کلینیک «پذیرش و تعهد»

مغز کودک با اسباب‌بازی‌های گران ساخته نمی‌شود؛ با تجاربی که کنار شما دارد ساخته می‌شود. نوشتاری از دنیا نهضت/ مرکز خدمات روانشناسی "پذیرش و تعهد" در سه سال اول زندگی، مغز کودک تریلیون‌ها ارتباط عصبی می‌سازد. اما نکته مهم این است که همه این ارتباط‌ها ماندگار نمی‌شوند؛ ارتباط‌هایی باقی می‌مانند که بارها و بارها در تجربه‌های روزانه کودک تکرار شوند. یعنی وقتی برای کودکتان آواز می‌خوانید، او را در آغوش می‌گیرید، با او حرف می‌زنید، برایش کتاب می‌خوانید، با هم بازی می‌کنید، به لبخندش پاسخ می‌دهید؛ با هربار تکرار این کارها در واقع در حال ساختن و تقویت مسیرهای عصبی مغزش هستید. آخرین مطالعات انجام شده نشان می‌دهد کودکانی که در سال‌های اولیه زندگی، تعامل کلامی و عاطفی بیشتری دریافت می‌کنند، در آینده معمولاً مهارت‌های زبانی قوی‌تری دارند، بهتر ارتباط برقرار می‌کنند و از نظر هیجانی و اجتماعی سازگارتر هستند. بهترین کمک به رشد کودک، آموزش زودهنگام نیست؛ بلکه ساختن محیطی امن، سرشار از محبت، بازی و گفت‌وگوست. هر بار که با کودکتان بازی می‌کنید، شاید فقط چند دقیقه از شما وقت بگیرد؛ اما همان چند دقیقه می‌تواند پایه‌های یادگیری و رشد او را برای سال‌های آینده محکم‌تر کند. ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

همه‌چیز را نمی‌توان با قوی‌تر شدن حل کرد. مرکز خدمات روان‌شناسی پذیرش و تعهد وقتی از سلامت روان صحبت می‌کنیم، معمولاً به مهارت‌هایی فکر می‌کنیم که هر فرد می‌تواند برای مراقبت از خودش یاد بگیرد؛ مواردی از قبیل شناخت هیجان‌ها، کنارآمدن با فشارهای زندگی، برقراری روابط سالم‌تر و کمک‌گرفتن در زمان مناسب. اگر چه این مهارت‌ها ضروری به نظر می‌رسند، اما همه چیز به یادگیری این آن‌ها محدود نمی‌شود. در بسیاری از موارد چیزی که سلامت روان ما را مختل می‌کند، فقط شیوه واکنش‌های ما به افکار و احساسات و اتفافات بیرونی نیست؛ بلکه خود شرایط پیرامون ما، روابط ما، ناامنی‌هایی که تجربه می‌کنیم و فرصت‌هایی که در اختیارمان قرار نگرفته‌اند، همگی ممکن است به سلامت روان ما آسیب بزنند. نمی‌توان از فردی که در شرایط فرساینده زندگی می‌کند، صرفاً خواست تاب‌آورتر باشد؛ همان‌طور که نمی‌توان انتظار داشت همه مشکلات روان‌شناختی با تغییر نگرش یا تمرین‌های فردی برطرف شوند. این به معنای نادیده‌گرفتن نقش انتخاب‌ها و مهارت‌های فردی نیست. بلکه معنایش این است که برای فهم مشکلات روانی، باید هم فرد را در نظر بگیریم و هم شرایطی که در آن زندگی می‌کند. شاید یکی از مهم‌ترین قدم‌ها برای مراقبت از سلامت روان این باشد که به‌جای سرزنش خود یا دیگران، دقیق‌تر بپرسیم: چه چیزی در حال دشوارکردن زندگی است؟ کدام بخش از این وضعیت به تغییر رفتارهای ما مربوط می‌شود؟ و برای بخش‌هایی که به‌تنهایی از عهده تغییرشان برنمی‌آییم، به چه حمایت‌هایی نیاز داریم؟ مراقبت از سلامت روان تنها به آموزش مهارت‌های فردی محدود نمی‌شود؛ بلکه شامل ساختن شرایطی که در آن افراد بتوانند با کرامت زندگی کنند، شنیده شوند و در صورت نیاز، به حمایت مناسب دسترسی داشته باشند، نیز می‌شود. ۱۰ اکتبر | روز جهانی سلامت روان ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

