𝐄𝐧ʜᴀᴠᴇɴ🔒

من در حال ایگنور کردن کل ویدیو:

اون پوزخند فاکی چیه رو صورتت

از جلو چشمام خفه شو مردک روانی

پارک فاکینگ جونگسونگ

من حالم خیلی بده :)

میبینم

دارم*

نه

دلرم

چی

میروم گریه کنم.

بخدا باورم نمیشه یکی انقدر نوشته‌ام رو دوست داشته باشه

من. واقعا. نمیدونم. چی بگم :*

بالاخره پنجره‌ی دوست داشتنی من چیزی که بیشتر از همه توی این پارت دوست داشتم این بود که هیچ اتفاق بزرگی نیفتاد، اما با این حال نتونستم چشم از متن بردارم. داروخونه، خیابون خیس، سکوت بین قدم‌ها، شهری که خوابیده و پنجره‌ای که همیشه از دور دیده می‌شد... همه‌ی این جزئیات آروم‌ آروم کنار هم قرار گرفتن و بدون اینکه داستان و جمله‌ها عجله کنن، باعث شدن لحظه‌ی فهمیدن اینکه، اون همون آدم پشت پنجره‌ست، تأثیر خودش رو بذاره. آخر این پارت هم خیلی قشنگ بودددد. جمله‌ی "بعضی فاصله‌ها، از همون لحظه‌ای که اسم پیدا می‌کنن، دیگه مثل قبل نیستن" دقیقا همون حسی بود که کل این پارت داشت. و اونقدر حس خوبی داشت این پارت که انگار خودم توی اون خیابون خیس از بارون و زیر نور نارنجی چراغ‌های خیابون توی سکوت نیمه‌شب وایسادم و دارم نگاهشون میکنم. ممنونم بابت نوشتن این پارت🤎

برید ببینم با ری‌اکتا و نظراتون چیکار میکنید

همینقدر غیر قابل پیش بینی💆🏻‍♀