PENELOPA

بزرگ‌ترینِ بیماریها تنبلی است. بزهکاری، فساد و درماندگی ، همه در او ریشه دارند. تنبلی، به نوبه خود، از بدترین انگیزه، از آرزوی برای راحتی نتیجه می‌شود. گفته دیرینه‌ای در مدرسه ذن هست که می‌گوید : "یک روز بدون کار به معنای یک روز بدون غذا است." نکته آن است که برای آنکه آزادی نهایی ابدی را به دست آورید، باید توانا باشید تا بر همه تنبلی و مشکل چیره شوید. عالیجناب تونگ سونگ چول

اگه دوستت نداشته باشه هرکاری ام بکنی بازم دوست نداره به زبان ریاضی @MENMETHOD

نامه‌های من به تو برتر از خود مایند چرا که نور، برتر از فانوس، شعر، برتر از کتاب و بوسه، برتر از لب‌هاست! نامه‌های من به تو برتر از خود مایند این نامه‌ها اسنادی هستند که دیگران زیبایی تو و عشق مرا در آن‌ها خواهند یافت... 👤 #نزار_قبانی ⇲ @MENMETHOD

We really have to understand the person we want to love. If our love is only a will to possess, it is not love. If we only think of ourselves, if we know only o...ur own needs and ignore the needs of the other person, we cannot love. We must look deeply in order to see and understand the needs, aspirations, and suffering of the person we love. This is the ground of real love. You cannot resist loving another person when you really understand him or her. - Thich Nhat Hanh @MENMETHOD

ما واقعاً باید شخصی که می‌خواهیم به او عشق بورزیم را درک کنیم. اگر عشق ما فقط اراده‌ای برای صاحب شدن باشد , او عشق نیست. اگر ما فقط از خودمان فکر کنیم , اگر ما فقط نیازهای خودمان را بدانیم و نیازهای شخص دیگر را نادیده بگیریم , ما نمی‌توانیم عشق بورزیم. ما باید عمیقاً نگاه کنیم تا نیازها , انگیزه‌ها , و رنج شخصی که به او عشق می‌ورزیم را ببینیم و درک کنیم. این زمینه عشق واقعی است. شما نمی‌توانید عشق به شخص دیگر را ایستادگی کنید وقتی واقعاً او را درک کنید. تیک نات هان @MENMETHOD

از مرز خوابم می گذشتم، سایه تاریک یک نیلوفر روی همه این ویرانه فرو افتاده بود. کدامین باد بی پروا دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد ؟ در پس درهای شیشه ای رویاها، در مرداب بی ته آیینه ها، هر جا که من گوشه ای از خودم را مرده بودم یک نیلوفر روییده بود. گویی او لحظه لحظه در تهی من می ریخت و من در صدای شکفتن او لحظه لحظه خودم را می مردم. بام ایوان فرو می ریزد و ساقه نیلوفر برگرد همه ستون ها می پیچد. کدامین باد بی پروا دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟ نیلوفر رویید، ساقه اش از ته خواب شفافم سر کشید. من به رویا بودم، سیلاب بیداری رسید. چشمانم را در ویرانه خوابم گشودم: نیلوفر به همه زندگی ام پیچیده بود. در رگ هایش ، من بودم که میدویدم. هستی اش در من ریشه داشت، همه من بود. کدامین باد بی پروا دانه این نیلوفر را به سرزمین خواب من آورد؟   "سهراب سپهری" @MENMETHOD

عدل چه بود وضع اندر موضعش ظلم چه بود وضع در ناموقعش

نا‌امیدی و غم هیچ‌وقت به هیچ‌کس در رویارویی با مشکلات کمک نکرده‌اند.