کودکت مدام می‌پرسد: «چرا؟» تهیه شده توسط: پگاه دوستی/ مرکز خدمات روان‌شناسی «پذیرش و تعهد» این سؤال پرسیدن‌ها ممکن است گاهی خسته‌کننده باشد، اما سؤال پرسیدن یکی از راه‌های مهم کودک برای کشف کردن، یاد گرفتن و فهمیدن دنیای اطرافش است. پس به جای اینکه همیشه سریع جواب بدهیم، می‌توانیم بگوییم: «خودت چی فکر می‌کنی؟» «سؤال جالبیه، بیا با هم جوابش رو پیدا کنیم.» گاهی هم پشت سؤال‌های کودک، نیاز به توجه و اطمینان وجود دارد. البته اگر خسته هستیم، می‌توانیم با احترام مرز بگذاریم: «الان خسته‌ام، اما بعداً (مثلا یک ساعت بعد) درباره‌اش با هم صحبت می‌کنیم.» اینجا بهتر است به علت قابل پیش‌بینی بودن رفتارمان برای کودک، زمان مشخصی را برای انتظار کودک برای گفت و گو مشخص کنیم. پس توجه داشته باشید هر بار که کودکتان می‌پرسد «چرا؟»، او فقط دنبال جواب نیست؛ بلکه در حال یادگیری و کشف دنیاست. ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

چرا دانستن به‌تنهایی برای تغییر رفتار کافی نیست؟ تهیه شده توسط: مجتبی غنی مؤخر/ مرکز خدمات روانشناسی پذیرش و تعهد خیلی وقت‌ها ممکن است بدانیم چه کاری برایمان بهتر است، اما باز هم انجامش نمی‌دهیم. برای مثال، می‌دانیم خواب کافی مهم است، اما شب‌ها دیر می‌خوابیم، یا این که استفاده زیاد از گوشی برایمان خوب نیست، اما وقتی خسته‌ایم، دوباره سراغش می‌رویم. در چنین موقعیت‌هایی ممکن است فکر کنیم مشکل از اراده یا آگاهی ماست؛ در حالی که دانستن، به‌تنهایی رفتار را تغییر نمی‌دهد. رفتار ما فقط به تصمیم‌های آگاهانه وابسته نیست. عادت‌ها در طول زمان و در موقعیت‌های مشخص شکل می‌گیرند و بعضی نشانه‌های محیطی می‌توانند ما را به سمت رفتاری آشنا سوق بدهند؛ حتی وقتی می‌دانیم انتخاب دیگری برایمان بهتر است. برای همین، اگر می‌خواهیم رفتاری را تغییر دهیم، فقط پرسیدن «چرا انجامش نمی‌دهم؟» چندان کمک‌کننده نیست. خیلی از اوقات بهتر است بپرسیم: «چطور می‌توانم انجام این رفتار را برای خودم کمی آسان‌تر کنم؟» مثلاًاگر می‌خواهیم کمتر سراغ گوشی برویم، آن را هنگام مطالعه یا خواب از دسترس خودمان دور کنیم. تغییر رفتار فقط به بیشتر دانستن یا قاطعانه‌تر تصمیم گرفتن وابسته نیست. معمولا تغییر محیط و شرایط انجام رفتار هم ضروری می‌باشد؛ خصوصا برای تداوم و تثبیت تغییر رفتاری. ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

