ندوشن دات کام

پیام شهروندان: خدا رحم کند! جاده ندوشن-ورزنه هم که آسفالتش با کلی پیگیری تمام شود، کار این شرکت معدنی دولتی هم راحت‌تر می‌شود. آن‌گاه می‌توان فهمید چرا ایمیدرو (سازمان توسعه معادن ایران) سرمایه‌گذار اصلی این جاده است. ما البته مخالف معادن نیستیم مخالف عدم رعایت نکات زیست‌محیطی، برداشت بی‌رویه و دادن مبالغ مسئولیت اجتماعی به جاهای دیگر به جز بخش ندوشن هستیم. @farhangenodoushan

جوکار نماینده یزد در گفتگوی تلفنی دیشب در شبکه یزد : از امروز دیگر در یزد قطع برق نداریم. مقامات وزارت نیرو و شرکت توزیع برق قول داده اند از فردا دیگر در یزد قطع برق نداشته باشیم. ✅دیده بانی خبر یزد @yazdraport

🔘 قانون درآمد پایدار و هزینه شهرداری ها و دهیاری ها مصوب ۱/ ۴/ ۱۴۰۱ ◾️ماده ۸ : مالکین موظفند هنگام پرداخت مالیات ماده ۵۹ قانون مالیات های مستقیم موضوع نقل و انتقال قطعی املاک و انتقال حق واگذاری محل به ترتیب دو درصد (۲٪) و یک درصد (۱٪) به عنوان عوارض به حساب شهرداری محل واریز نماید. ◾️تبصره : افراد تحت پوشش کمیته امداد امام خمینی ( ره) و سازمان بهزیستی کشور و سایر افراد ناتوان از پرداخت عوارض مذکور معاف هستند. 🔸آیین نامه اجرایی این تبصره که شامل نحوه تشخیص افراد موضوع این تبصره بر اساس سطح درآمد و دارایی آنها است توسط وزارت کشور، وزارت تعاون، کار و رفاه اجتماعی و وزارت امور اقتصادی و دارایی با همکاری کمیته امداد امام خمینی( ره) تدوین میشود و حداکثر ظرف سه ماه از تاریخ لازم الاجراء شدن این قانون به تصویب هیات وزیران می رسد. 💢 تازه های مالیاتی | @taxpress

زنگ مهر و مقاومت سال تحصیلی ۱۴۰۵/۱۴۹۶ با حضور مسئولین ادارات، امام جمعه، بخشدار، شهردار، فرهنگیان، معاون آموزشی اداره میبد و دانش آموزان در دبیرستان شهید نظری ندوشن بصدا در آمد. سپس بعد از مراسم ساختمان جدید آموزش و پرورش در ساختمان (خوابگاه سابق) شهید عبدالمجید جعفری رسماً آغاز بکار کرد.

از مشارکت جمعی، تا ایجاد یک تصویر مشترک 🌱 روایت مسیر رشد، سرمایه‌گذاری و تأمین مالی در گزارش عمومی یکتاکراد در این گزارش، نگاهی شفاف‌تر به عملکرد یکتاکراد، روند توسعه و دستاوردهای این مسیر خواهیم داشت. برای مشاهده گزارش، روی لینک زیر کلیک کنید: ycrd.ir/report یکتاکراد؛ یک داستان سودآوری!

از او درباره اتفاقات مدرسه بپرسید : وقتی با فرزندتان به خانه برمی‌گردید از اینکه در مدرسه چه کارهایی کرده، سؤال کنید و از او بخواهید روزش را برایتان تعریف کند. بهتر است با معلم فرزندتان صحبت کنید تا بفهمید کودکتان بیشتر از چه چیزی در کلاس خوشش می‌آید كه بتوانید آن را در خانه اجرا کنید یا به او بگویید «انگار تو از نقاشی روی میز خوشت میاد؛ فردا هم می‌تونی این کار رو بکنی.»

