مرکزعلمی تخصصی "یوگا" پرتوارامش

امروز شنبه است... 🌿 ✍ هفته‌ای تازه آغاز شده و فرصتی دوباره پیش روی ماست؛ فرصتی برای آنکه کمی آگاهانه‌تر زندگی کنیم و ذهنمان را مهربان‌تر مدیریت کنیم. پیشنهادی برای این هفته: هر شب، پیش از خواب، با توجه به پرسش زیر، به خودت نمره‌ای بین صفر تا بیست بده و آن را یادداشت کن. در پایان هفته، معدل نمره‌هایت را حساب کن. امروز، هر زمان که ناراحتی‌ها، ناکامی‌ها یا خاطرات تلخ گذشته ــ دور یا نزدیک ــ به ذهنم آمد، چقدر توانستم اجازه ندهم مرا با خود ببرد؟ چقدر توانستم آنها را جدی نگیرم، با نشخوار ذهنی به آنها پر و بال ندهم و آرامش امروز خود را قربانی دیروز نکنم؟ در چنین لحظه‌هایی، این جملات را با خودم مرور می‌کنم: «امروزت را با یادآوری سختی‌های دیروز خراب نکن. مرور مداوم تلخی‌های گذشته، نه‌تنها دردی را درمان نمی‌کند، بلکه آن را عمیق‌تر می‌کند. این خاطره‌ها هیچ مشکلی از امروزت را حل نخواهند کرد؛ برعکس، با درگیر کردن ذهن و غمگین کردن دلت، توانایی تو را برای یافتن راه‌حل‌های امروز کاهش می‌دهند. این فکرها ممکن است به ذهنت بیایند؛ طبیعی است. اما لازم نیست مهمان دائمی ذهنت باشند. افکار می‌آیند، می‌مانند و نهایتا می‌روند. بگذار بیایند و بگذرند... و تو، آرام و آگاه، به زندگی و کار امروزت ادامه بده.» ما همیشه اختیار نداریم که چه فکری وارد ذهنمان شود؛ اما می‌توانیم انتخاب کنیم که به کدام فکر اجازه ماندن بدهیم. بیایید این هفته، به جای زندگی در سایه‌ی دیروز، سهم بیشتری از ذهن و دلمان را به امروز اختصاص دهیم. شاید بزرگ‌ترین نشانه‌ی بلوغ روانی، این نباشد که گذشته را فراموش کنیم؛ بلکه این باشد که دیگر اجازه ندهیم گذشته، امروزمان را مدیریت کند. شنبه‌تان سرشار از آرامش، حضور و امید... 🌱 https://t.me/partoaramesh

جایی که بلوغ واقعی شروع می‌شود ‌ یک روزی آدم می‌فهمد کسی قرار نیست بیاید و همه زخم‌هایش را درمان کند یا زندگی‌اش را بسازد. این فهمیدن در ابتدا تلخ است، اما در دلش آزادی بزرگی وجود دارد. ‌ آزادی از انتظار برای نجات‌دهنده. آزادی از اینکه گذشته تا ابد آینده را تعیین کند. ‌ آلبرت الیس می‌گفت: «بهترین سال‌های زندگی زمانی شروع می‌شود که مسئولیت مشکلاتت را می‌پذیری.» ‌ بلوغ یعنی گذشته را بفهمیم، احساسات را ببینیم، اما اجازه ندهیم آن‌ها فرمان زندگی را در دست بگیرند. ‌ و همه این مسیر از یک مهارت ساده شروع می‌شود: خودآگاهی. ‌ یعنی لحظه‌ای از خودت بپرسی: الان کدام بخش من پشت فرمان است⁉️ ترس، زخم، سرزنش… یا آگاهی⁉️ https://t.me/partoaramesh

💎همیشه یادت باشه که تو ... یادت باشه که تو آب هستی گریه کن ، پاکسازی کن ، جاری باش ، رها کن یادت باشه که تو باد هستی ناظر باش ، نفس بکش ، متمرکز باش ، تصمیم بگیر یادت باشه که تو خاک هستی ریشه کن ، ببخش ، بساز ، شفا بده یادت باشه که تو آتش هستی گرم باش ، رام کن ، خو بگیر ، شعله ور باش یادت باشه که تو آگاهی هستی اتصال بگیر ، گوش کن ، بدان ، آرام بگیر https://t.me/partoaramesh

