا همچنان ادامه دارد. آن‌چه باعث شد در اضطراب آن وضعیت به دنبال نوشتن این متن بروم جزئیات خاصی از مواجهه‌های فردی و جمعی در آن روزها بود؛ اما پرسش‌هایی که متن با آن درگیر می‌شود به آن تجربه خاص محدود نمی‌شوند. هنوز هم می‌توانیم از طریق آن تجربه که خاطره‌ی آن بسیار نزدیک است به مساله‌ای کلی‌تر که در مواجهه‌های گذشته و آینده هم به آن بر‌خورده‌ایم و خواهیم خورد فکر کنیم.

توسعه پایدار چهره زنانه دارد | محسن تیزهوش | 🔺توسعه پایدار تنها زمانی محقق می‌شود که زنان در تصمیم‌گیری‌های کلان، مدیریت منابع و برنامه‌ریزی جامعه نقش فعال داشته باشند. زنان نقش مؤثری در حفاظت از محیط‌زیست، پویایی خانواده و رشد اقتصادی دارند و پژوهش‌ها نشان می‌دهند کشورهایی با مشارکت بالاتر زنان در مدیریت، شاخص پایداری محیطی و کیفیت حکمرانی بالاتری دارند. بااین‌حال، سدهای فرهنگی، اقتصادی و قانونی همچنان مانع حضور کامل زنان در جایگاه‌های تصمیم‌گیری هستند و نادیده گرفتن توانمندی‌های آنان فرایند توسعه پایدار را کند می‌کند. 🔺در این میان، سینما و به‌ویژه سینمای مستند، نقش بسیار مهمی در بازنمایی توان زنان در مسیر توسعه پایدار ایفا می‌کنند. مستندها می‌توانند نشان دهند زنان چگونه در عمل توانایی تغییر زیست‌بوم، اقتصاد و جامعه را دارند و الگوهای موفق آنها را به جامعه منتقل کنند. یکی از نمونه‌های درخشان در ایران، مستند «مادر زمین» است که در کرمانشاه ساخته شده و روایت زنی را نشان می‌دهد که در برابر همه چالش‌های غیرعادی می‌ایستد تا چرخه‌ زیستی دیار خود را زنده نگاه دارد. این مستند نشان می‌دهد هر زن با علم، خرد و پشتکار خود می‌تواند نقش مهمی در حفاظت از منابع‌طبیعی و پویایی جامعه ایفا کند. 🔺نمونه‌های جهانی نیز گواه اهمیت حضور زنان در توسعه پایدار هستند. در مستند «رفعا، مادر خورشیدی»، زنان روستایی آموزش می‌بینند تا نیروی خورشید را به روشنایی و کار بدل کنند و سیستم‌های خورشیدی را در خانه‌ها و محل کار برپا کنند. مستند «آخرین زنان دریا» نیز نشان می‌دهد زنان چگونه می‌توانند در حفاظت از آبزیان و کاهش آسیب‌های محیطی نقش فعال داشته باشند. یادداشت کامل را در سایت «پیام ما» بخوانید. https://payamema.ir/payam/143135 #سینما #هنر #فرهنگی #مستند #محیط_زیست #توسعه_پایدار #پیام_ما @payamema

معنای کنش‌گری در جهان امروز با ابهامات زیادی مواجه شده است. سوژۀ سیاسی در هر عصری مختصات خودش را خلق می‌کند و این مختصات نشئت‌گرفته از ساختاری است که در آن به کنش و واکنش دست می‌زند. ساختارهای موجود در هر دوره‌ای، پرکتیس‌های جمعی خاص خود را نیز تولید می‌کنند. کنش‌گری در جهان امروز ایران ویژگی‌هایی را ایجاد و بازتولید می‌کند که بیست سال پیش به شکلی دیگر متعین می‌شده به همین خاطر، در هر دوره‌ای باید تلاش کرد که نحوۀ مفصل‌بندی جدید کنش‌گری را شناخت و به‌صورت مداوم این پرسش را از خود پرسید که آیا کنش‌گری هژمون‌شدۀ موجود نجات‌بخش است؟ پاسخ به این پرسش می‌تواند راهی را برای ما بگشاید که پیش از آن امکان شناختش را نداشتیم. این شناخت شاید بتواند در وضعیتی که انسدادهای ساختاری بیش از پیش آشکار شده‌اند، شکلی از معنا بیافریند که بتوان با اتکا به آن، از فروپاشی‌های فردی و جمعی در وضعیت بی‌معنایی جلوگیری کرد.

