Light Workers🔆

هر کسی که سایه و روشنایی خود را همزمان درک کند، خود را از دو سو می‌بیند و بدین ترتیب به مرکز می‌رسد.... #کارل_گوستاو_یونگ @lightworkers

خوش‌بختی یک وضعیت نیست که ما در آن قرار بگیریم، بلکه یک احساس است که او باید در ما قرار بگیرد. احساسی که در درجه نخست، معلول طرز نگرش و قضاوت‌ ماست. اغلب ما هر آن‌چه را به دست می‌آوریم، خیلی زود به صندوق داشته‌های کم‌ارزش قبلی می‌سپاریم و بی‌قرار و شتاب‌زده در پی آن‌چه که قرار است بعدا به دست بیاید می‌دویم. این که در نگاه ما همواره آن‌چه که هست، خُرد و بی‌مقدار بنماید و آن‌چه که نیست، بزرگ و چشم‌گیر جلوه کند، طرز فکری است که مانع می‌شود احساس رضایت، پا به درون ما بگذارد. «ذهنیت تردمیلی»، احساس نقص و نارضایتی را به جزوی همیشگی از تفکر انسان تبدیل می‌کند. اگر در عین تلاش برای شرایط بهتر، آن‌چه را که هستیم و داریم قدر بشناسیم و از آن بهره ببریم، مانع بزرگی از سر راه شادمانی‌مان کنار خواهد رفت... البته باید دانست که شُکر و قدرشناسی، فقط در به یاد آوردن یک موهبت و به زبان آوردن «به به!» و «خدا را شکر» نیست (به‌قول انگلیسی‌زبانان این‌ها فقط «خدمات شفاهی» است!) دانستن قدر یک چیز یعنی آگاهی از  ارزش و قابلیت‌های آن و بهره‌گیری صحیح و مفید از این قابلیت‌ها. باغبانی که خواهان باغی آباد و درختانی پربار است، خواه سالی چهار بار یا چهل بار به باغ خود، سری بزند و «به به» و «خدایا شکر» بگوید و به راه خود برود، از کشت‌زار خود میوه‌ای نخواهد چشید و از خشک‌زار آن جز علف‌های هرز نخواهد چید. قدر باغ را دانستن، در کِشتن و آبیاری کردنِ باغ و زدون علف‌های هرز از دامن آن و پرورش گل و گیاه و سبزه در خاک آن است. در آن صورت است که کشت‌زار به بار خواهد نشست و کام باغبان خود را شیرین و زندگی او را غنی و پررونق خواهد ساخت. خوش‌بختی نیز چنین است. انسان اگر خواهان شکوفایی و شادمانی است باید قدر داشته‌های خود را بشناسد و سرمایه‌های خویش را به کار بگیرد و به نحو احسن از  آن‌ها استفاده کند... @lightworkers

دلی که عاشق و صابر بود مگر سنگ است؟ ز عشق تا به صبوری، هزار فرسنگ است برادرانِ طریقت نصیحتم مکنید که توبه در ره عشق، آبگینه بر سنگ است دگر به خُفیه نمی‌بایدم شراب و سماع که نیکنامی در دین عاشقان، ننگ است چه تربیت شنوم یا چه مصلحت بینم مرا که چشم به ساقی و گوش بر چنگ است به یادگارِ کسی دامن نسیم صبا گرفته‌ایم و دریغا که باد در چنگ است به خشم رفتهٔ ما را که می‌برد پیغام؟ بیا که ما سپر انداختیم اگر جنگ است بُکش چنان که توانی که بی مشاهده‌ات فراخنای جهان بر وجود ما، تنگ است ملامت از دل سعدی فرونشوید عشق سیاهی از حبشی چون رود؟ که خودرنگ است #سعدی @lightworkers

Song: Jo bheji thi dua Cover by sanam puri, sanah moidutty Singer: #Arijit_Singh, #Nandini_Srikar Movie: Shanghai @elmiraa.ena @lightworkers

زیرنویس فارسی کامل آهنگ Song: Jo bheji thi dua Cover by sanam puri, sanah moidutty Singer: #Arijit_Singh, #Nandini_Srikar Movie: Shanghai @elmiraa.ena @lightworkers