گاهی فکر می‌کنم آدم‌های آرام، عاقل و شریف، کم نشده‌اند؛ فقط کم‌کم از هیاهوی دنیا فاصله گرفته‌اند. ما آن‌قدر به صداهای بلند عادت کرده‌ایم که نجابت را نمی‌شنویم، آن‌قدر درگیر رفتارهای افراطی شده‌ایم که تعادل به چشممان نمی‌آید. عجیب است... بعضی وقت‌ها کسی که آرامش می‌دهد را نادیده می‌گیریم، اما برای کسی که ذهن و دل‌مان را به آشوب می‌کشد، ساعت‌ها فکر می‌کنیم. گاهی بی‌توجهی را با ارزشمندی اشتباه می‌گیریم، سختی را با عمق، و زورگویی را با اقتدار. شاید مسئله این نباشد که آدم‌های خوب کم شده‌اند، شاید مسئله این است که نگاه ما به ارزش‌ها، جایی در مسیر، تغییر کرده است. و تا وقتی زخمی شدن را نشانه‌ی عشق، رنج کشیدن را نشانه‌ی اهمیت، و آشفتگی را نشانه‌ی هیجان بدانیم، آرامش از کنارمان عبور می‌کند؛ بی‌صدا... درست همان‌طور که بسیاری از آدم‌های ارزشمند زندگی‌مان عبور کردند. https://t.me/partoaramesh

سال‌ها طول می‌کشد تا انسان بفهمد بیشترین انرژیِ زندگی‌اش را صرفِ قوی بودن نکرده است. صرفِ پنهان کردن کرده است. پنهان کردنِ ترس. اندوه. نیاز. تردید. و آن بخش‌هایی از خودش که گمان می‌کرد اگر دیده شوند، دوست‌داشتنی نخواهند بود. کم‌کم این پنهان کردن، به عادت تبدیل می‌شود. آن‌قدر عادی که حتی خودمان هم دیگر نمی‌دانیم زیرِ این همه نقش، چه کسی زندگی می‌کند. شاید برای همین است که گاهی در سکوتِ یک شب، یا در پایانِ یک روزِ طولانی، ناگهان احساس می‌کنیم از خودمان دور شده‌ایم. نه چون تغییر کرده‌ایم. چون مدت‌هاست اجازه نداده‌ایم خودمان دیده شویم. حتی برای خودمان. شاید آسیب‌پذیری، بیش از آنکه آشکار کردنِ خود برای دیگری باشد، دست برنداشتن از خود در لحظه‌های دشوار است. اینکه بتوانی بنشینی کنارِ ترسی که در سینه‌ات موج می‌زند. اندوهی که نامی ندارد. اشتیاقی که سال‌ها خاموشش کرده‌ای. بی‌آنکه عجله کنی آن را اصلاح کنی، توجیه کنی یا از آن فرار کنی. شاید از همان‌جا آرام‌آرام چیزی تغییر می‌کند. چون انسان، وقتی دست از جنگیدن با تجربه‌ی خودش برمی‌دارد، برای اولین بار فرصت می‌کند آن را بشناسد. و شاید شجاعت، همین باشد. اینکه همیشه زره بر تن نداشته باشی. اینکه گاهی زندگی را با پوستِ تن لمس کنی. با همه‌ی شکنندگی‌اش. با همه‌ی ندانستنش. با همه‌ی انسان بودنش. https://t.me/partoaramesh

این شکلِ دنیاست… 🌏 اگه به کسی خوبی کنی، هیچ تضمینی نیست که خوبیت به خودت برگرده. اگه گرگی رو گاز نگیری، دلیل نمی‌شه اون گرگ دندون‌هاشو جمع کنه. بعضی آدما این‌طوری‌ان… خوبی‌هات رو نمی‌بینن، یا اگه هم ببینن، قایمش می‌کنن. ولی بدی‌هات؟ اگه حتی نباشه، می‌سازنش. بزرگش می‌کنن. داد می‌زنن. و بعد، با خیال راحت قضاوتت می‌کنن. بعضی‌ها نه با تو زندگی می‌کنن، نه با راهت، فقط حواسشون به توئه… به پیشرفتت، به لبخندت، به هر قدمی که جلوتر می‌ری. اسمشو هر چی می‌خوای بذار، حسادت، عقده، ناتوانی… مهم اینه که از جنسِ تو نیست. و تو قرار نیست برای ثابت کردن خوبی‌ات خودتو تکه‌تکه کنی. قرار نیست برای هر نیش توضیح بدی، یا برای هر تهمت عذرخواهی کنی. من از خدا فقط یه چیز می‌خوام: خودش مراقب دلامون باشه… و ما رو از آدم‌هایی که بلد نیستن خوبی رو بفهمن، آروم‌آروم دور کنه https://t.me/partoaramesh