به او بگویید همه بچه‌ها به اندازه او می‌دانند و محیط مدرسه برای همه آنها مانند او خجالت‌آور و پراسترس است. اگر چند تا از بچه‌ها از قبل هم را می‌شناسند، دلیلی ندارد احساس غربت کند. خودش به همکلاسی‌ها سلام کند، اسم‌شان را بپرسد، در مورد علایق مشترک و... بپرسد و بگوید. به او یاد بدهید که اگر یکی از همکلاسی‌ها او را انکار کرد، ناراحت نشود. محیط کلاس برای گوش سپردن به معلم و تعاملات هنگام یادگیری است. دوستی‌ها برای زنگ تفریح است که آن موقع هم اگر شاگرد خوب، زرنگ و پرتوانی باشد، همه دوست دارند بیایند با او دوست شوند. از مدرسه، مدیر، ناظم، معلم، هم‌شاگردی‌ها، درس‌ها، گچ، تخته، خاطرات خودتان، زنگ تفریح و... مفصل تعریف کنید. از آینده آنهایی که درس خوانده‌اند و موفق شده‌اند با آب و تاب تعریف كرده و اشتیاق رفتن به مدرسه را دركوچولوی‌تان شعله‌ور كنید. روزهای اول همراه او باشید : اولین‌ها همیشه علاوه بر هیجان با نگرانی و شاید ترس هم همراه باشند. این در مورد اولین روز ورود به مدرسه هم صادق است، بنابراین همراهی کردن کودک در روزهای اول بسیار اهمیت دارد. حتی اگر از سرویس مدرسه استفاده می‌کند، روزهای اول بهتر است خودتان فرزندتان را در رفتن و برگشتن از مدرسه همراهی کنید. برای این کار شاید مجبور باشید ساعت کاری‌تان را طوری تنظیم کنید که خودتان یا همسرتان حتما در خانه باشید. اما بعد از اینکه کودک عادت کرد، می‌توان از دیگر اعضای خانواده مانند پدربزرگ و مادربزرگ هم کمک گرفت. یک خداحافظی شیرین ترتیب دهید : وقتی به مدرسه رسیدید مراسم خداحافظی را کوتاه و شیرین تمام کنید. ممکن است معلم به شما اجازه دهد کمی با فرزندتان بمانید اما از فعالیت‌های ادامه‌دار مثل کشیدن نقاشی جلوگیری کنید چون در این حالت ممکن است فرزندتان برای اینکه شما از کنارش نروید، مدام بگوید نقاشی هنوز تمام نشده است. او را در آغوش بگیرید و به او بگویید بعد از مدرسه منتظرش خواهید بود. چون چنین قولی داده‌اید حواستان باشد که سر ساعت آنجا باشید. بعضی از والدین با خواندن شعر و قصه از فرزندشان جدا می‌شوند. به هر حال هر پدر و مادری بهتر می‌داند کودکش چگونه آرام می‌‌گیرد. برای گریه‌ها راه‌حل پیدا کنید : برخی بچه‌ها شرایط سخت‌تری برای رفتن به مدرسه دارند و ممکن است هفته‌‌ها برای رفتن به مدرسه گریه کنند و از شما خواهش کنند آنها را به مدرسه نبرید. بچه‌هایی هم هستند که با خوشحالی