وقتی کودک می‌گوید «نمی‌تونم»، فوراً نگوییم «می‌تونی!» تهیه شده توسط: دنیا نهضت / مرکز خدمات روانشناسی پذیرش و تعهد وقتی کودک قبل از انجام کاری می‌گوید «من نمی‌تونم»، واکنش طبیعی ما ممکن است این باشد که بگوییم: «چرا نمی‌تونی؟ تو که بلدی!» یا «نه، می‌تونی، فقط تلاش کن.» اما گاهی کودک در آن لحظه بیشتر از تشویق، به درک شدن نیاز دارد. به جای اینکه فوراً احساسش را اصلاح کنیم، می‌توانیم بگوییم: «به نظر میاد الان برات سخته.» «فکر می‌کنی کدوم قسمت کار برات سخت‌تره؟» «بیا با هم ببینیم از کجا می‌تونیم شروع کنیم.» این پاسخ به کودک یاد می‌دهد که سخت بودن یک کار به معنای ناتوان بودن او نیست و می‌توان درباره مشکلات فکر کرد و برایشان راه پیدا کرد. هدف این نیست که به کودک بگوییم «تو همیشه می‌تونی». هدف این است که یاد بگیرد: «ممکنه نتونم، اما می‌تونم کمک بگیرم، تمرین کنم و قدم بعدی رو پیدا کنم.» ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101981901 لینک کانال: @actlearning

روان_گفت سری دوم ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

ایجاد و تغییر عادت بدون تغییر محیط تقریبا غیرممکن است تهیه شده توسط: مجتبی غنی مؤخر/ مرکز خدمات روانشناسی پذیرش و تعهد وقتی می‌خواهیم عادتی را تغییر دهیم، معمولاً ریشه‌ را صرفا در درون خودمان جست‌وجو می‌کنیم: «باید اراده بیشتری داشته باشم.» «باید انگیزه‌ام را بالا ببرم.» «باید بیشتر خودم را کنترل کنم.» اما در شکل‌گیری عادت، محیطی که رفتار در آن تکرار می‌شود از اهمیت بالایی برخوردار است. وقتی رفتاری بارها در یک زمینه نسبتاً ثابت تکرار می‌شود، ویژگی‌های آن موقعیت می‌توانند به‌تدریج با رفتار پیوند پیدا کنند. بعد از مدتی، همان موقعیت می‌تواند رفتار را تا حدی به صورت خودکار فعال کند؛ حتی وقتی تصمیم گرفته‌ایم رفتار دیگری انجام دهیم. مثلاً اگر هر شب وقتی وارد تخت می‌شوید، تلفن همراهتان را بررسی کنید، ممکن است «تخت خواب» و موقعیت پایان روز، به‌تدریج با چک کردن گوشی پیوند برقرار کند. پس برای تغییر یک عادت، مسئله فقط به کنترل کردن رفتار محدود نمی‌شود و در بسیاری از مواقع پرسیدن این سوال از خودمان که: «چه چیزی در محیط، این رفتار را فعال و انجامش را آسان می‌کند؟»، مفید به نظر می‌رسد. می‌توانیم با تغییر محیط، رفتار ناخواسته را کمی دشوارتر و رفتار مطلوب را کمی آسان‌تر کنیم: گوشی را از دسترس دور کنیم. کتاب را در دسترس قرار دهیم. وسایل ورزش را از شب قبل آماده کنیم. رفتار مطلوب را در یک مکان و موقعیت نسبتاً ثابت انجام دهیم. این به معنای بی‌اهمیت بودن اراده و انگیزه نیست؛ بلکه به‌ این معناست که رفتار ما فقط محصول تصمیم‌های آگاهانه نیست. این متن بر اساس مقاله‌‌ای که وندی وود (Wendy Wood) در سال ۲۰۲۴ در مجله Current Directions in Psychological Science منتشر کرده‌است، نوشته شده است. ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