«بلوغ یعنی دست کشیدن از این امید که گذشته می‌توانست متفاوت باشد.» — اروین یالوم بعضی از خستگی‌های ما از آنچه بر ما گذشته نمی‌آیند. از جنگیدن با آن می‌آیند. از گفت‌وگویی که سال‌ها در سکوت ادامه پیدا می‌کند: «کاش آن اتفاق نمی‌افتاد...» «کاش جور دیگری انتخاب کرده بودم...» «کاش او می‌ماند...» و شاید دشوارترین بخشِ ماجرا این باشد که بخشی از ما هنوز امیدوار است. امیدوار است گذشته روزی تغییر کند. امیدوار است آن فقدان جبران شود. امیدوار است آن زخم، هرگز رخ نداده باشد. اما زندگی، به عقب باز نمی‌گردد. و بلوغ شاید از جایی آغاز می‌شود که آرام‌آرام می‌پذیریم: این اتفاق افتاده است. نه اینکه عادلانه بوده. نه اینکه دردناک نبوده. نه اینکه نباید برایش سوگواری کرد. فقط اینکه رخ داده است. و از آن لحظه، پرسش دیگری متولد می‌شود: با این زندگی که اکنون در دست من است، چه می‌خواهم بکنم؟ شاید آزادی، در فراموش کردنِ گذشته نباشد. در این باشد که دیگر تمامِ نیروی زندگی‌مان را صرفِ تغییر دادنِ چیزی نکنیم که تغییر نخواهد کرد. https://t.me/partoaramesh

بعضی زخم‌ها دردناک‌ترین بخشِ زندگی ما نیستند. دردناک‌تر از زخم، لحظه‌ای است که آرام‌آرام خودمان را با آن زخم اشتباه می‌گیریم. وقتی یک فقدان، تبدیل به هویت می‌شود. وقتی یک طردشدگی، تبدیل به تعریفی از خود می‌شود. وقتی یک شکست، سال‌ها بعد هنوز از زبان ما می‌گوید: «تو همان کسی هستی که آن روز کافی نبود.» شاید به همین دلیل است که گذشته، هرگز واقعاً گذشته نیست. گذشته در حافظه‌ی ما زندگی نمی‌کند. در نگاه ما زندگی می‌کند. در انتخاب‌های ما. در ترس‌هایی که نمی‌توانیم توضیحشان دهیم. در نزدیکی‌هایی که از آن‌ها عقب می‌کشیم. در آرزوهایی که جرئت نزدیک شدن به آن‌ها را نداریم. گاهی فکر می‌کنیم مسئله این است که چه بر سر ما آمده. اما بسیاری از اوقات، مسئله این است که آن اتفاق در سکوتِ سال‌ها، به چه معنایی تبدیل شده است. کودکی که دیده نشده، فقط کودکیِ دیده‌نشده نیست. ممکن است سال‌ها بعد به انسانی تبدیل شود که هر جا می‌رود به دنبال دیده شدن است. کودکی که طرد شده، فقط خاطره‌ای از طردشدگی را حمل نمی‌کند. ممکن است جهانی را حمل کند که در آن، همیشه احتمالِ کنار گذاشته شدن وجود دارد. ما فقط خاطرات گذشته را حمل نمی‌کنیم. جهانی را حمل می‌کنیم که آن خاطرات درون ما ساخته‌اند. و شاید خودکاوی، بیش از آنکه به یاد آوردنِ گذشته باشد، دیدنِ همین جهانِ پنهان است. دیدنِ عینکی که سال‌هاست از پشت آن به زندگی نگاه می‌کنیم بی‌آنکه متوجه حضورش باشیم. اما دیدن، پایانِ مسیر نیست. نقطه‌ای فرا می‌رسد که انسان باید از خودش بپرسد: اگر تمامِ این‌ها حقیقت داشته باشد، اگر همه‌ی این زخم‌ها، این فقدان‌ها، این ترس‌ها، واقعاً بخشی از زندگی من باشند، آیا هنوز چیزی در من هست که از آن‌ها بزرگ‌تر باشد؟ شاید این همان پرسشی باشد که هر انسان، دیر یا زود، در برابر آن قرار می‌گیرد. پرسشِ آفرینش. پرسشِ اینکه: با همه‌ی آنچه بر من گذشته، اکنون چگونه می‌خواهم زندگی کنم؟ نه برای پاک کردن گذشته. نه برای جبران آن. بلکه برای اینکه زندگی، فقط تکرارِ گذشته نباشد. برای اینکه چیزی تازه، هرچند کوچک، در این لحظه متولد شود. شاید بلوغ، همین باشد. اینکه روزی بفهمیم ما فقط حاصلِ آنچه بر ما گذشته نیستیم. ما جایی هستیم که گذشته و امکانِ آینده در سکوتِ یک لحظه به هم می‌رسند. https://t.me/partoaramesh

