استاد گرگانی

⁉️⁉️⁉️ کمی فکر کردنمون نشه؟⁉️⁉️⁉️ از سکوت چه می‌دانیم؟ همیشه فکر می‌کنیم سکوت یعنی حرف نزدن؛ اما به نظرم ماجرا کمی عمیق‌تر از این حرف‌هاست. گاهی حرفی برای گفتن داریم، حتی حرفی که می‌تونه طرف مقابلمون رو سر جاش بنشونه؛ اما سکوت می‌کنیم!!! نه از سر ترس، نه چون جوابی نداریم؛ بلکه چون می‌فهمیم قرار نیست هر حرفی رو به زبان بیاریم. گاهی هم برعکس؛ به اشتباه سکوت می‌کنیم، چون از گفتن حقیقت می‌ترسیم. چون نگرانیم کسی از ما برنجد، چیزی رو از دست بدیم یا تصویری که دیگران از ما دارن خراب بشه! اینجاست که باید از خودمون بپرسیم: سکوت من از آگاهیه یا از ترس؟ شمس و مولانا آدم رو به تماشای درون خودش دعوت می‌کنن؛ به اینکه قبل از قضاوت دیگران، کمی هم خودش رو ببینه. در مقالات شمس، آدم مدام با این پرسش روبه‌رو می‌شه که چقدر از دانسته‌هاش واقعاً شناختنه و چقدرش فقط چیزهاییه که یاد گرفته و بهشون چسبیده!!! شاید سکوت هم از همین‌جا شروع بشه؛ از جایی که دیگه لازم نمی‌بینی برای هر چیزی جواب داشته باشی، هر بحثی رو ببری یابه هر کسی ثابت کنی که حق با توئه. البته باور دارم که سکوت همیشه نشونه‌ی فهم نیست؛ همون‌طور که حرف زدن هم نشونه‌ی بی‌خردی نیست. سعدی چه خوب می‌گه: «دو چیز طیرهٔ عقل است: دم فروبستن به وقت گفتن، و گفتن به وقت خاموشی.» شاید پختگی همین باشه... گاهی باید آن‌قدر خاموش بشیم که صدای درونمون رو بشنویم؛ و گاهی باید آن‌قدر شجاع باشیم که چیزی رو که باید گفت، نگفته نذاریم. شاید آگاهی به این معناست که بدونی چه وقت باید از کلماتت عبور کنی و چه وقت دیگه حق نداری خاموش بمونی. گاهی باید حرف زد، حتی وقتی گفتنش سخته؛ و گاهی باید سکوت کرد، حتی وقتی هزار حرف برای گفتن داریم. به قول حضرت مولانا❤️ خاموش که خاموشی بهتر ز عسل‌نوشی درسوز عبارت را بگذار اشارت را مجدد عذر تقصیر که طولانی شد، اما حتما لازم بوده . . .