『آوای دریا』

به من بگو آیا عشق آدم را احمق میکند یا فقط احمق‌ ها عاشق میشوند؟

من دیگر هیچ چیز را برایت تعریف نکردم و این خودش از هزار قطع ارتباط کردن بدتر بود.

ما دیگه باهم صحبت نمی‌کنیم اما همیشه این حس رو دارم که قصه ی ما هنوز تموم نشده..

نقاب ها شاید چهره ها را بپوشانند ولی ذات را هرگز.

آدم گاهی در دنیا نه جایی برای رفتن دارد نه جایی برای ماندن. مانده است وسط دنیا؛ بی پناه، ترسیده و خسته....

آغوش، وسیع ترین مکان کوچک دنیاست..

در نهایت هیچکس نمی‌تواند غمِ دل دیگری را بفهمد!

وقتی قهوه میخوری از تلخیش لذت میبری اما وقتی بادوم میخوری اگه تلخ باشه میندازیش!چون از بادوم انتظار تلخی نداری! بحث، بحث انتظاره...

ما بی آزار تر از آن بودیم که رنجیدن را با رنجاندن تلافی کنیم

منِ عزیز لطفا وقتی یکی شخصیت واقعیش رو نشونت می‌ده، سعی نکن فقط چون دوسش داری دوباره اونجوری که می‌خوای تصورش کنی.

آدمِ درست نمی‌ذاره فکر‌های بد بکنی نمی‌ذاره شک کنی نمی‌ذاره قهر کنی نمی‌ذاره گریه کنی همه چیز رو واست توضیح میده و حلش می‌کنه.

نگران چی هستی،فردایی که معلوم نیست؟

دلش می‌خواست در کتابش غرق شود و به داستان خود باز نگردد. چنان برقصد که از خود جدا شود و به خود باز نگردد. تمام وجود او تمنای سفری یک طرفه و بی بازگشت بود.‌‌...

غم که از حد بگذرد دل حس پیری میکند سن هرکس را غمش اندازه گیری می‌کند

گاهی غم از مرز طاقت میگذرد، و دل پیش از آنکه خطی بر چهره بیوفتد، حس پیری میکند. آن وقت دیگر تقویم ها معنایشان را از دست می دهند. و سال ها نه در عدد، که در سنگینی دل سنجیده می‌شود. هر اندوه، تکه ای از جوانی روح را با خود میبرد، و هر لبخند، پیروزی کوچیکی ست در میان جنگلی بی صدا. آدم ها شاید در ظاهر هنور همان باشند، اما در درونشان، هزاران فصل گذشته و هزار پاییز برگ ریخته. شاید همین است راز آن نگاه های ساکت و آرام، نگاه هایی که هزار بار شکسته اند و باز لبخند زده اند.... _A @Avay_eDaryaa