Light Workers🔆

انسان افسرده به حفاری گذشته می پردازد، انسان مضطرب به حفاری آینده مشغول است. انسان اغلب در پی آن است که کاری انجام دهد ولی اغلب مسیر را اشتباه می‌رود و سر از ناکجا در می‌آورد. ما به حفاری تاریخ می‌پردازیم و زمین و زمان را می‌کاویم تا به اثر و رد پایی از گذشته‌گان برسیم. تمام علوم را در هم می‌ریزیم به امید آنکه روزی با ماشین زمان به گذشته و آینده سفر کنیم و در نهایت حال را از دست می دهیم. برای دقایقی چشمانت را ببند، انسان سالم،این زمانی و این مکانی است و چون رودی خروشان در حرکت است و نو به نو می‌شود. اکنون هیچ نیازی به حفاری ندارد، اکنون نیاز به حضور دارد. در اکنون سفر کهنه به پایان می‌رسد و تو به خویشتن باز می‌گردی،در اکنون تنها کاری که برای تو باقی می‌ماند حفاری درون است. حفاری درون یعنی شناخت خویشتن و آغاز سفری که از نو و از تو آغاز می‌شود.تو تنها زمانی می‌توانی به شناخت هستی دست یابی که خودت را شناخته باشی. شناخت بی‌شناخت خویشتن عجیب حکایتی است. در این لحظه نه چیزی هست که به هستی درآید و نه در آن چیزی هست که از هستی رهایی یابد.. پس زاد و مرگی نیست که پایان یابد از این روی لحظه‌ی حال آرامش مطلق است این لحظه گرچه در این دم است اما حدی ندارد و اینجا مقام شادی جاوید است.... جام اکنون را مستانه بنوش....... @lightworkers

هیچ چیز قوی‌تر از امید کوچکی نیست که تسلیم نمی‌شود..... @lightworkers

در جامعه‌ی ما لخت کردن بدن،راحت‌تر از عریان کردن روانی یا روحی است. عرضه کردن بدنمان آسان‌تر از عرضه کردن تخیلات،امیدها،ترس‌ها و الهامات‌مان است که احساس می‌شود شخصی‌ترند و مطرح کردن آنها با دیگران موجب آسیب‌پذیری بیشتری برایمان می‌شود... #رولو_می @lightworkers

یار را می‌باید امتحان کردن، تا آخر پشیمانی نباشد. سنت حق این است. نفس نیز اگر دعوی بندگی کند، بی امتحان از او قبول مکن.... #فیه_ما_فیه @lightworkers

همین‌طور که پیرتر می‌شویم،کم‌کم متوجه می‌شویم که بیشتر چیزها تاثیر ماندگار بسیار ناچیزی در زندگی‌مان داشته‌اند. آن کسانی که قبلا آن‌قدر به نظراتشان اهمیت می‌دادیم،دیگر در زندگی‌مان حضور نداند. دست‌های ردی که به سینه‌مان زده شد،گرچه در آن لحظه بسیار دردناک بود،در نهایت به صلاح‌مان بود. متوجه می‌شویم مردم به جزئیات ظاهری ما خیلی توجه نمی‌کنند.برای همین تصمیم می‌گیریم آن‌قدر وسواس آنها را نداشته باشیم. اساسا،ما در مورد دغدغه‌هایی که حاضریم داشته باشیم،بسیار گزینشی‌تر عمل می‌کنیم.این چیزی است که"پختگی"می‌نامیم. پختگی وقتی رخ می‌دهد که فرد یاد می‌گیرد فقط دغدغه‌های چیزهای ارزشمند را داشته باشد... #مارک_منسن #هنر_ظریف_رهایی_از_دغدغه‌ها @lightworkers

