"زنی که‌گم کردم "

نمیدانم تا بحال دقت کرده اید یا نه ولی من هر کتابی ،هر قصه ای که خواندم حول محور یک زن چرخیده بود . هر قصه ای از زبان یک زن روایت شده بود بیاد ندارم کتابی از زبان یک‌مرد خوانده باشم. نه اینکه مردها قصه ای نداشته باشن یا روای های خوبی نباشند . نه اینگونه نیست .. اما زنها،خالقین قصه ها هستند . قصه های واقعی و خیالی چه افزودن رنگ و لعاب به آنچه رخ داده ست و سالها بعد روایت کردنش و چه بافتن تار و پود رویاها در قالب یک قصه ،ولو که واقعی نباشد . اصلا شاید قصه ها برای زنها و زنها برای قصه ها آفریده شده اند . #عادله_زمانی @adelehz

خالق هر قصه تون کیه؟

خالق هر قصه تون کیه؟

دلتنگت هستم و این دلتنگی را با هر نفسم به جهان بیرون میفرستم ... اما عجیب ست که حجمش هرگز نمی کاهد ... شبها بیشتر دلتنگ میشوم و نفسهایم بوی اسمت را می‌گیرد. این جادو تا صبحدم ادامه می یابد و با طلوع خورشید همچون یک رویا محو می‌شود. دلتنگیت را دوباره درون دلم جا میدهم و به زندگی برمیگردم . اما حتی در تاریک ترین قسمت روحم هنوز میدانم که دلتنگت هستم. #عادله_زمانی @adelehz

اگه شما یه فامیلی دارید که میزان فتنه برانگیزی شون پایینه و هنوز میتونید دور هم جمع بشین و از دور همی لذت ببرید یک هیچ از بقیه جلوترید. @adelehz

سرگشته‌ی محضیم و درین وادی حیرت عاقل‌تر از آنیم که دیوانه نباشیم - اخوان ثالث 🌱 @adelehz

رتبه ۱۸۰ کنکور سراسری سال ۹۱ فرهاد پیرزاد ▫️جانباخته حادثه معدن طبس از شهرستان قوچان @Kafiha

پدرم همیشه دعایش را به من اینگونه می‌گوید که هزار ساله شوی‌‌... من که میدانم هزار سال در این دنیا زندگی نخواهم کرد اما لذت شنیدنش از زبان پدرم سر کیف می آورد مرا ... هر چه از زبان آنکه دوستش داری جاری شود به جانت می چسبد حتی اگر بدانی که ممکن نیست. دوست داشتن عزیزت اینگونه ست ... #عادله_زمانی @adelehz

