قاصدکֶ֢

یکی از دردناک‌ترین لحظه‌ها ، وقتیه که فشارِ ذهن کم‌کم راهش رو به جسم پیدا می‌کنه .

وقتایی که ذهنِ آدم از کلمه‌ها خسته می‌شه ، دیگه هیچ جمله‌ای تَسلاش نمیده . اون وقت ، نوبتِ آهنگِ بی‌کلامه .. که بدون گفتنِ حتی یک کلمه ، آدم رو می‌فهمه .

هر آدمی تو زندگیش به یه اُمید و ذوق نیاز داره که لابه لای شلوغیا و بد‌حالیاش ، تهِ ذهنش بگه که ؛ خب هر اتفاقیم که بیفته ، آدمِ موردعلاقم پیشمه یا شغل مورد علاقمو دارم، یا بالاخره ماشینِ مورد علاقمو خریدم . اُمید و ذوقای آدما متفاوته ، یکی دنیاش خلاصه میشه تو کتابِ مورد علاقش یکی دیگه دنیاش خلاصه میشه تو چشمایِ یه نفر . بحثِ ما ، نوعِ اُمید و ذوق نیست بلکه وجود داشتن و ماندگار‌بودنِ اُمیده . کلا عزیزِ من زندگیِ بدون امید و ذوق ؛ پوچ و تُهیِ .

من لذت میبرم از اینکه خونه بمونم و روزمو با کتاب خوندن و فیلم دیدن بگذرونم ولی خونه موندنِ زیادی بعضی وقتا واقن خستت میکنه .

جامِ زهرت را بیاور ، من برایِ زندگی بیش از آن‌چیز که میبینی ، مصمم نیستم .

تو این دنیایِ کوچیک بگو کی گم نشد؟

آدما خیلی عجیبن تصور کن بخاطر چیزی که اصلا مهم نیست بخش مهمی از وقت و فکرشو هدر میده .

در سرم جنگ‌های بسیاریست که تنها کشته‌اش منم .

توانایی اینو دارم بعد از خوردنِ سه فنجون قهوه ، یه روز کامل بخوابم .

میدونید چجوری میشه از پس اون تاریکیِ درونتون نجات پیدا کنید؟ اینکه یادتون نره، توی تاریکی، نور خود شمایید. شما باید بتابید. باید خودتونو به یاد بیارید. باید به یاد بیارید که هیچ ناجی‌ای جز خودتون وجود نداره و نخواهد داشت.

تعهد به غم ؛ یعنی خودتو از هر چیزی که باعث میشه حالت خوب شه دور کنی ، چون این حسو بهت میده که اگه این کارو کنی به خودت و غمی که داشتی خیانت‌ شده .

پس تا وقتی که بعضی آدم‌ها بی‌محابا حرف‌میزنن باید اطرافِ قلبمون حفاظی بسازیم ، حفاظی که اجازه نده هر حرفی به قلبمون راه داشته باشه .