درد و رنج تهیه شده توسط: نازنین سعیدی زند/ مرکز خدمات روان‌شناسی "پذیرش و تعهد" درد بخشی طبیعی و اجتناب‌ناپذیر از زندگی است؛ فقدان، شکست، طردشدن، ناکامی، آینده‌ی نامعلوم و هیجان‌هایی مانند غم، ترس و شرم، بخشی طبیعی از تجربه‌ی انسان‌اند. اما گاهی نحوه‌ی واکنش ما به این درد، می‌تواند درد دیگری را به آن اضافه کند. ذهن ممکن است به‌طور خودکار قضاوت کند، مقاومت کند، میل به اجتناب داشته باشد یا داستان‌هایی درباره‌ی خودمان و زندگی‌مان بسازد؛ مثلاً: «من بدشانسم»، «من کافی نیستم» یا «زندگی‌ام تباه شده». خودِ این افکار، قضاوت‌ها و داستان‌های ذهنی لزوماً مشکل‌ساز نیستند. آنچه می‌تواند درد اضافی یا رنج ایجاد کند، نحوه‌ی واکنش ما به آن‌هاست؛ مثلاً وقتی با قضاوت‌های ذهن درگیر می‌شویم، با تجربه‌ی خودمان مبارزه می‌کنیم یا برای فرار از احساسات دردناک، به اجتناب و کنترل روی می‌آوریم. در این حالت، علاوه بر درد طبیعی اولیه، درد بیشتری را تجربه می‌کنیم که اصلاحا به آن رنج می‌گویند. مسئله این نیست که درد را از زندگی حذف کنیم؛ بلکه می‌توانیم یاد بگیریم درد را همان‌طور که هست تجربه کنیم، بدون اینکه با واکنش‌های ما به آن، درد بیشتری به آن اضافه کنیم. ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

اضطراب هوش مصنوعی در محل کار چیست؟ تهیه شده توسط: مجتبی غنی مؤخر این روزها بسیاری از کارکنان با خودشان فکر می‌کنند: «تا چند سال آینده اصلاً کاری برای من باقی می‌ماند؟» این نگرانی فقط مربوط به یک شغل یا صنعت خاص نیست و می‌تواند از برنامه‌نویسی و تولید محتوا گرفته تا خدمات مشتری و بسیاری از مشاغل دیگر را دربر بگیرد. اما نگرانی درباره هوش مصنوعی فقط به ترس از خود فناوری برنمی‌گردد. بر اساس گزارشی از انجمن روان‌شناسی آمریکا (APA)، کارکنانی که بیشتر از ابزارهای هوش مصنوعی استفاده می‌کنند، ممکن است هم‌زمان نگرانی بیشتری درباره آینده شغلی خود داشته باشند. بخشی از این نگرانی می‌تواند به شرایط محیط کار مربوط باشد؛ مثلاً اینکه کارکنان چقدر درباره نحوه استفاده از هوش مصنوعی در سازمانشان اطلاعات دارند یا تا چه اندازه مطمئن‌ هستند که در صورت تغییر شرایط شغلی، فرصت یادگیری مهارت‌های جدید را خواهند داشت. به همین دلیل، وقتی از «اضطراب هوش مصنوعی» در محیط کار صحبت می‌کنیم، بهتر است فقط خودِ فناوری را در نظر نگیریم. نحوه مدیریت تغییرات، میزان شفافیت سازمان و احساس امنیت کارکنان هم می‌تواند در این نگرانی نقش داشته باشد. ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

در اولین روان_گفت با موضوع #رابطه منتظرتونم🌱

🔹 به مناسبت روز جهانی پیشگیری از خودکشی دوره آموزشی آشنایی با نشانه‌ها، عوامل خطر و راه‌های پیشگیری از خودکشی مدرس: دکتر پیمان دوستی در این کارگاه با موضوعات زیر آشنا می‌شوید: شناخت ناامیدی نشانه‌های هشداردهنده عوامل خطر و عوامل محافظت‌کننده باورهای نادرست درباره خودکشی نحوه گفت‌وگوی همدلانه درباره خودکشی کمک‌های اولیه روان‌شناختی در بحران نگاهی از منظر ACT به رابطه فرد با افکار و هیجان‌هایش 🎥 شیوه برگزاری: آفلاین ⏳ دسترسی به ویدیو دوره: ۱۲ هفته تخفیف ویژه: ۸۰٪ به مناسبت روز جهانی پیشگیری از خودکشی قیمت دوره با تخفیف: ۷۰۰ هزار تومان ثبت‌نام و دریافت اطلاعات دوره: iranacttherapy.com/lms/suicide

