『آوای دریا』

خنده‌دار نیست که روز به روز چیزی تغییر نمی‌کند اما وقتی به گذشته نگاه میکنیم؛ همه چیز فرق دارد....

در درون من نبردی برپا شده است؛ ذهن قصد نابودی مرا دارد و من اسیر این نبرد بی‌امانم. تاریکی بر همه جا سایه افکنده و هیچ امیدی باقی نمانده است؛ تنها وسوسه رهایی باقی است.

برای بعضی حرفا هیچ کلمه ای کشف نشده. بعضی حرفا رو چشم ها بهم میگن.

گاهی سکوت علامت رضایت، حرفی نداشتن، خجالتی یا درون‌گرا بودن نیست. به دلیل ناامیدی از یافتن شنونده مشتاق و خوش فهمه

آدم یکیو نمیخواد فقط بخاطر اینکه باهاش چهارتا عکس دونفره بگیره و بره بیرون دوردور و چهارتا عزیزم و عشقم بشنوه. آدم یکیو میخواد که وقتی خودتم حوصله خودتو نداری اون بفهمتت، وقتی حوصله بقیه رو نداری ازت دفاع کنه! جوری که خودت حس کنی از خودت بیشتر دوستت داره...

چون امن و مهربونی همیشه تنها میمونی. آدما عاشق چیزای مبهم هستن، دنبال هیجان و تفریح. اما چون انسان مهربون و امن همیشه واضحه خیلیا نادیدش میگیرن.

و تو دوام می‌آوری بی‌آنکه کسی بفهمد در خاموشی ات، نبردی بی‌پایان میان رنج و بی‌اعتنایی جریان دارد....

در زندگی زخم‌هایی ست مثل خوره روح را آهسته در انزوا می‌خورد و می‌تراشد

_صادق هدایت

ما شاید حرف آدما یادمون بره، ولی احساسی که با اون حرفی که به ما زدن بهمون منتقل کردن ممکنه هیچوقت یادمون نره

زندگی‌ام ساعتی ست که برگرداندن عقربه‌هایش به عقب حماقت و بیرون آوردن باتری‌هایش بیهوده است؛ اما شکستن عقربه‌هایی که زمان را می‌شمارد بهترین کار است. با اینکه اعداد مقصرند.

تلخ تر از جنگ حکومتی است که درمیان آتش و خون بازهم جوانانش را اعدام می‌کند....

یکم باهم مدارا کنید، زود عصبی نشید، زود هر آدمی رو حذف نکنید. این شهر بوی تنهایی میده. اگر فکر می‌کنید کسی درست میشه ترکش نکنید. یه سری روزا و یه سری آدما دیگه تکراری نمیشن