دهه شصت ،فصل پررنگ عاشقی های دانشگاهی بود از آن عاشقی هایی که تهش نود درصد اوقات به ازدواج می انجامید. دهه هفتادی ها کمی از آن فضا دور شدند ،سلام و علیک‌کردن همکلاسی های غیر همجنس در دانشگاه راحت شد ولی هنوز هم می‌شد به ته مانده ی عشقهای اسطوره ای دهه شصتی ها امید داشت . خیلی از دهه هفتادی ها با در دانشگاه عاشق شدند و ازدواج کردند . دهه ی هفتادی ها داستانشان فرق کرد ،نوع روابط به سمت دیگری رفت . برنامه کردن. اکیپ داشتن ،رل زدن اکس و کراش وارد فرهنگ لغت شان شد . دیگر هیچ پسری قرار نبود در یک راهرو دانشگاه صد دل را یک دل کند و با پیشانی عرق کرده جلوی یک دختر را بگیرد و بگوید مادرم می‌خواهد برای امر خیر مزاحم تان شود . شاید هم چون دیگر آن جور دخترهایی که بگویند باید با پدرم حرف بزنید وجود نداشتند . خیلی ها به شدتِ محدودیت های اجتماعی،خانوادگى نسل‌هایی چون شصت و هفتاد منتقدند،خیلی وقتها حق به جانب هم هستند . اما امروز شرایط خیلی فرق کرده است . اجازه بدهید اندکی بر این لجام گسیختگی روابطِ فردی اسب نقد را بتازانم. نه از جانب کسی که روانشناسی خوانده یا حتی کسی که خودش چیز فهمِ اجتماعی می داند فقط از قالب کسی که متولد دهه هفتاد ست و حالا خودش را با فرهنگ روابط بین فردی امروزه ی جامعه بشدت غریبه حس می کند . رو راست بگویم دیگر جرات نمیکنم بگویم کسی عاشق شده است .برخلاف سال‌های نوجوانی که از حرف زدن در مورد رازهای عاشقانه ی دوستانم که البته در حد چند دقیقه تلفنی حرف زدن و حض بردن از فکر کردن به فلانی بود. لذت میبردم حالا اگر دوستی همکاری در مورد روابط عاشقانه اش حرف بزند بحث را به جایی دیگر می‌پیچانم. نه اینکه از عشق بیگانه شده باشم‌نه .. من دنبال همان لذت بکر احساس در آدمها میگردم همان لرزیدن دل همان هرچیز به وقت و زمان خودش و گاماس گاماس جلو رفتن و چشیدن طعم یک دوست داشتن این هجمه ی ناگهانی عشق بازی و لاسیدن در روابط به جانم نمی چسبد از آن دور می مانم. القصه آنکه کوچکترهای داستان ما ،از ما بشما نصیحت نگذارید لذت در پرده بودن بعضی حرفها برایتان بی معنی شود .بعضی رفتارها تا وقتی زیباست که شبیه پول خورد بی ارزش یک دوره گرد فقیر وسط دایره نریزد . بگذارید دل تان گاهی بلرزد. در راه روهای دانشگاه کسی را ببینید و فقط با یک لبخندش تمام روزتان پر از پروانه شود . نگذارید آن لبخند برایتان بکر و تازه بماند.و گاهی همان طور که برای قبلی ها بود پاک و در حفاظ شیشه ای مانده نه هزار جایی و عمومی لذت این خود محدود کردن به بعضی چیزها را امروز نه که سالها بعد خواهید فهمید . از ما بشما نصیحت #عادله_زمانی @adelehz

کارگر است دیگر .گاهی بی حواس است این است که گاهی یادش می رود از ته چاه بالا بیاید ..همانجا می ماند. گاهی یادش می رود از معدن خارج شود همان داخل کنار ذغال سنگها می خوابد.... #عادله_زمانی طبس تسلیت... @adelehz

همکلاسی جان سلام با آنکه نمیدانم کجایی؟ خوابی یا بیدار زیر آسمان من ایستاده ای یا نه ولی ببین،اول مهر رسیده است بگذار بیاد تمام آن روزهایی که شانه به شانه ی هم در صف ها ،کلاسها و پشت نیمکت های مدرسه مان رویابافی کردیم با تو حرف بزنم. عزیزدلم‌ دنیا عوض شده ،دیگر مدرسه رفتن شبیه روزهای ما نیست . ما که نسل ساده ی دلپاک خدا بودیم...ما که دلخوش به یک تراش آلمانی و یک پاک کن توت فرنگی بودیم ‌. ما که بزرگترین خلاف مان یواشکی حرف زدن از دوست پسر فلان همکلاسی مان بود . بزرگ شدیم،خیلی هایمان پدر و مادر شدیم خیلی هایمان هنوز دنبال سرنخ زندگی مان هستیم ولی دنیا که به ما وفا نکرد. دنیا که مارا خیلی وقتها به حال خودمان رها کرد . همکلاسی جانم دلتنگم ...دلتنگ روزهای بیخیال ،روزهایی که بزرگترین دردم تمام شدن مدادم بود اما حالا را ببین .... اول مهر که می‌شود بیادت می افتم،گمشده ی کوچه های آشنایی من دلم می‌خواهد پیدایت کنم و محکم در آغوشت بگیرم آنگاه آرام در گوشت بگویم . همکلاسی بعد آنکه از آن کلاس بیرون آمدم دیگر دوباره آنقدر محکم نخندیدم... آنقدر که پشت نیمکت‌های چوبی مان ریسه می رفتم . کاش دوباره پیدایت کنم همکلاسی حتی اگر شبیه روزهای خوب سادگی نباشی حتی اگر مرا نشناسی ... دلم برای عطر چوب نیمکتهایمان تنگ ست . #عادله_زمانی @adelehz

یه جوری استرس دارم انگار صبح میخام برم مدرسه😁

#نارنجی @adelehz