شفقت، همدلی و نوع‌دوستی؛ سه مفهوم شبیه، اما متفاوت یادداشتی از دکتر پیمان دوستی «شفقت» با «همدلی» و «نوع‌دوستی» یکی نیست؛ اگرچه این سه مفهوم ارتباط نزدیکی با یکدیگر دارند. همدلی یعنی توانایی ما برای درک احساسات، افکار و چشم‌انداز فرد دیگر؛ یعنی بتوانیم تا حدی بفهمیم «او چه تجربه‌ای دارد؟» شفقت یک گام فراتر می‌رود. وقتی رنج دیگری را می‌بینیم، آن را انکار یا کوچک نمی‌کنیم، بلکه با رویکردی غیرسرزنشگرانه با آن مواجه می‌شویم و انگیزه‌ای برای کمک به کاهش یا پیشگیری از آن پیدا می‌کنیم. برای شفقت به دیگران، می‌توانیم از خودمان بپرسیم: «رنج او را می‌بینم؟» «آیا می‌توانم بدون قضاوت و سرزنش، آن را بپذیرم؟» «در این لحظه، چه کاری می‌توانم برای مراقبت و کاهش رنج او انجام دهم؟» شفقت به خود نیز همین رویکرد را به سمت خودمان می‌آورد. یعنی وقتی با درد، شکست، نقص یا دشواری مواجه می‌شویم، به‌جای انکار، خودسرزنشی و خودانتقادی، ابتدا رنج خود را ببینیم و به رسمیت بشناسیم. سپس به یاد داشته باشیم که رنج، اشتباه و ناکامی بخشی از تجربه انسانی هستند. در مرحله بعد برای شفقت به خود، می‌توانیم از خودمان بپرسیم: «در این لحظه، برای مراقبت از خودم چه کاری می‌توانم انجام دهم؟» نوع‌دوستی بیشتر به رفتار یا انگیزه‌ای اشاره دارد که در جهت کمک به دیگران است. بنابراین ممکن است فردی رفتاری نوع‌دوستانه انجام دهد، اما انگیزه اصلی او شفقت نباشد؛ مثلاً از روی وظیفه، هنجار اجتماعی، احساس گناه یا دلایل دیگری کمک کند. ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 آدرس کانال: @actlearning

حاشیه‌نویسی‌هایی بر روان‌درمانی قسمت نهم: آنچه در تکرار پنهان می‌شود یادداشتی از دکتر پیمان دوستی گاهی مراجع چیزی را بارها تکرار می‌کند؛ همان شکایت، همان الگو، همان درد آشنا. ممکن است درمانگر، ناخواسته و در سکوت، خسته شود و ذهنش چنین قضاوت‌هایی را بسازد: چرا تغییر نمی‌کند؟ چند بار قرار است به همین نقطه برگردیم؟ و … اما شاید تکرار، صرفاً نشانه‌ی مقاومت نباشد؛ گاهی نشانه‌ی زخمی است که هنوز به جایی امن برای دیده‌شدن نیاز دارد. بعضی تجربه‌ها، فقط نیاز به فهمیدن ندارند، بلکه نیاز دارند در رابطه‌ای متفاوت بارها تجربه و بیان شوند. رابطه‌ای که در آن، فرد مجبور نیست برای پذیرفته‌شدن، نسخه‌ی بهتری از خودش ارائه دهد. درمانگر اگر فقط به دنبال «پیشرفت قابل مشاهده» باشد، ممکن است معنای عمیق تکرار را از دست بدهد. و شاید پرسش این باشد: آیا هنوز می‌توانم با کنجکاوی گوش بدهم، حتی وقتی فکر می‌کنم این داستان را قبلاً شنیده‌ام. ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 آدرس کانال: @actlearning

حاشیه‌نویسی‌هایی بر روان‌درمانی قسمت هشتم: اضطراب پس از شروع تغییرات یادداشتی از دکتر پیمان دوستی در جلسات مشاوره و روان‌درمانی، گاهی مراجع تغییر می‌کند و این تغییرات برای خود او‌ نیز، قابل لمس است، اما درست در همان نقطه، اضطراب‌ها شروع می‌شوند. آنچه او به خاطرش مراجعه کرده بود، به وضوح در مسیر تغییر است، رابطه‌هایش متعادل‌تر شده، و واکنش‌ها پخته‌تر شده‌اند، با این حال، نوعی دلشوره برایش ایجاد می‌شود. انگار ذهنش می‌گوید: «صبر کن، این وضعیت پایدار نمی‌ماند.» در واقع، برای بسیاری از ما، همان الگوهای قدیمی آشنا هستند و ناشناخته، حتی اگر خوب باشد، می‌تواند تهدیدکننده و اضطراب‌زا باشد. اگر سال‌ها خود را «آسیب‌دیده»، «بی‌ثبات» یا «همیشه مضطرب» دیده‌اند، حالا باید با نسخه تازه‌ای از خود روبه‌رو شوند و این مواجهه ساده نیست. در این مرحله، کار درمان فقط تثبیت مهارت‌ها نیست. کمک به مراجع است تا بتواند «نسخه جدید خود» را پذیرا باشد. پرسش بالینی کلیدی: چگونه می‌توانیم به مراجع کمک کنیم اضطراب پس از پیشرفت را نه نشانه شکست، بلکه بخشی طبیعی از بازسازی و تغییر بداند؟ ارتباط با ما: http://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