چرا من این‌همه محتاج و گدای توجه هستم؟ در این مورد چکار می‌توانم بکنم؟ طلب توجه کردنto seek attention یکی از ضعف‌های انسانی است، یکی از سستی‌های عمیقاٌ ریشه دار است. دلیل اینکه فرد به دنبال توجه است این است که فرد خودش را نمی‌شناسد. تنها در چشمان دیگران است که او می‌تواند چهره‌ی خویش را ببیند،در نظرات دیگران است که می‌تواند شخصیت خودش را پیدا کند. آنچه دیگران می‌گویند بسیار بااهمیت است. اگر دیگران به او بی‌اعتنایی کنند و او را نادیده بگیرند، او احساس گمگشتگی می‌کند. اگر از جایی عبور کنی و کسی به تو توجهی نکند، هرآنچه را که بافته‌ای و سرهم کرده‌ای از دست خواهی داد_ شخصیت خودت را. شخصیت character چیزی است که آن را گردآوری کرده‌ای. آن را کشف نکرده‌ای، شخصیت چیزی طبیعی نیست. بسیار مصنوعی و قراردادی است. این تنها تو نیستی که گدای توجه هستی؛ تقریباٌ همه چنین‌اند. و موقعیت نمی‌تواند تغییر کند مگر اینکه خود اصیل خودت را_ که وابسته به نظرات، توجهات، انتقادات، بی تفاوتی‌های هیچکس نیست؛ که هیچ ربطی به هیچکس دیگر ندارد_ کشف کنی. از آنجا که فقط تعداد بسیار اندکی از مردمان قادر بوده‌اند تا خویشتن را کشف کنند، دنیا پر از گدایان است. در عمق، شما همگی تلاش می‌کنید که توجه به دست آوردید: این برای شخصیت شما نوعی تغذیه است. حتی اگر مردم شما را سرزنش کنند و از شما انتقاد کنند و با شما مخالف باشند، قابل قبول است، دست کم به شما توجه نشان می‌دهند. اگر با احترام و دوستانه رفتار کنند که البته بسیار بهتر است؛ ولی شما بعنوان یک شخصیت گرد آوری شده نمی‌توانید بدون توجه دیگران بقا داشته باشید. این توجه می‌تواند مثبت باشد، می‌تواند منفی باشد: این مهم نیست. مردم باید چیزی در مورد تو بگویند: با احترام یا نامحترمانه، هردو یک منظور را برآورده می‌سازند ..... برخیز و خویشتن خود را دریاب..... که فقط خود می‌توانی این مهم را انجام دهی..... @lightworkers

الله اكبرِ نماز از بهر قربان است نفس را، تا که باشد اكبر؟ تا در تو تکبر و هستی هست، گفتن الله اكبر لازم است، و قصد قربان لازم است.... اکنون تا کِی بت در بغل گیری به نماز آیی؟! الله اکبر می‌گویی، چون منافقان بت را در بغل محکم گرفته‌ای! #مقالات_شمس_تبریزی @lightworkers

وقتی کسی می‌گوید حالم خوش نیست، دنبال اتفاقات بزرگ نگردیم و نگوییم این که چیز مهمی نیست. به دلایل متعدد بازتاب یک اتفاق بیرونی در درون ممکن است بسیار بزرگ باشد. به رسمیت شناختن هر از گاه «حق کم آوردن» برای دوست، امنیت بخش‌ترین قسمت دوستی است و شناخت این حق برای خود نشان از صلح با خود دارد در عمیق‌ترین لایه‌های وجود... #اروین_یالوم @lightworkers

کسانی که احساس خالی بودن می‌کنند، هرگز با یکی شدن با فرد ناکامل دیگری شفا نمی‌یابند. دو پرنده بال‌شکسته که یکی شده‌اند تنها پرواز دست و پا شکسته‌ای خواهند داشت. انتظار پرواز کشیدن بی‌فایده خواهد بود، تا زمانی که افراد، جدای از هم، زخم‌هایشان را درمان کنند.... #اروین_د_یالوم @lightworkers

نمی‌توان با فردی سراپا هشیار مشاجره کرد مشاجره،مستلزم وابستگی به ذهن و داشتن منیت است... #اکهارت_تله @lightworkers

خوشـبختی چیزی نیست که بخواهی آن را به تملک خود درآوری خوشـبختی کیفیت تفکر است؛ حالت روحی است… خوشـبختی‌ وابسته‌ به‌ جهان‌ِ درون‌ِ توست تا کی غم آن خورم که دارم یا نه وین عمر به خوشدلی گذارم یا نه پرکن قدح باده که معلومم نیست کاین دم که فرو برم برآرم یا نه #خیام @lightworkers

پنج‌درس برای تجربه زندگی در لحظۀ حال ۱.از آشفتگی دوری کن: هرکاری میکنی تصور کن که مهم ترین کار جهان است، با این کار سعی میکنی که در یک زمان فقط یک کار رو انجام بدی ۲.خودت رو از قیدو بند هر چه غیرضروریست رها کن: کافیه همیشه از خودت بپرسی به عنوان یک مسافر، آیا کوله بارم زیاد سنگین نشده؟چه چیزی رو میتوانم رها کنم تا سبک تر به راهم ادامه بدم ۳.دوست و رفیق خودت باش: بجای اینکه خودت رو با دیگران مقایسه کنی و مدام نگران این باشی که چه فکری درباره تو میکنن، به خودت یادآوری کن که تو دراین دنیا منحصر به فردی ۴.برای نقایص خودت هم ارزش قائل شو: وقتی طبیعت با این همه زایش و نو شدن کامل نیست،چرا تو باید کامل باشی؟اصلا آیا کامل شدن درجه ای دارد؟ ۵.تمرین همدلی کن: وقتی همدلی رو تمرین کنی، یعنی سعی کنی خودت رو در موقعیت و جایگاه فزد مقابل قرار دهی، از اشتباهات دیگران کمتر اذیت میشی و میتونی از زندگیت لذت بیشتری ببری @lightworkers

