پَناهِ‌اَشک‌ها 🍃

آدما عجیبن، حواسشون هست کی اومدی، کی رفتی، چی پوشیدی، چی گفتی، چند دقیقه دیر جواب دادی و چرا دیگر مثل قبل نمی‌خندی، اما گاهی حواسشون نیست همون کلمه‌ای که بی‌فکر از دهانشون افتاد، کجای دل تو فرود اومد. بعضیا فکر می‌کنن زخم حتما باید دیده بشه، خون داشته باشه، جای بخیه بمونه، تا باور کنن درد داره. نمی‌دونن بعضی زخما فقط یه جملن، یه تو همیشه همین‌طوری بودی، یه زیادی حساسی، یه مگه چی گفتم؟ که بعد از گفتنش برا گوینده تمام میشه، اما برا شنونده‌ تازه شروع میشه. گاهی آدمی سال‌ها بعد هم یادش می‌مونه یه نفر در چه لحظه‌ای چطور با چند کلمه چیزی رو درونش شکست. کاش حواسمون باشه، آدما رو فقط با دست‌هامون نمی‌رنجونیم.. گاهی زبانمون بی‌آنکه بفهمیم، چاقویی‌ست که دسته‌اش دست خودمان است و تیغه‌اش در دل دیگری...

شبت بخیر غمت نیز

راستی، از غمات چه خبر؟ خوش اند؟ سلامت چطور..؟ همچنان هم تمام تلاششون رو می‌کنن تا اشکتو جاری کنن؟ یا از موضع‌شون کوتاه اومدن و کمی به استراحت پرداختن؟ از یاور همیشه مومنت چه خبر که وعده ی همیشگی بودن رو داده بود؟ از رفیق های شفیقت خبری نیس؟ معلومه که نیست چون کل‌ زندگی و آدمای این کره‌ی خاکی که دیربازیست روبه نابودی قدم بر میدارن مانند جمله های من سرشار از ضد و نقیض و پارادوکس هستن هر کی گفت می مونم، رفت و هر کی هیچ نگفت نیز؛ ماند ور دلمان از شادی ها و موفقیت هات برام بگو حالا که تنها تو کنج اتاقت کتاب هاتو باز کردی و غرق در گفته هاشون گاه گاهی با زور مغزت پلک میزنی.. همه چیز خوبه راستش جوابمو میدونم تو چیزی نگو… حال من و تو و تمام این آدم ها خوبه ولی به قول استاد شکیبایی؛ حال همه ی ما خوب است ولی تو باور مکن…

شبت بخیر اما این بار شادی هات هم به خیر باشد که مبادا ستم زندگی رو از یاد ببری و غرق بشی در خوشی هات!

کوچه به کوچه حُبِ تو را جار می زنم حَمالِ دوره گردم و بارم همش تویی...

#عزیز_عراقی

- خیلی خستم

بغلم کن حسین

به درک

جهنم اصلا

این روزا آدم جالبی نیسم، بیشتر ساکتم، کمتر می‌خندم و حوصله‌ توضیح دادن حالمم ندارم. نه اتفاق عجیبی افتاده، نه می‌تونم دقیقا بگم چه چیزی اذیتم می‌کنه، فقط انگار یه چیزی درونم مدام خستس. از آدما فاصله می‌گیرم، جواب بعضی پیاما رو نمی‌دم، دلم می‌خواد تنها باشم و هم‌زمان از این همه تنهایی خستم. شاید فقط یه دوره باشه، شایدم من واقعا عوض شدم. نمی‌دونم. فقط می‌دونم این روزا اگه کمتر پیدام می‌کنید، دلیلش بی‌تفاوتی نیست، فقط خودمم نمی‌دونم چطور باید...

این روزا آدم جالبی نیسم، بیشتر ساکتم، کمتر می‌خندم و حوصله‌ توضیح دادن حالمم ندارم. نه اتفاق عجیبی افتاده، نه می‌تونم دقیقا بگم چه چیزی اذیتم می‌کنه، فقط انگار یک چیزی درونم مدام خستس. از آدما فاصله می‌گیرم، جواب بعضی پیاما رو نمی‌دم، دلم می‌خواد تنها باشم و هم‌زمان از این همه تنهایی خستم. شاید فقط یه دوره باشه، شایدم من واقعا عوض شدم. نمی‌دونم. فقط می‌دونم این روزا اگه کمتر پیدام می‌کنید، دلیلش بی‌تفاوتی نیست، فقط خودمم نمی‌دونم چطور باید...

- گفت از دور که به خودت نگاه میکنی چی میبینی؟ گفتم کسی که از بی‌چارگی صبور شد . . و از دوام آوردن قوی...

دیگه واقعاً نمیکشم...

دیگه واقعاً نمیکشم