Escapism

تو هم ای فرزند تنها با خرد با تمام مردم روی زمین دوستی کن بهترین دین است این #مولانا

دلخوشیم به اینکه شاید سحرو یه روز ببینیم

فرق دارد آنکه روی قله دنیا آمده یا کسی که دره را تا قله بالا آمده

>مرا سرمایه‌ای اندک برای زندگانی بود قماری کردم و بدباختم، شرطم جوانی بود — سیدتقی سیدی

گاهی فقط خسته‌ایم؛ نه از زندگی، از این‌همه فکر، نگرانی و «باید»... دلمان می‌خواهد چند ساعت هیچ‌چیز را حل نکنیم، هیچ‌کس را جواب ندهیم، و فقط نفس بکشیم. شاید همین هم گاهی کافی باشد؛ اینکه برای مدتی از همه‌چیز فاصله بگیریم و دوباره خودمان را پیدا کنیم. 🖤 @OurEscapismway

این چند روز شاید کمتر از همیشه اینجا بودیم، ولی همچنان کنار شما بودیم؛ حتی اگه روزی فقط یه پست گذاشتیم. راستش یه مدت درگیر یه‌سری مشکلات و دغدغه‌ها بودیم و ذهنمون خیلی جای دیگه‌ای بود. ممنون از اونایی که نگران شدن و پیام دادن. 🤍 آره... واقعاً همه‌مون یه جایی از زندگی گرفتاریم. یکی با فکر آینده، یکی با پول، یکی با تنهایی، یکی با چیزایی که حتی نمی‌تونه به زبون بیاره. شاید فقط ظاهر زندگی‌هامون با هم فرق داشته باشه، ولی خیلی‌هامون شب‌ها با همون فکرهای سنگین سرمون رو روی بالش می‌ذاریم. اگه این روزا برای تو هم سخته، فقط بدون تنها نیستی. یه جایی، یه نفر دیگه هم داره با تمام توانش سعی می‌کنه دوام بیاره. 🫂🤍 @OurEscapismway

از کسی که بهت دروغ گفته نپرس: «چرا دروغ گفتی؟»؛ چون بازم برای توجیه کردن خودش بهت دروغ می‌گه.

‏روابط انسانی خیلی پیچیده شده، برای هر کسی باید یه اکسل درست کنم.

یه وقتایی هیچ اتفاق خاصی نمی‌افته؛ فقط یه روز به خودت میای و می‌بینی آدمِ چند سال پیش نیستی. نه بهتر، نه بدتر؛ فقط یه کم خسته‌تر و خیلی چیزها برات بی‌اهمیت‌تر شده. @OurEscapismway

امروز دوباره اول مهره؛ دوباره کیف‌های نو، کفش‌های واکس‌خورده، لباس‌های مرتب و بچه‌هایی که راهی مدرسه می‌شن... و دوباره همون سیستم قدیمی که قراره «آینده» بسازه. ۱۲ سال به بچه‌ها یاد می‌دن ساکت بشینن، اجازه بگیرن، حفظ کنن، جواب همون چیزی رو بدن که از قبل براشون تعیین شده و تا جای ممکن اشتباه نکنن. بعد چند سال که بزرگ‌تر می‌شن، ازشون انتظار دارن مستقل فکر کنن، تصمیم بگیرن، خلاق باشن و برای زندگی خودشون راه پیدا کنن. بهشون می‌گن «فکر کنید»، اما وقتی متفاوت فکر می‌کنن، اصلاحشون می‌کنن. می‌گن «خلاق باشید»، اما برای خلاقیت هم نمره تعیین می‌کنن. می‌گن «آینده‌تون رو بسازید»، اما سال‌ها بهشون یاد می‌دن چطور چند صفحه رو حفظ کنن و همون چیزی رو تحویل بدن که مصحح انتظار داره. آخرش هم بعد از ۱۲ سال، یک کارنامه و یک مدرک می‌دن دستشون و انگار که مأموریت با موفقیت تموم شده، می‌گن: «تبریک می‌گم؛ آماده‌ی زندگی شدید.» ولی سؤال اینجاست: اگر قرار بود فقط جواب سؤال‌های امتحان رو بلد باشن، پس چرا هیچ‌کس بهشون یاد نداد وقتی زندگی سؤال‌های خودش رو پرسید، چطور جواب بدن؟ اول مهر مبارک؛ به نسلی که ۱۲ سال یاد می‌گیره جواب درست رو از روی برگه پیدا کنه، اما وقتی نوبت به زندگی می‌رسه، کسی برگه‌ی سؤال رو جلوش نمی‌ذاره. چه مدرسه‌ی عجیبی... برای امتحان‌های زندگی، هیچ‌وقت امتحانشون نکردن. @OurEscapismway

حتی نمی‌تونی تصور کنی آدم با چه چیزایی داره دست‌وپنجه نرم می‌کنه و با این حال، ویترین زندگیش رو مرتب نگه می‌داره؛ می‌خنده، شوخی می‌کنه، باهات حرف می‌زنه، انگار نه انگار پشت این آرامشِ ظاهری، هزار تا جنگ داره اتفاق می‌افته. ولی خب، زندگی همین‌قدر بی‌رحمه؛ هر چیزی که نتونه تو رو بکشه، یه خط به رزومه‌ت اضافه می‌کنه.

خبر بده من ماشین رو آماده کنم ما هم عازم شیم استاد رو ببینیم

برم دایرکت استاد ببینم کی عازمه

استاد تو کلاردشته. میگن یه تنه تبدیل شده به بزرگترین جاذبه توریستی کلاردشت😂