حاشیه‌نویسی‌هایی بر روان‌درمانی قسمت هفتم: وقتی تغییر رخ می‌دهد، اما هنوز حس نمی‌شود یادداشتی از دکتر پیمان دوستی در درمان، همیشه لحظه‌ای هست که نشانه‌های تغییر ظاهر می‌شوند، اما هنوز در تجربه‌ی درونیِ مراجع احساس نمی‌شوند. رفتار بیرونی کمی بهتر شده، گفت‌وگوها روشن‌تر شده‌اند، یا نشانه‌ای از انعطاف دیده می‌شود؛ اما خود مراجع می‌گوید: «من که هنوز همان آدم قبلی‌ام.» این فاصله‌ی میان تغییر قابل مشاهده و تغییر حس‌شده، یکی از ظریف‌ترین نقاط درمان است. اگر درمانگر فقط به نشانه‌های بیرونی تکیه کند، ممکن است زودتر از موعد نتیجه‌گیری کند. اگر فقط به احساس مراجع وابسته بماند، ممکن است پیشرفت‌های واقعی نادیده گرفته شوند. در این نقطه، کار درمانگر کمک به قابل‌تشخیص کردن تغییر است؛ یعنی نشان دادن ردپاهای کوچک تحول، بدون شتاب‌زدگی و بدون اغراق. گاهی مراجع باید بارها ببیند که « من دیگر همان واکنش همیشگی را نشان ندادم » تا کم‌کم این تجربه درون او جا باز کند. تغییر، پیش از آنکه درونی شود، معمولاً به شکلِ یک استثناء ظاهر می‌شود؛ و هنر درمان همین است که آن استثناء را جدی بگیرد. پرسش بالینی کلیدی: چگونه می‌توان به مراجع کمک کرد تا تغییرات کوچک اما واقعیِ خود را ببیند؟ ارتباط با ما: http://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

حاشیه نویسی‌هایی بر روان‌درمانی قسمت ششم: واقع‌گرایی و رویاپردازی درمانی یادداشتی از دکتر پیمان دوستی امید در درمان، پدیده‌ای دوگانه است. از یک سو نیرویی حیاتی برای ادامه‌ی مسیر است؛ از سوی دیگر، می‌تواند به دام انتظار غیرواقعی و ناامیدی بعدی تبدیل شود. مراجعانی که سال‌ها در مبارزه با درد روانی بوده‌اند، غالباً با دو تصویر متعارض وارد درمان می‌شوند: «شاید این بار کمکم کند» و هم‌زمان «شاید دوباره شکست بخورم.» وظیفه‌ی درمانگر، تزریق امید مصنوعی نیست، بلکه خلق فضایی برای رشد تدریجی است. رشدی از جنس قدم‌های کوچک و غیر کمال‌گرایانه، تماس انسانی، و لحظه‌های پذیرش واقعی که متفاوت از وعده‌های سریع یا شعارهای انگیزشی است. چنین رشدی معمولاً ساکت است و آهسته آهسته طی یک فرایند رخ می‌دهد؛ این رشد در نگاه مراجع به خود پس از درک یک حقیقت دردناک، در احساس آگاهی‌ای که جای خشم قبلی را می‌گیرد، و در ادامه دادن درمان پس از یک جلسه‌ی سخت رخ می‌دهد. رشد آرام اگر بخواهد به عنوان نتیجه‌ی فرایند درمان در نظر گرفته شود، باید پنهان اما قابل‌لمس باشد. پرسش بالینی کلیدی: چگونه درمانگر می‌تواند مرز میان «امید واقع‌گرایانه» و «امید فریبنده» را تشخیص دهد و به مراجع کمک کند تا رشد را نه به‌صورت قدمی ناگهانی و بزرگ، بلکه به‌صورت تجربه‌ی لحظه‌به‌لحظه و آرام، در خود پرورش دهد؟ ارتباط با ما: http://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

