蒸発

خفتگان را خبر از محنت بیداران نیست تا غمت پیش نیاید غم مردم نخوری

«بدنم مهلکه‌ی شیهه‌ی شلاق شد.» میزان درد و رنجی رو که با تن و بدن و وجودم حمل می‌کنم در حال حاضر شاید با همین جمله توصیف بشه. حتا حمل نمی‌کنم. پناه‌گاه. خونه. پوست، استخوان، گوشت. خوگرفته. بدنم مهلکه‌‌ی شیهه‌ی شلاق شده.

1:36

فقط میگم بمیرم برای دل مادراشون..🖤!

اینکه قراره بپذیرم هیچ کاری ازم ساخته نیست خیلی غمگینم میکنه، غمگین تر از غروبِ بارونیِ جمعه.

آدما از کارایی که میکنن یا زمانی که برات میزارن شناخته یا اثبات میشن، چون حرف زدن راحت ترین کاره.

انقدر زندگی یکنواخت شده دیگه حتی برای ۵/۵/۵ هم ذوقی ندارم

این که با تمام وجودم میخوام یکاری کنم اما نمیتونم اگه شکنجه نیست، چیه؟

**

فکر کنم بدترین قسمت ماجرا اینه که به خودت میای و بابت همه چی خودتو سرزنش میکنی و همش تو ذهنت (نکنه واقعا مشکل از منه که زیادی اهمیت میدم) تکرار میشه.

زندگی کن ولی فراموش نکن.

-The Good Dinosaur