قلب، خاک خوبی دارد. در برابر هر دانه که در آن بنشانی، هزار دانه پس می‌دهد. اگر ذره‌یی نفرت کاشتی، خروارها نفرت درو خواهی کرد. و اگر دانه‌یی از محبّت نشاندی، خرمن‌ها بر خواهی داشت... #نادر_ابراهیمی @lightworkers

جیمز هیلمن در کتاب "خودکشی و روح" می‌نویسد زمانی که افکار خودکشی به ما هجوم می‌آورند، باید از خود سوالی روانشناسانه بپرسیم: چه چیزی در درون من می‌خواهد بمیرد؟ این سوال نه تنها بینش به همراه دارد، بلکه چیزی را در روان تغییر می‌دهد.... #دیوید_تاسی @lightworkers

روزی شمس در اسفار خود به شیخی رسید که او را علت شاهد بازی و تفرج صورت بود. فرمود: -هی،در چیستی؟ گفت: -صور خوبان،چون آئینه است. حق را در آن آئینه مشاهده می‌کنم!... فرمود: -ای ابله! از آنکه حق را در آئینه‌ی آب و گل می‌بینی،چرا در آینه‌ی جان و دل نبینی و خود را نطلبی...؟! @lightworkers

‏«ایگو یا من، فقط محتویات خود را می‌شناسد، نه ناخودآگاه و محتویات آن را. مردم خودشناسی خود را با آن چه که یک فرد معمولی در محیط اجتماعی‌شان از خودش می‌داند، می‌سنجند، نه با واقعیت‌های روانی که بیشتر اوقات از آن‌ها پنهان است...» #کارل_گوستاو_یونگ @lightworkers

«وقتی به جهان نگاه می‌کنی، اشیاء فیزیکی را می‌بینی... وقتی به درون نگاه می‌کنی، خیالات را می‌بینی... این خیالات اشکال واقعی انرژی هستند که علیرغم نامحسوس بودن، بر واقعیت تأثیر می‌گذارند...» #کارل_گوستاو_یونگ @lightworkers

من نمی‌توانم شما را دعایی بیاموزم و کلماتی تعلیم کنم که بدان خدا را نیایش کنید... خداوند به کلمات شما گوش نخواهد کرد، مگر آن کلمات را خود بر زبان شما جاری کند. و من نمی‌توانم دعای دریاها و جنگلها و کوه‌ها را به شما تعلیم دهم. اما شما که از کوهها و دریاها و جنگلها زاده شده‌اید می‌توانید دعای آنها را در قلب خود بیابید. اگر در آرامش شب گوش فرا دارید، صدای آنها را در سکوت خواهید شنید که: "ای پروردگار ما، ای نفس در پرواز ما، این خواست تو است که در ما می خواهد. این آرزوی تو است که در ما آرزو می کند. این شوق تو است که شبهای ما را روز می‌گرداند. شبهایی که از آن توست و روزهایی که مُلک توست. ما نمی‌توانیم چیزی از تو بخواهیم، زیرا تو نیازهای ما را نیک می‌دانی پیش از آنکه نیازها در ما زاده شود. نیاز حقیقی ما تویی و اگر تو خود بیشتر به ما دهی همۀ آرزوهای ما را بر آورده کرده‌ای." #جبران_خلیل_جبران @lightworkers

«هر چیزی که ما را در مورد دیگران می‌آزارد، می‌تواند ما را به درک خودمان هدایت کند...» #کارل_گوستاو_یونگ @lightworkers