مادری هجوم عواطف جدید و سرکشی ا‌ست که اگر بازشناسی نشوند از سر گذراندن مادری را دشوارتر از آنچه هست می‌کنند. در تجربۀ من، سخت‌ترین وجه مادری همین مواجهه با توفان عواطف جدید و غریب بوده است. بیش از هر چیز و در بهترین حالت، وظایف عملی و شرایط فیزیکیِ بسیار سخت مادر است که به رسمیت شناخته می‌شود، اما آنچه گذراندن این شرایط را دشوارتر می‌کند هیولای عواطف تازه‌‌ است که ظرفیت آن را دارد که کل لذت‌های این تجربۀ جدید را ببلعد. در این متن بر آنم که در خودم جست‌وجو و تلاش کنم برای تحمل‌پذیر کردن بار روانی سنگین مادری روایتی دست‌وپا کنم. درواقع، متنی ا‌ست شخصی که شاید برای مادران دیگر هم معنادار باشد. ادامهٔ این یادداشت را در سایت زنان امروز: zananemrooz.com/article/مادری،-هیولای-عواطف-تازه/ و یا در نسخه چاپی شماره ۵۳: store.zananemrooz.com/محصول/نسخه-چاپی-شماره-۵۳/بخوانید.

شیرین کریمی، پژوهشگر و مترجم و مهسا اسداله‌نژاد، جامعه‌شناس و پژوهشگر، با قرار وثیقه، آزاد شدند.

آیا درست است که در جهانی ازهم‌گسسته شاد باشیم؟ این پرسشی است که سیمون دوبووار با آن سراغ آلبر کامو رفت. بووار نگران بود که متمرکز شدن بر شادیِ خود به معنی جدا شدن از واقعیت سیاسی جهان پیرامون باشد. اما تا زمانی که شادی ما زادۀ تبختر و لاقیدی نباشد، تا زمانی که از درون بجوشد، حتی اگزیستانسیالیست‌ها هم اجازه دارند شاد باشند. در‌واقع، باید باشند. شادمانی می‌تواند شکلی از مقاومت در برابر بی‌عدالتی و پوچی محسوب شود. با عادت روزانۀ رصد کردن اخبار بد، خیلی ساده غرق در تشویش و حس بی‌پناهی می‌شویم. در یورش بی‌امان بیماری‌های همه‌گیر، ژانگولرهای سیاسی، تغییرات اقلیمی، تبعیض، بهره‌کشی، و این‌همه مصیبت‌، به قول آدری لرد: «کدام هیولای تباهی می‌تواند همیشه شادمان باشد؟» یک روش دفاعی تکراری، لاقیدی است. حجم رنج و وحشتی که روزانه از جهان به سوی ما سرازیر می‌شود آن‌قدر زیاد است که می‌تواند انسان را به دام حالتی بیندازد که سیمون دوبووار، فیلسوف اگزیستانسیالیست، آن را «فلج تخیل» می‌نامد...

آتش جنگ‌های‌ خاورمیانه سرانجام به درون مرزهای سرزمینمان و به درِ خانه‌های ما رسید و جنگی ۱۲روزه را برایمان رقم زد، جنگی که نه‌تنها باعث شد با مرگ و نیستی از نزدیک چشم در چشم شویم، بلکه سایۀ شومِ آغاز دوباره‌اش زندگی، سلامت روانی، کار و حرفه، فرهنگ، امید و آیندۀ فردی و جمعی‌مان را به حالت تعلیق درآورده است. بسیار شنیده یا دیده‌ایم که مواجهه با مرگ، مانند ابتلا به سرطان، می‌تواند نسبتِ فرد را با جهان دگرگون کند و او را به تفکر دربارۀ ماهیت زندگی و بازنگری در مسیری که پیموده است وادارد. اما به نظر نمی‌آید تجربه چشم در چشم شدنِ ما، به‌عنوان یک ملت، با مرگ، در جنگ ۱۲روزه و مواجهه‌مان با نابودیِ سرزمینی، توانسته باشد تکانه‌ای جدی در ذهن و ضمیرمان ایجاد کند. چراکه به نظر می‌آید هرکدام از ما راه‌حل ساده‌شده‌ای در جیب خود داریم که خیالمان را از نیستی راحت می‌کند: گروهی از حاکمیت می‌پندارند با مشتی «مواد غنی‌شده» از مرگ می‌جهند و بخشی از مردممان هم تصور می‌کنند با شلیک پهبادها و بمب‌افکن‌هایی از بیرونِ مرزها، از نیست‌ شدن «رهایی» می‌یابند!

این مطلب را در سایت «زنان امروز»، و یا در نسخه دیجیتال شماره ۵۳ بخوانید.