مدرسه را شروع می‌کنند اما بعد از 3 هفته وقتی می‌خواهید از آنها جدا شوید شروع به گریه می‌کنند. بیشتر بچه‌ها اوقات خوبی را در مدرسه تجربه می‌کنند اما از تنها ماندن در مدرسه ناراحت می‌شوند. به نظر سنگدلی می‌آید که فرزند گریان‌تان را ترک کنید اما باید بدانید هر بچه گریانی بعد از چند دقیقه آرام می‌شود. صبوری و دلسوزی ممکن است کار دست‌تان دهد. با کودک صحبت کنید و آنچه موجب ترس او شده را باهم کشف کنید. شاید در همین کشف و شهودها تازه بفهمید تنها نگرانی کودک این است که نمی‌تواند کاپشنش را تنش کند. خب این را می‌توانید با هم تمرین کنید و به او بگویید اگر به مشکلی برخورد معلم آنجاست و می‌تواند کمکش کند. در برابر گریه‌های کودک مقاومت نشان دهید مثلا دوباره برنگردید و او را بغل کنید. حتی اگر برای شما هم سخت است که گریه‌های فرزندتان را ببینید هیچ وقت بدون خداحافظی او را ترک نکنید. ممکن است از اینکه او را با این حال ترک می‌کنید احساس گناه کنید اما این وظیفه معلم است که این مسئله را حل کند هرچند می‌توانید به معلم کمک کنید و اطلاعاتی درباره آنچه می‌تواند کودک‌تان را آرام کند به او بدهید تا او توجه کودک را به خود جلب کند. به یاد داشته باشید این گریه‌ها همیشگی نیستند و کودک شما کم کم به معلم و روزهای مدرسه عادت خواهد کرد. زمان و مکانی برای تکالیف تعیین کنید : برخی والدین خود را مسئول کامل انجام تکالیف می‌دانند؛ به صورتی که در زمان انجام تکالیف بالای سر دانش‌آموز حضور دارند، زمان شروع انجام تکالیف را تعیین و راهنمایی‌های زائدی ارائه می‌کنند. هر چند لازم است والدین به ویژه در سال‌های اول دبستان و آمادگی با نظارت خود برنامه‌ریزی و مسئولیت‌پذیری را به کودک آموزش دهند، اما برخی والدین به اشتباه این مسئولیت را خود برعهده می‌گیرند، بنابراین نمی‌توانند احساس مسئولیت در قبال انجام تکالیف را به فرزند خود یاد دهند. به طوری که اگر یک روز مادر حضور نداشته باشد كودك اصلا به یاد هم نخواهد آورد که باید تکالیفش را انجام دهد. بهتر است از همین حالا جایی را برای انجام تکالیف اختصاص دهید. فرقی نمی‌‌کند روی میز آشپزخانه باشد یا در اتاقش اما تا آنجا که امکان دارد خودتان را هنگام انجام تکالیف در دسترس قرار دهید به خصوص در مورد بچه‌های کوچک‌تر. ممکن است در حال آشپزی یا خواندن روزنامه باشید اما در عین حال باید حواستان به روند انجام تکالیف باشد.

