ㅤ𝗇𝗈 𝗆𝖺𝗉 𝗇𝖾𝖾𝖽𝖾𝖽

دست‌های سانتا می‌لرزیدن و مچش وزن ناچیز اسلحه رو تحمل نمی‌کرد. انگشتش آهسته روی ماشه نشست و فقط یک فشار کوتاه کافی بود تا مهاجم روبه‌روش رو روی زمین بندازه. نفسش رو حبس کرد و صدای پرث توی ذهنش پیچید. «آروم، سانتا. اجازه نده دست‌هات بلرزن.» چشم‌هاش رو بست و اشک‌های یاغی رو با انگشت‌های گلی از روی صورتش پاک کرد اما دست‌هاش هنوز می‌لرزیدن؛ حتی شدیدتر از قبل. پرث بهش یاد داده بود چطور نشونه بگیره اما هیچ‌کس بهش یاد نداده بود چطور باید به یک انسان شلیک کنه‌ و حالا که گرمای دست حمایتگر محافظش رو احساس نمی‌کرد، انگار نمی‌تونست ماشه رو بکشه.

پوند سرش رو به عقب خم کرد و سیگار رو از لای لب‌های سانتا دزدید و مقابل چشم‌های گرد شده‌ش، بین لب‌های خودش قرار داد؛ کام عمیقی گرفت و چشم‌هاش رو روی هم گذاشت. سانتا چشم‌هاش رو باریک کرد و گفت :«فکر می‌کردم خوشت نمیا‌د» همزمان با بیرون فرستادن دود گرم جواب داد :«خیلی کم می‌کشم ولی به لاو می‌گفتم خوشم نمیاد تا نره سراغش»