اشعار آیينی بی پلاک

مرتبط با این بیت زیبای ابن العرَندَس حلّی☝️👇 همه‌ی خوبی‌ها با حجّت خدا معنا پیدا می‌کند... در ادبیات دینیِ ما حجّت خدا مایه‌ی شرافت عالَم است و گلِ سرسبد حجج الهی مولانا امیرالمؤمنین علیه‌السلام در برخی نصوص مایه‌ی شرافتِ سرزمین مقدّس مکّه معرفی شده است؛ امام صادق علیه‌السلام به ما آموخته‌اند که وقتی به زیارت امیر المؤمنین صلوا‌ت‌الله‌علیه رفتیم، ایشان را چنین مورد خطاب قرار دهیم: السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا مَنْ شُرِّفَتْ بِهِ مَكَّةُ وَ مِنًى سلام بر تو ای کسی که سرزمین مقدّس مکه و منا به سببِ وجود تو شرافت‌مند شدند. (زیارت در روز ۱۷ ربیع) همان زمینی که به نصّ قرآن کریم إِنَّ أَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذِي بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِلْعَالَمِينَ(آل عمران، ۹۶) است... شعرای شیعه نیز همین آموزه‌ها را به سلک نظم درآورده‌اند؛ مرحوم شیخ محمد حسین نجف(۱۲۵۱ ق) چنین سروده است: فَاكتَسَت مَكَّـةٌ بِـذاكَ افـتِـخــارا وَكَـذَا المَـشـعـَرانِ بَـعـدَ مِـنــاها بَل بِه الأرضُ قَد عَلَت إذ حَوَته فَغَدَت أرضُـها مَـطـافَ سَـمـاها سرزمین مکه با ولادت علی علیه‌السلام جامه‌ی افتخار به تن کرد و همچنین مشعران [مزدلفه و عرفات] و سرزمین منا به خاطر ولادت او در محدوده‌ی حرم بر خود مباهات کردند. بلکه این زمین بود که چون علی علیه‌السلام را در دامن گرفت از مجد و بزرگی سر بر آسمان رساند و زمین مکه مطاف آسمانیان شد. (ديوان الشيخ حسين آل نجف، ص ٨٨) مرحوم استاد عابد تبریزی نيز چنین سروده است: ای کعبه زِ فیض نقش پایت بر اهل جهان مَطاف و مَسجود ای سرّ بقای کَون و امکان عالم همه فانی و تو موجود تشریف جهان آدمی را در کَون قدم زدی، زهی جود تا باز دهی به خاک ناچیز خاصیّت طبع کیمیا را¹ و این مضمونی است که حتی مسیحیان نیز بدان باور داشتند؛ عبدالمسیح انطاکی (1875 _ 1922 م) در قصیده‌ی مشهور خود در مدح امیر مؤمنان علیه‌السلام به این واقعیت اشاره می‌کند که آیات فضائل امیر المؤمنین در قرآن مایه‌ی شرافت آن شده است: وفِي الكِتابِ مَثانٍ فيه قَد نزَلَت فَشَرّفَته فَقُل: سبحانَ مُوحيها القصیدة العلویّة المبارکة (ط الأعلمي)، صفحه ۴۴ ---------------------------------- 1. گویا این بیت متنبّی نابغه‌ی شعر عرب، در ابیات مذکورِ مرحوم عابد مؤثر بوده است: قد شرّف الله أرضاً أنتَ ساكنُها وشرّفَ الناسَ إذ سوّاكَ إنسانا @kashani1395