‏در شرایط امروز ما فقط به این خاطر که تونستی ‏زیر این همه فشار دوام بیاری ‏باید به خودت افتخار کنی… ‏و برای افتخار کردن به خودت ‏لازم نیست کار خاصی انجام بدی ‏بلکه لازمه تا قدر قدم‌های خودتو بدونی قدم‌هایی که با درد و رنج و اضطراب برداشتی .•.•.•.•.•.•.•.•.•.•.• پرتو ارامش قدردان حضور نفر به نفرتان بوده وهست وتمام تلاشش فراهم کردن فضایی که در آن احساس امنیت ،دوستی وصمیمت کنید 🌱🌱 https://t.me/partoaramesh

🌘‌درد‌های آدمی همیشه قصد آزار ندارند؛ آنها پیام رسانِ بخش هایی هستند که وقت دیدنشان رسیده است. 🌚 هر رنجی، ردّ پای یک نیازِ شنیده‌نشده است. هر ترسی، سایه‌ی تصمیمی که نگرفته‌ای. هر تکراری، درِ بسته‌ای که هنوز امتحانش نکرده‌ای.و هر آگاهی، نقطه‌ای است که زندگی از همان‌جا نو می شود. https://t.me/partoaramesh

نیایش🪷 خدایا… امروز کمکمان کن کمی آرام‌تر شروع کنیم، عمیق‌تر نفس بکشیم، و قبل از درگیر شدن با شلوغی روز، لحظه‌ای به خودمان برگردیم 🤍 امروز دل ما را از عجله، تنش و فکرهای اضافه سبک کن و سهممان را آرامش، تمرکز، برکت و حال خوب قرار بده 🌿✨ https://t.me/partoaramesh

امروز میخوام از دیسپلین براتون بگم: چیزی که ۱۰ برابرِ هر استایل و لوازم آرایش گرون میتونه زندگیتو level up کنه دیسیپلین لزوماً به این معنی نیست که هر روز با انگیزه باشی؛ یعنی حتی روزهایی که انگیزه نداری، یه قدم کوچیک در جهت چیزی که برات مهمه برداری ۱- ✨ هدفت رو کوچک کن. اگر یک ساعت یوگا برات سنگینه، به خودت بگو فقط ۵ دقیقه روی مت می‌رم. شروع کردن معمولاً سخت‌تر از ادامه دادنه ۲-✨ محیط رو آماده کن. مت یوگا، لباس تمرین رو از قبل آماده بذار. بدون اینکه بهش فکر کنی لباستو بپوش بگو حالا فعلا لباسو میپوشم ببینم چی میشه بعدش! «دیسیپلین یعنی احترام گذاشتن به قولی که به خودت داده‌ای.» اگه دوست داری بازم از دیسپلین بگم یه قلب برام بذار♥️ https://t.me/partoaramesh

آرامش نتیجه‌ی انتخاب‌های همسو با خودته بعضی آدما به جای آرامش تو رو وارد مقایسه، رقابت و اضطراب میکنن بعضی سبک‌های زندگی بی‌صدا سیستم عصبی تو رو خسته می‌کنن حتی اگر متوجه نشی بعضی هدف‌ها به جای معنا فقط فشار تولید میکنن و بعضی رابطه‌ها تو رو مجبور میکنن که از خودت فاصله بگیری تا پذیرفته بشی آرامش یعنی این‌ها رو حذف کنی؟ نه! بلکه یعنی یاد بگیری که چیزی رو انتخاب کنی که تو رو به خودت نزدیک‌تر کنه، نه دورتر! یادت باشه که آرامش یک مقصد نیست بلکه نتیجه‌ی انتخاب‌های تکرارشونده ماست https://t.me/partoaramesh