فرزندتان را این گونه به مدرسه بفرستید : مجموعه: روانشناسی کودکان اول مهر برای همه جزء خاطرات فراموش‌نشدنی است، هرچقدر هم که با گریه و ناراحتی همراه بوده باشد. اما به هر حال اولین روز مدرسه پر از تلاطم‌های عاطفی است. کوچولوی شما قرار است برای اولین بار از آغوش گرم شما دور شود و چند ساعتی از روزش را در جایی به نام مدرسه باشد. از آنجایی که ممکن است بسیاری از کودکان تجربه مهدکودک و پیش دبستانی نداشته باشند یا اگر هم داشته باشند مکلف به انجام مشق و درس و حضور مستمر نبوده‌اند، محیط مدرسه و ورود به آن می‌تواند ایجاد دلهره و اضطراب کند. مهم‌ترین نکته این است که قبل از ورود به این محیط باید آمادگی لازم را برای او ایجاد کنید. به این ترتیب اولین روز مدرسه به جای همراه شدن با گریه فرزندتان با خاطره‌ای هیجان‌انگیز همراه خواهد بود و او دیگر از نشستن کنار فرد دیگری که اصلا برایش آشنا نیست واهمه ندارد و آن را فرصتی برای دوستی می‌بیند. راه‌های زیادی وجود دارد تا شما یک خداحافظی خوب و یک شروع موفق را برای کودک ایجاد کنید. راهنمای ما را بخوانید تا آمادگی لازم را برای روزهای اول مدرسه پیدا کنید. روال مدرسه را از چند هفته قبل برقرار کنید : بهترین کار این است که چند هفته پایانی شهریور را برای برگشتن به ریتم روزانه مدرسه اختصاص دهید. مثلا هر روز صبح به موقع کودک را بیدار کنید و لباس‌هایش را بپوشانید. صبحانه، ناهار، شام و میان وعده را در زمان‌های مشخصی که به زمان مدرسه نزدیک است بخورید. همچنین مهم است که فرزندتان را صبح‌ها عادت دهید که از خانه بیرون برود. بهانه‌اش را هم باید پیدا کنید، مثلا می‌توانید چند هفته آخر فعالیت‌هایی ترتیب دهید و اگر اهل ورزش صبحگاهی هستید او را با خود ببرید. این کار بدون شک برای والدین شاغل سخت خواهد بود اما وقتی مدارس باز ‌شود کارتان راحت‌تر می‌شود. ساعت خواب را تنظیم کنید : از آنجا که ممکن است به دلیل نداشتن برنامه مشخص، وقت خواب کودک هم زمان مشخصی نداشته باشد، باید از چند هفته قبل کودک را وارد یک برنامه خواب منظم کنید طوری که ساعت 9 شب حتما به تختخواب برود و صبح ساعت مشخصی از خواب بیدار شود. میزان خواب معمول برای کودکان 7 ساله حدود 8 ساعت است. با خرید لوازم مدرسه ذهن او را آماده کنید : یکی از راه‌های به هیجان آوردن فرزندتان برای روزهای مدرسه، خرید لوازم مدرسه اعم از کیف و کفش و لوازم‌التحریر است. در هفته‌های پایانی خرید وسایل مدرسه را آغاز كرده و وظایف دانش‌آموزی را تمرین کنید. مثلا آماده کردن کیف، پوشیدن روپوش و مقنعه، بستن کفش و یاد گرفتن آدرس و شماره تلفن. بهتر است از همین حالا جای مشخصی مثلا نزدیک دربرای قرار دادن آنچه صبح‌ها باید با خود ببرد تعبیه کنید. به این ترتیب کمتر احتمال فراموش کردن لوازم ضروری وجود دارد. عادت غذایی را از همین حالا در او ایجاد کنید : از همین ابتدا فرزندتان را به خوردن خوراکی‌های سالم عادت دهید. دلیلی ندارد تمام خوراکی‌های رنگارنگ سوپر را در کیف فرزندتان بگذارید. به فرزندتان هم بیاموزید پاستیل، چیپس، پفک، اسنک و... هیچ سودی برای او ندارد. میوه‌های سفت که پوست‌شان راحت جدا می‌شود یا باید آنها را گاز زد (به جای آبمیوه پاکتی)، نان‌، پنیر و گردو (گوجه را تکه نکنید زیرا آب زیادی دارد و تا زمانی که فرزندتان آن را بخورد خراب می‌شود)، مغز‌ها، پاکت شیر کوچک (به جای شیر کاکائو)، خرما، حلوا، کلوچه و... به او بدهید. مضرات هله هوله‌ها را به او بیاموزید تا اگر همکلاسی‌هایش خوراکی‌های او را مسخره کردند بتواند جواب آنها را بدهد. او را مستقل بار بیاورید : از زمانی که فرزندتان پا به مدرسه می‌گذارد موظف است مسائل زیادی را خودش به تنهایی مدیریت کند. شما می‌توانید با صحبت کردن او را برای این مسئله آماده کنید. به او مسئولیت بدهید. مثلا به او بگویید خودش برای تکالیفش برنامه بریزد، اینکه کی و چگونه تکالیف را انجام می‌دهد را به عهده خودش بگذارید. اگر فرزندتان کوچک است می‌توانید کارهایی به او یاد دهید که اعتماد به نفسش را بالا ببرد به طور مثال گره زدن کفش‌ها. اگر کودک شما بتواند نیازهای اساسی را بدون تکیه به بزرگسالان برآورده کند راحت‌تر به مدرسه می‌رود. همه چیز را خوب تشریح کنید :