"نوری که از سوی تو نیاید، ظلمتی دیگر است......" #آدونیس @lightworkers

راز خوشبختی در این است که مثل بقیه مردم زندگی کنی و به مانند هیچکس نباشی ... #سیمون_دوبووار @lightworkers

تو مبین جهان ز بیرون که جهان درون دیده‌ست چو دو دیده را ببستی ز جهان جهان نماند #حضرت_مولانا @lightworkers

او را به خود شناختم تا فانی شدم. سپس او را به او شناختم و زندگی یافتم. #بایزید_بسطامی @lightworkers

عشق آری...دلبستگی نه... در عین حال که اصلاح خود، هدف ماست، نسبت به همه‌ی انسان‌ها و بلکه نسبت به همه‌ی موجودات، باید عشق بورزیم. اما عشق، نه دلبستگی. تفکیک بین عشق و دلبستگی به جهت تاریخی به بودا بر می‌گردد اما در همه‌ی عرفان‌ها پذیرفته شده است. البته بودا تعبیر «شفقت» را به‌کار می‌بُرد و نه عشق. بودا می‌گفت ما باید نسبت به همه‌ی موجودات، شفقت داشته باشیم. می‌گفت علت درد و رنج بشر، دلبستگی است و نجات‌دهنده‌ی انسان از همه‌ی درد و رنج‌ها عشق است. یعنی تا این حد این دو را در تقابل همدیگر قرار می‌داد. اصل سوم از چهار اصل شریف بودایی همین دلبستگی است که باید جایش را به عشق بدهد. بودا می‌گفت عشق به یک موجود سه مؤلفه دارد: اول اینکه هر خوشی‌ای که امکان‌پذیر است از معشوقت جذب وجود خودت کنی، حتماً جذب وجود خودت بکنی. یعنی همه‌ی خوشی‌هایی که از آن موجود، بالقوه می‌توانی دریافت کنی، بالفعل دریافت کنی. وگر نه بعداً حسرت خواهی خورد. دوم اینکه هر خوبی‌ای که می‌توانم در حق معشوقم انجام دهم، انجام دهم. یعنی التزام صددرصد به وظایف اخلاقی‌ای که من در قِبال معشوقم دارم. ویژگی سوم چیزی است که به سبب آن بودا را گاهی پیامبر سنگدل می‌گویند. آن اینکه، اگر به هر جهتی معشوق ناپدید شد، یا به دلیل اینکه واقعاً نابوده شده یا اینکه از منظر و مرئای من بیرون رفته است، من باید چنان رفتار کنم که آن معشوق، گویا اصلا ًوجود نداشته است. بودا می‌گفت اندوه تو به این جهت است که نمی‌دانی در جهانی زندگی می‌کنی که یگانه اصل ثابت در این جهان، اصل «بی‌ثباتی» است. به گمان من این مُخِ حکمت جهانی و یک زندگی حکیمانه است. این که بدانی در جهانی زندگی می‌کنی که تنها چیز ثابت در این جهان، «بی‌ثباتی» است. فکر می‌کنیم وقتی کسی معشوق ما شد، تا ابد معشوق ما خواهد ماند بنابراین چون او را از دست می‌دهیم اندوه‌زده می‌شویم. غافل از اینکه ارتباط عاطفی بین دو انسان هم مثل سایر امور هستی، ناپایدار است. همه‌ی کسانی که به خاطر از دست دادن چیز محبوبی تأسف می‌خورند به این خاطر است که گمان می‌بُرده‌اند در جهانی زندگی می‌کردند که ثبات دارد. علی ابن ابی‌طالب می‌گفت: «الزُّهْدُ کلُّهُ بَینَ کلِمَتَینِ مِنَ الْقُرْآنِ قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ (لِکیلا تَأْسَوْا عَلى ما فاتَکمْ وَ لا تَفْرَحُوا بِما آتاکمْ) وَ مَنْ لَمْ یأْسَ عَلَى الْمَاضِی وَ لَمْ یفْرَحْ بِالْآتِی فَقَدْ أَخَذَ الزُّهْدَ بِطَرَفَیهِ؛ دو کلمه از قرآن «زهد» را تفسیر می‌کند: «تا بر آنچه از دست داده‌اید تأسّف مخورید، و بدانچه دست یافته‌اید شادمان نگردید». و آن که بر گذشته تأسّف نخورَد و بر آنچه دست‌یافته شادمان نگردد زاهد کامل است.»(نهج‌البلاغه، حکمت431) #مصطفی_ملکیان @lightworkers