ضرب‌المثلی قدیمی می‌گوید تنهایی بهتر از این است که آرزوی تنهایی کنی. با این حال، وقتی فضای فرهنگ عامه پر است از یافتن «نیمه‌ی گمشده» یا ارائه مجموعه‌ای از سرگرمی‌ها برای فرار از واقعیت تنهایی، درمی‌یابیم که سایه‌ی تنهایی زندگی شلوغ ما را تسخیر کرده است... ضرب‌المثل دیگری می‌گوید «درمان مناسب برای تنهایی، خلوت است». خلوت حالتی است که در آن فرد با خودش، با همراهان نیک درونش، حضور دارد و بنابراین هرگز تنها نیست. به طرز متناقضی، رسیدن به خلوت بهترین نشانه برای سلامت یک رابطه است. توانایی من برای تحمل خودم، وقتی واقعاً با خودم حضور دارم، پیش‌بینی کننده‌ی توانایی من برای داشتن رابطه‌ای غیرتهاجمی و غیرخودشیفته با دیگری است. چه تناقض عجیبی است که _سایه‌ی فراخوانده شده برای تحمل خودمان_ مستقیماً با _چالش سایه‌ی تحمل تفاوت دیگری_ پیوند خورده است. چه کسی فکرش را می‌کرد؟ بنابراین، پیش‌بینی برای هر رابطه‌ای مبتنی بر این معضل سایه است – یعنی، _آیا می‌توانم با خودم همانطور که واقعاً هستم زندگی کنم؟_ اگر نمی‌توانم، چرا باید انتظار داشته باشم که شخص دیگری بتواند یا باید؟ وقتی یکی از طرفین از خود بیگانه است، از ماندن واقعی و در بر گرفتن ترس‌ها و آرزوهای تنهایی وجودی‌اش ناتوان است، آنگاه این ترکیب ناممکن را به دیگری تحمیل می‌کند. جای تعجب نیست که ما برای روابط ارزش قائلیم، اما بسیاری از آنها شکسته می‌شوند. جای تعجب نیست که در میان جمعیت پر سر و صدا پرسه می‌زنیم اما بیشتر و بیشتر تنها می‌شویم... #جیمز_هالیس ترجمه #محمد_کهربی @lightworkers

نبض جان را نیست جز دست مسیحا محرمی شانه ای غیر از دل صدچاک، بر گیسو منه #صائب @lightworkers

در نهایت، تنها زمانی متحول خواهیم شد که بتوانیم این واقعیت را تشخیص دهیم و بپذیریم که در درون هر یک از ما اراده‌ای وجود دارد، کاملاً خارج از محدوده کنترل آگاهانه، اراده‌ای که می‌داند چه چیزی برای ما درست است، که دائماً از طریق بدن، احساسات و رویاهای ما به ما گزارش می‌دهد، و بی‌وقفه ما را به سوی بهبودی و تمامیت تشویق می‌کند... #جیمز_هالیس کتاب: #یافتن_معنا_در_نیمه_دوم_زندگی @ligtworkers

دیگر نیاز ندارم کسی را وادار کنم که دوستم داشته باشد... دیگر بده بستان را رها کرده‌ام. مانند "بازاریاب شرکت بیمه" نیستم که می‌کوشد محصول خود را با اغواگری تبلیغ کند! بلکه همانند "انباردار مغازه‌ام" که وقتی کسی چیزی می‌خواهد همراهی‌اش می‌کند. در این فرآیند نه به حاشیه نیاز دارم و نه به ظاهر، فقط کافیست همان کسی باشم که هستم؛ یا می پذیرد یا می‌رود... #دیوید_ریکو ترجمه: #مهدی_کهربی کتاب: تو آنچه می‌پنداری،نیستی @lightworkers

الهی! مرا از من بِشوی تا از پسِ خود برخیزم و تو مانی! @lightworkers

تفاوت شور و اشتیاق با اعتیاد، تفاوت بین یک جرقه الهی با آتشی است که می‌سوزاند. شور و اشتیاق آتش الهی است، جان می‌بخشد و تقدیس می‌کند، نور می‌دهد و الهام می‌بخشد. شور و اشتیاق سخاوتمند است چون بر پایه نفس نیست، اعتیاد خودمحور است. شور و اشتیاق می‌بخشد و غنی می‌کند، اعتیاد دزد است. شور و اشتیاق منبع حقیقت و روشنایی است، رفتارهای اعتیادی تو را به تاریکی می‌کشاند. وقتی سرشار از شور و اشتیاق هستی زنده‌تری و چه به هدفت برسی و چه نرسی پیروز هستی. اما یک اعتیاد به نتیجه خاصی نیاز دارد که نفس را تغذیه کند، بدون آن نتیجه نفس احساس تهی بودن و محرومیت می‌کند.... #گابور_ماته #در_قلمرو_ارواح_گرسنه @lightworkers

عالم به غفلت قائم است، اگر غفلت نباشد این عالم نماند. شوق خدا و یاد آخرت و سکر و وجد، معمار ان عالم است اگر همه رو نماید، به کلی به آن عالم رویم و اینجا نمانیم. و حق تعالی می‌خواهد که اینجا باشیم تا دو عالم باشد. پس دو کدخدا نصب کرد: یکی غفلت و یکی بیداری، تا هر دو خانه معمور باشد... #فیه_ما_فیه @lightworkers