انا لله و انا الیه راجعون درگذشت مرحوم مغفور محمدعلی جلالی ندوشن را خدمت خانواده محترم و سایر بستگان آن مرحوم تسلیت عرض می‌کنیم. خداوند بزرگ ایشان را مورد رحمت و مغفرت خویش قرار دهد ان‌شاءالله، و به بازماندگان محترم صبر عنایت فرماید. روحش شاد و در آرامش🖤 @farhangenodoushan

⭕️شهر ما خانه ما 🔴دروغ است،حداقل این مثل برای شهر ندوشن صدق نمی کند. مگر خانه صاحب وساکن ندارد،مگر نه اینست که بدون اجازه صاحبخانه نباید به حریم خانه ای تجاوز کرد،مگر نه این است که کندو کاو در خانه مردم بدون اجازه جرم است وحتی دولت اگر بخواهد کابل برق یا شبکه آب از زمین یا خانه مردم عبوردهدباید اجازه بگیرد وصاحب زمین یا خانه را راضی کند؟پس چگونه است مستاجر از خود راضی معدن آهنِ سنگِ سورک ندوشن برای سودجویی بیشتر شبکه برق موردنیازش را بدون حتی اطلاع ساکنین این خانه از جغرافیای ندوشن عبورداده وبه محل معدنش برده؟همین شخص بیش از 20سال است که منابع زیرزمینی بخش ندوشن را به یغما میبرد، بخشی از مراتع را نابود کرده ومی کند تعادل سفره زیرزمینی آب منطقه را به هم زده و می زند،زیرساخت های جاده ای بخشی از بخش ندوشن را نابود کرده ومی کند،آلودگی های زیست محیطی اش،مروج انواع بیماریها بوده وهست وحتی تعدادی را به کام مرگ فرستاده، غبارریزبراده های سمی اش درفضای بخش ندوشن به کشاورزی وباغداری وبه خصوص درختان پسته آسیب های جبران ناپذیری زده است که چنانچه به همین منوال پیش برود تا چند سال دیگر باغ های پسته این شهر به کلی نابود خواهدشد، نزدیکترین محورجاده ای ندوشن به فولادآلیاژی ومرکز استان را محل تاخت وتاز تریلی های حامل آهن سنگ قرارداده وبا توجه به عرض کم جاده وعدم رعایت قانون توسط تعدادی راننده خاطی خانواده هایی را به کام مرگ فرستاده آیا به کوچکترین وظیفه قانونی و مسولیت های اجتماعی خود عمل کرده ومیکند؟آقایان مسولین ذیربط استان آیا به نظر شما احقاق حق کردن دراین استان جرم است؟مگر مردم ندوشن که خواستار اجرای قانون مربوط به برداشت از معادن(عمل به مسولیت های اجتماعی) هستند جرمی مرتکب شدند؟اگر چنین است مردم بخش ندوشن مجرمند وبه این جرم افتخار می کنند.نکته جالب توجه قضیه این است که مستاجر معدن فوق الذکر دربخش جنوبی ندوشن اقدام به زمینه سازی برای استخراج معدن مس نموده وحتی بسیاری از مراتع اطراف معدن را بی اجازه غصب کرده که مردم از این موضوع بسیار آزرده خاطرند ودنبال راهی برای تعطیلی این معدن می گردند چون باد غالب جنوبی غبار سمی سنگ مس را مستقیما درفضای شهرندوشن پراکنده خواهد کرد وعامل بسیاری ازبیماریها خواهد شد.بنابرین مردم خواستار ابطال پروانه ی بهره برداری معدن مس ندوشن اونهم اگر گرفته باشد هستند.عدم تعهد به مسولیت اجتماعی معادن تنها مختص به این معدن نیست بلکه سایر معادن هم تاکنون کوچکترین قدمی درراستای اقدام به مسولیتهای اجتماعی خود دراین بخش برنداشتند.لذا مردم عاجزانه دست نیاز به سوی مسولین ذیربط استان دراز کرده وامید یاری دراجرای قانون دارند.امیدواریم صدای مردم این خطه پس از بارها تکرار شنیده شودونیازی به اقدام خود مردم نباشد. بارها گفتیم،شنیدندوگفتند نشنیدیم نوشتیم.خواندندوگفتند نخواندیم تصویرنمودیم.دیدندو گفتند ندیدیم واین آخرین درخواست بود.والسلام ✍سیدمهدی موسوی ندوشن ❇️سیمای ندوشن @simanodoushan