حاشیه نویسی‌هایی بر روان‌درمانی قسمت پنجم: فرسودگی پنهان در دل همدلی یادداشتی از دکتر پیمان دوستی برخی از درمانگران خستگی خود را دیر می‌بینند؛ انگار «توان شنیدن رنج دیگران» بخشی از هویت حرفه‌ای آن‌هاست و اعتراف به فرسودگی، نوعی شکست شخصی یا حرفه‌ای تلقی می‌شود. فرسودگی، اغلب با فرسایش‌های کوچک و نامرئی آغاز می‌شود. این فرسودگی همیشه به معنای اشتباه در کار بالینی نیست؛ گاهی پیام آن ساده است: «منِ درمانگر، دیگر نمی‌توانم نیروی خود را بدون توجه به نیازهای انسانی‌ام خرج کنم.» شاید یکی از مسئولیت‌های مهم درمانگر، علاوه بر مراقبت از مراجع، مراقبت مسئولانه از خود اوست؛ که بدون توجه و ترمیم، فرسوده می‌شود، هرچند از بیرون همچنان «حرفه‌ای» به نظر برسد. پرسش بالینی کلیدی: در کار روزمره‌ی خود، چه نشانه‌های ظریفی را می‌توانیم به رسمیت بشناسیم که به ما می‌گویند: «وقتِ مراقبت از درمانگر فرا رسیده است»؛ و چگونه می‌توانیم بدون افتِ تعهد نسبت به مراجع، برای این مراقبت جا باز کنیم؟ ارتباط با ما: http://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

حاشیه نویسی‌هایی بر روان‌درمانی قسمت چهارم: درک مقاومت درمانی یادداشتی از دکتر پیمان دوستی مقاومت درمانی، چه به شکل سکوت، چه فراموشی قرار ملاقات، چه انکار مشکلات، و چه انجام ندادن تمرین‌های بین جلسه‌ای، یکی از چالش‌های همیشگی در فرایند درمان است. اما آیا مقاومت، واقعاً یک “دشمن” است؟ به جای دیدن مقاومت به عنوان یک مانع صرف، می‌توان آن را به عنوان سیگنالی در نظر گرفت که به ما اطلاعات ارزشمندی درباره‌ی ترس‌ها، باورهای عمیق، یا تجربه‌های پیشین مراجع می‌دهد. وظیفه‌ی ما، نه مقابله‌ی مستقیم با این مقاومت، بلکه درک زبان آن و کمک به مراجع برای شناخت این دیوارها و یافتن راه‌های ایمن برای عبور از آن‌هاست. این امر نیازمند صبر، همدلی، و کنجکاوی بالینی است تا بتوانیم لایه‌های زیرین این مقاومت را کشف کرده و با مراجع، پلی به سمت تغییر پایدار بسازیم. شاید پرسش بالینی کلیدی این باشد: چگونه می‌توانیم به جای قضاوت یا تقابل با مقاومت مراجع، از آن به عنوان فرصتی برای درک عمیق‌تر چالش‌های بنیادین او و تسهیل فرایند تغییر استفاده کنیم؟ ارتباط با ما: http://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

