💌 دلنوت

♥️ ایلیا پسر ده‌ساله‌ی جاویدنام #افسانه_مهدی‌نژاد، من رو یاد ایلیوشای "برادران کارامازف" انداخت. این پسر انگار از اعماق دنیای داستایفسکی اومده. کلماتش دقیق و بُرنده‌اند. حتی مکث‌هاش بین جمله‌ها، و ریتم کلام، عجیب به‌اندازه است. به هر جمله‌‌ش فکر می‌کنه. از شباهت اسم‌ها که بگذریم، شباهت موقعیت رو نمی‌شه نادیده گرفت: بچه‌ای در‌هم‌شکسته. انگار هم با خودش داره حرف می‌زنه و هم خطابه‌ای در مقابل کلیّتِ دنیاست. اما در رمان، برعکس، بچه در حال مرگه و به پدر دلداری می‌ده: "گریه نکن پاپا.‌‌.. وقتی من مُردم، یک پسربچه‌ی دیگر برای خودت پیدا کن. یکی که بچه‌ی خوبی باشد. به سلیقه خودت باشد، اسمش را هم بگذار ایلیوشا تا جای مرا برایت پر کند، تا دلتنگِ من نباشی..." بعد فورا مثل اینکه متوجه چیزی شده باشه، ایلیوشای کوچک حرفش رو اصلاح کرد: "ولی مرا از یاد نبر، پاپا، هیچوقت مرا از یاد نبر. گاهی بیا سری به قبر من بزن. چشم‌به‌راهتان‌ هستم‌ها، حتما بیایید". لحظه‌ی مرگ رو داستایفسکی اینطور نوشت: صدایش شکست و دیگر در نیامد. ‌‌‌ ایلیای عزیز! هر جمله‌ت ضربه‌ای سخت بود و مدام با خودم می‌گفتم نکند جمله‌ی بعدیت زمینم بزنه، و جمله‌ی بعدیت چیزی ویرانگرتر بود. چیزی ندارم که به تو بگم، جز اینکه متأسفم برای این بارِ عظیم که بر شانه‌ی کوچک تو افتاد. ما _ ما که بزرگتر و قدیمی‌تر از توییم _ نتونستیم دنیایی برای خنده‌های تو آماده کنیم. هر چی بنویسم از رنج تو هیچ‌چیز کم نمی‌کنه و تنها با پذیرفتن این واقعیته که می‌تونم به تو احترام بذارم. #معین_دهاز @delnote

چنین کار یکسر مدارید خُرد که این کینه را خُرد نتوان شمُرد برین کینه تا در جهان زنده‌ام به دردِ سیاوش دل آگنده‌ام از #شاهنامه‌_فردوسی داستانِ کین سیاوش @delnote

ای روشنایِ دیده     و دل‌هایِ بی‌‌شمار!         ای جانِ آفتاب!            بار دگر زِ روزنِ                  دل‌خستگان بتاب! #سیاوش_کسرایی @delnote

ای روشنایِ دیده     و دل‌هایِ بی‌‌شمار!         ای جانِ آفتاب!            بار دگر زِ روزنِ                  دل‌خستگان بتاب! #سیاوش_کسرایی @delnote

♥️ «گفتم: چند دقیقه این‌جا بنشین و به من تکیه بده. گفت: کارم از تکیه گذشته. دلم می‌خواهد توی بغلت بمیرم.» #عباس‌_معروفی @delnote

مردمِ داغ‌دارمان، در سوگِ عزیزان‌شان، رفتارهایی یکسره متفاوت نشان می‌دهند: هزاران نفر در خیابان‌ها راه می‌افتند و هم‌زمان مراسم چهلم برای ده‌ها نفر برپا می‌کنند؛ با قلب‌هایی تکه‌تکه دست می‌زنند؛ با چشمانی اشک‌بار می‌رقصند… انگار ارواحی باستانی‌اند که در دلِ ویرانه‌ها آیین‌هایی نو را بنا می‌کنند. سوگواری، به‌ویژه سوگواریِ پس از فاجعه، تلاشی خلاقانه است برای برچیدنِ ویرانه‌ها و بازچیدنِ جهان؛ برای نام‌گذاریِ دوباره‌ی همه‌ی چیزهایی که، پس از فاجعه، بی‌نام و بی‌معنا شده‌اند؛ برای احترام به زندگی. فاجعه، همه‌چیز را عوض می‌کند، حتی آیین‌های وداع را. پس از فاجعه، صدای سوگ، هم صدای مرثیه است، و هم صدای شهادت‌دان: شهادت دادن به این‌که مردگانِ ما زنده‌اند. #ابراهیم_سلطانی @delnote

♥️ در میان همه آرمان‌های سیاسی، آنکه ادعای خوشبخت کردن جامعه‌ی بشری را دارد از همه خطرناک‌تر است. تلاش برای برپایی بهشت بر روی زمین، همیشه به جهنم راه برده است. کسانی که می‌پندارند قادرند بشریت را سعادتمند کنند، انسان‌های خطرناکی هستند. اساسا رویای ساختن بهشت بر روی زمین رویای خطرناکی است. چرا که پس از مدتی باور می‌کنند که حق دارند، تعداد بیشماری انسان شرور را از میان بردارند، تا دیگران را به اصطلاح سعادتمند کنند. #کارل‌_پوپر @delnote

♥️ «ما همه‌مان می‌توانیم دردی را تاب بیاوریم که علتش انسان بودن‌مان است، این‌که از گوشت و خون ساخته شده‌ایم، فانی هستیم و محکوم به مرگیم. امّا نمی‌توان با رنجی کنار آمد که انسانی با خونسردی بر همنوع خود تحمیل می‌کند.» ‏زیر تیغِ ستاره جبار #هدا_مارگولیوس_کووالی @delnote

​​Source: https://www.instagram.com/reel/DSpuec_ijkT/

♥️ چه جای ماه که حتی شعاع فانوسی در این سیاهی جاوید کورسو نزند به جز طنین قدم‌های گزمه‌ی سرمست صدای پای کسی سکوت مرتعش شهر را نمی‌شکند به هیچ کوی و گذر صدای خنده‌ی مستانه‌ای نمی‌پیچد کجا رها کنم این بار غم که بر دوش است؟ چراغ میکده‌ی آفتاب خاموش است ‌ ‌ #فریدون_مشیری از خاموشی @delnote

ما با غم، با خاکِ رنج کشیده و مرگ چای‌ها نوشیده‌ایم. ما بیشتر از اینکه آدم روزهای شادمانی باشیم آدم روزهای گوش‌به‌زنگی، انتظار و امید بوده‌ایم. برای ما دوام آوردن عادت است و منتظر نور ماندن قوتِ غالب. همین است که راحت از پا درنمی‌آییم. اینهمه زخم به جان خریده‌ایم که یک روز آنچه نفس می‌کشیم گردِ شادی باشد نه غبار بی‌برگی. #مریم_قهرمانلو @delnote