پس بجای شکایت بپرس چطوری میشه وضعیت موجود رو تغییر داد❗ الان از وزنت راضی نیستی❓ نیم ساعت در روز پیاده روی یا ورزش کن و غذای سالم بخور ....❇️ زمانی برای پیگیری رؤیاهات نداری❓ یک ساعت زودتر بلند شو و یک برنامه صبحگاهی انجام بده...❇️ از زندگیت راضی نیستی❓ دست از سرزنش والدین، رئیس ،دولت یا اقتصاد بردار و مسئولیت کامل زندگیت رو بر عهده بگیر ...💪 ▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️ @partoaramesh http://Instagram.com/partoaramesh

رفیق تو هم مدام از زندگی شکایت میکنی؟ واز زمین و زمان مینایی؟ 👆اگه پاسخت به سوال بالا  مثبت بود👆 ⛔پس ازت میخوام که همین حالا جلوشو بگیری ,شکایت کاملا بی فایدست⛔ ▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️ @partoarameh http://Instagram.com/Partoaramesh

روتین ۷ دقیقه‌ایِ بقا برای امشب ۱) خبر را ببند — حتی ۱۰ دقیقه برای اینکه مغزت بفهمه : «الان خطر فوری نیست.» ۲) آب بنوش یک لیوان آب. کم‌آبی = اضطراب بیشتر. ۳) دست روی بدن یکی روی سینه. یکی روی شکم. بدن از لمس آرام سیگنال امنیت میگیره . ۴) سه بازدمِ آهسته با صدا دم… بازدم با «هاااا» یا «ووو». صدای بازدم عصب واگ رو‌فعال میکنه. یعنی مغز می‌شنود: «من در امنیت هستم.» ۵) جمله‌ی بی‌گناهی آهسته بگو: « نجات دهنده در درون من است و من امید دارم.» این جمله جلوی شرم و عذاب وجدان را می‌گیرد. ۶) پاها را حس کن پاها روی زمین یا تخت. وزن بدنت رو حس کن. این بدن رو از آینده‌‌ترسناک به «الان» میاره. ۷) قبل خواب یک تصویر امن یک جای کوچک: یک کافه یک اتاق یک درخت یک لحظه که امن بودی و هر جایی که احساس خوب بهت بده. مغز برای خواب نیاز به پناه داره . این روتین تو رو از فروپاشی نجات میده. در ایت روزهای بحران و پر از خشم ، این بزرگ‌ ترین کار دنیاست. https://t.me/partoaramesh

🔹احتمالاً بیشتر کسایی که از اونها شکایت میکنی به این موضوع توجهی نمیکنن .. 🔗و ممکنه افرادی وجود داشته باشن که حتی خوشحال باشن از اینکه ببینن تو عملکرد خوبی نداری و همین موضوع باعث میشه حس بهتری داشته باشن و از شدت خوشحالی در پوستشون نگنجن... ▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️▪️ @partoaramesh http://Instagram.com/partoaramesh

خیلی از ما به عنوان زن و یا مادر، یاد گرفتیم مراقب همه باشیم، جز خودموم.یاد گرفتیم قوی بمونیم، حتی وقتی خسته‌ایم.لبخند بزنیم، حتی وقتی درونمون آرام نیست. امیدوارم کم‌کم یاد بگیریم که مراقبت از خود، خودخواهی نیست. استراحت کردن، ضعف نیست. و اینکه ما فقط برای کاری که برای دیگران میکنیم ارزشمند نیستیم. گاهی سالم‌تر شدن ما، میتونه حال یک خانواده رو تغییر بده و شاید یکی از مهم‌ترین کارهایی که میتونیم برای فرزندانمون و خانواده مون انجام بدیم، این باشه که یاد بگیریم با خودمون مهربان‌تر باشیم. روز مادر بر شما زنان قوی، مهربان و ادامه‌دهنده مبارک 🌱🤍 با عشق واحترام به همه مادران عزیز وهمراه 🙏🙏‌ و ادای احترام به همه مادران آسمانی 🙏🙏🙏 https://t.me/partoaramesh لینک گروه ما در بله ble.ir/join/7HQ65gZDWA