آیا انعطاف پذیری روان‌شناختی، می‌تواند حلقه اتصال ACT و طرحواره‌درمانی باشد؟ یادداشتی از دکتر پیمان دوستی در طرحواره‌درمانی، ما با ساختارهای عمیق و نسبتاً پایدار شخصیت سروکار داریم؛ الگوهایی که در کودکی شکل گرفته‌اند و در بزرگسالی در موقعیت‌های فعال ساز، دوباره پدیدار می‌شوند. بر اساس این ساختارهای عمیق، نوسان‌های لحظه به لحظه‌ای تحت عنوان ذهنیت‌های (حالت‌های) طرحواره‌ای (Schema Modes) به شکل شناخت، هیجان یا رفتار، در ما فعال می‌شود. برای مثال، فعال شدن «کودک آسیب‌پذیر» یا «والد تنبیه‌گر» می‌تواند رفتار و هیجان فرد را به‌شدت هدایت کند. در درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT)، تمرکز بر تغییر محتوای این ساختارها نیست، بلکه تمرکز بر تغییر « رابطه فرد با تجربه درونی» است. انعطاف‌پذیری روان‌شناختی یعنی توانایی: برگشت آگاهانه به تجارب حال حاضر، بدون جنگیدن با تجارب درونی ناخوشایند و انجام دادن اقدام‌های مبتنی بر ارزش‌ها بدون اجازه دادن به اینکه تجارب درونی ما، بر رفتار ما تسلط پیدا کنند. حال سؤال اینجاست: این مفهوم در تلفیق با طرحواره‌درمانی چه کاربردی دارد؟ وقتی یک طرحواره فعال می‌شود، فرد معمولاً وارد یکی از سه سبک مقابله‌ای می‌شود: تسلیم، اجتناب یا جبران افراطی. اما اگر فرد مهارت‌های ACT را آموخته باشد، می‌تواند پیش از ورود خودکار به این چرخه، مکث کند. در این فضا، فرد می‌تواند تشخیص دهد: «این صدای والد تنبیه‌گر است.» «این حالت کودک آسیب‌پذیر است که فعال شده است.» و سپس انتخاب کند: به جای یکی از سه سبک مقابله‌ای تسلیم، اجتناب یا جبران افراطی، اقدامی هماهنگ با ارزش‌هایش انجام دهد. به بیان دیگر: - طرحواره‌درمانی به ما می‌گوید چه چیزی فعال شده و چرا. - درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد (ACT) به ما می‌گوید هنگام در لحظه فعال شدن، چگونه پاسخ دهیم. تلفیق این دو رویکرد، درمان را از سطح «بینش» فراتر می‌برد و آن را به سطح «عمل انعطاف‌پذیر» می‌رساند. در نهایت، هدف نه حذف طرحواره‌هاست و نه کنترل هیجان‌ها بلکه پرورش توانایی انتخاب آگاهانه در حضور آن‌هاست. ارتباط با ما: Https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning

حین تجربه شرم، چه رفتارهایی انجام می دهیم؟ تهیه شده توسط: دکتر پیمان دوستی/ مرکز روانشناسی پذیرش و تعهد در کتاب آکادمیک شرم که توسط انتشارات دانشگاه آکسفورد منتشر شد، نویسندگان چهار دسته از رفتار حین تجربه شرم را شناسایی کردند: ۱) پاسخ‌های پر حرارت تکانشی: اینها کارهایی هستند که وقتی احساس شرمندگی و حالت تدافعی می کنید، انجام می‌دهید، مانند خشم، انتقادگری، خودشیفتگی و .... ۲) رفتارهایی برای مقابله یا پنهان کردن شرم: این رفتارها شامل تلاش برای جلوگیری از قرار گرفتن در مرکز توجه یا به اشتراک گذاشتن افکار یا احساسات خود است. مانند اجتناب از افراد یا موقعیت ها، دوری گزینی عاطفی ۳) رفتارهای محافظتی و ایمنی بخش برای اجتناب از تجربه شرم: این دسته از رفتارها ممکن است مواردی برای جلوگیری از ایجاد شرم باشند مانند کمال گرایی، کنترل گری، تسکین های موقت مانند خوردن، مصرف دارو ۴) رفتارهایی برای ترمیم شرم: اینها ممکن است شامل کارهایی برای تسکین خود بعد از تجربه شرم باشد. به عنوان مثال، اگر یک سالگرد مهم را فراموش کرده اید، ممکن است به خود بگویید که ذهن‌تان بسیار شلوغ بوده است یا برای نشان دادن اینکه متاسف هستید، کارهایی انجام دهید. ارتباط با ما: https://iranacttherapy.com 02146130270 09101982901 لینک کانال: @actlearning