می‌خواهم زنده بمانم

خسته‌ام! خیلی خسته‌ام. خسته‌ی بودن، دویدن، نشدن، گریستن، رها شدن، رفتن و... خسته‌ی زندگی‌ام.

خسته‌‌ام! خسته‌ی بودنم، خسته‌ی زندگی‌‌ام.

اگه دیلی یا چنل دارید ( تعداد ممبر مهم نیست ) این پیام و فور کنید تا بیام توش فوضولی کنم و از هرکدوم خوشم اومد جوین شم. 60 تا چنل رندوم فور میکنم اینجا.

تاحالا شده همه‌جا باشی، پیشِ خیلی‌ها باشی، ولی حست مثلِ این باشه که هیچ‌جا نباشی؟ یعنی هستیا، ولی نیستی.

گرچه باید گفت در سن و سالی که اکنون دارم دیگر کم و بیش، نیازی به دلگرمی ندارم. دیگر به چه کارم می‌آید، آن وقت که می‌خواستم نداشتم.

[نامه به پدر؛ فرانتس کافکا]

کاش مغز من هم مثل مرورگر، گزینه‌ی close all tabs رو داشت.

من هم شرم و ترس رو‌.

ممنونم. به امید اون روز...✨🌻

می خواهم زنده بمانم، تا طلوع آفتاب آزادگی را در این دیارِ پر خون ببینم.

می‌دونی، بعضی وقت‌ها نیاز دارم یه پلاکارد دستم بگیرم و روش بنویسم: «من دارم با چیزهای خیلی بزرگی می‌جنگم، لطفاً اگر می‌شه کمی با من مدارا کنید.»

هرجا که هستید، تماشای ماهِ امشب رو از دست ندید.

کاش می‌تونستم با کیفیتِ چشم‌هام از ماه عکس بگیرم، نه گوشیم. :<

وقتی از خودش و جهان به ستوه می‌آمد، به غروب پناه می‌برد.

امروز زیر دوش حمام لابه‌لای افکار پریشون، ناگهان به چیزی پی‌بردم. اینکه هر اتفاقی که برام می‌افته، وقتی برای کسی تعریف می‌کنم، در واقع به‌دنبال کسی هستم که رنج من رو ببینه و ازم دفاع کنه. چون خودم نمی‌تونم این کار رو بکنم. چرا که در حال درک کردن طرف مقابلم هستم‌. یعنی در موقعیت می‌تونم شرایط دیگری رو در نظر بگیرم اما خودم رو نه. و این خیلی غمگینم کرد. و کاش روزی رو بیینم که این مسیر رو تغییر دادم.

[دست نویس‌های من، جمعه،۱۰ بهمن ۱۴۰۴]