⭕️پیام شهروندان: سلام و عرض ادب ۱. جذابیت ندوشن به خیابان ها و میادین و پارکهای نوساخته این دهه های اخیر نیست این تاسیسات جدید به شکل بسیار وسیع تر و مدرن تر و زیباتر در شهرهای دیگر وجود دارد. اگر ندوشن چون سایر شهرهای کهنه تاریخی در هر نقطه دنیا جذابیتی داشته باشد در همین کهنگی و بافت قدیمی و البته فرسوده آن است و این فرهنگ عامه و باورها و آداب و رسوم دیرپای آنجاست که دیگران به سفر و بازدید از آن ترغیب می کند. ۲. تا چنین مستندهایی ساخته و پخش نشود گرد و غبار و کهنگی این میراث گذشته آشکار نمی شود و ارزش و اعتبار خاصش برای ساکنان و تابعانش آشکار نخواهد شد. ۳. ساختن مستند و پخش آن از تلویزیون کار ساده ای نیست. به مقدمات و رایزنی و لابی های موثری نیازمند است و مستلزم هزینه های قابل توجه است که در این فقره با پیگیری و همت جناب آقایان موسوی و رحیمیان و با کمترین هزینه به نتیجه رسیده است که باید قدردانشان بود. اقای رحیمیان که بحق تنهاترین میراث دار این ولایت است یک هفته بصورت ۲۴ساعته در همراهی این گروه از جان و دل مایه گذاشته است. ۴. زحمات این دوستان پرتلاش را که بی مزد و منت در معرفی ندوشن می کوشند می ستاییم. ۵. این مستند برای اولین بار سیمای دیگری از ندوشن از دریچه دوربین هوایی به نمایش گذاشت که برای همه ما تازگی داشت. ۶. معرفی بافت تاریخی و آثار و ابنیه قدیمی با رویکرد نشان دادن جلوه های جذاب و منحصر بفرد آن ها تا اینجا کار ضعیف بود و البته مجری مستند نیز چندان مناسب این برنامه نبود ولی گویا دوستان از سر ناچاری و عدم همراهی همشهریان گرامی، کار را به وی سپردند که در کارهای آینده باید به یک راوی آگاه تر و مناسبتری کار را انجام داد . ۷.بی توجهی و ناآگاهی همشهریان گرامی از ارزش این خانه های تاریخی موجب رها شدن و تخریب بسیاری از آنها شده است و چون قیمت چندانی ندارد حاضر به فروش آنها به علاقمندانش هم نیستند. باید سیاستی جهت تشویق و ترغیب آنها در پیش گرفت و آن سیاست چیزی جز رونق گردشگری و ایجاد درآمد این اماکن نیست که ساختن این مستندها در همین راستاست. ۸. عزیزان دست اندرکار هم نقدها و نظرهای دوستان را نیز باید بپذیرند و در کارهای آتی ملحوظ نظر دارند. ۹. ندوشن به برکت نام پرآوازه دکتر اسلامی و آثار ارزشمندش بویژه کتاب بی نظیر "روزها" و همچنین تاریخ و روایات تاریخی فرهنگ و آداب و رسومش از پتانسیل زیادی در زمینه گردشگری برخوردار است و باید نسبت به تهیه طرح جامع گردشگری فرهنگی و تاریخی این منطقه اقدام گردد و با کمک خود مردم بتدریج زمینه اجرای طرح را فراهم کرد. رونق آینده آن در گرو این برنامه است و هیچ روش توسعه نامتوازن دیگر به رشد و توسعه پایدار ان نمی انجامد. ۱۰. دوستان و همشهریان اهل نظر باید قدری وارد گود شوند و عملا نسبت به احیای گوشه کوچکی از خانه و محله آبا و اجدادی خود اقدام کنند. ورود برخی بزرگان نقش الگویی دارد و موجب تشویق و ترغیب دیگران نیز می گردد. ۱۱. این قسمت اول مستند بود. این مستند تنها و تنها به بافت تاریخی شهرها و روستاها میپردازد. بافت تاریخی ندوشن به جز چند نقطه بازسازی شده، کلا مخروبه هست و سالهاست به اون توجهی نشده، دریغ از یه کاهگل ساده، با قدم زدن در کوچه ها به خانه های فراوان مخروبه ی رها شده ی اسیر وراث بی خیال و بی دغدغه برخورد خواهید کرد. هدف صرف مستند گردشگری نبود بلکه بیان تاریخ ندوشن بود. ۱۲. در این مستند سعی شده بود فضای واقعی نشان داده شود و بلکه تلنگری برای ندوشنیهایی باشد که به ارزش این بافت تاریخی بی توجهند. ۱۳. در پایان امان از این بد وارثان که نه به فروش تن میدهند نه به تعمیر خانه ها دست میزنند. @farhangenodoushan

✅قسمت اول مستند ندوشن @farhangenodoushan

روستایی که کوچه و خیابانش را هم اسمِ کتاب‌های معروف گذاشته‌اند👏 چقدر جالب و زیبا کاش همه جا اینجوری بود❤️ @Ajibvalivaghaei

خانه‌های بی‌وارث روزگاری در پسِ دیوارهای کاه‌گلی این کهن‌دیار، شور و هیاهوی کودکانه طنین‌انداز بود و خانه، سرشار از عطر گندم و برکت نان داغ مادر. مادری که با چهره‌ای برافروخته از حرارت تنور و با شراره‌های صبر خویش، قوتی از جنس عشق برای اهل خانه فراهم می‌کرد؛ و پدری که پژواک قنوت و طنین نماز باهیبتش، ستون استوار و پناه امن زندگی بود. هنوز هم در بندبند خشت‌های این خانه‌ها، شمیم دلپذیر آبگوشتِ ظهر و عطر آرام‌بخشِ شلغم‌های بخارگرفته‌ی صبحگاهان به یادگار مانده است. جای خالیِ پدر در صدرِ اتاق، مأمن سماور جوشان مادر با نوای ممتد قل‌قل، بی‌قراری‌های شبانه‌اش بر بالین کودکی رنجور و تب‌دار، خنکای دل‌انگیز سایه‌سار تابستان آمیخته با بوی نمناک کاه‌گل، و خواب سبک نیمروزی پدر در گوشه‌ی دنج حیاط؛ حتی نغمه‌ی خش‌خشِ جاروی سحرگاهی در خنکای پیشخوان در… همه و همه، هنوز در تار و پود این در و دیوارها نفس می‌کشند. اما شگفتا چطور خشت‌ها وفادارتر از خاطره‌ها مانده‌اند، و ما این‌چنین از یاد برده‌ایم؟ سال‌هاست که بر قفل درهای بسته‌ی این خانه‌ها زنگار نشسته است. آیا دل ما از این خاک و سنگ بی‌جان بی‌وفاتر گشته است؟ پدر چه کرده بود با ما، که این‌گونه حاصل یک عمر رنج و شب‌بیداری‌اش را به ورطه‌ی فراموشی سپرده‌ایم؟ مگر نه آنکه دانه‌های عرق بر پیشانی مادر چکید تا ما جوانه بزنیم و در خاک بالنده شویم؟ پس چگونه چنین آسان تیشه به ریشه‌های خویش می‌زنیم؟ گاهی باید به پشت سر نگریست؛ باید جای خالی آن دستان پرمهر را در آینه‌ی زمان دید و دریافت که این خانه‌ها هنوز زنده‌اند و حتی به شماره، نفس می‌کشند. هویتِ ریشه‌دار پدرانمان را به دست باد مسپاریم… که به یادگار گفته‌اند: «دیگران کاشتند و ما خوردیم، ما بکاریم تا دیگران بخورند.تاریخ مان را به ایندگانمان هدیه دهیم