کوچه ارغوان🪻

«اما عزیز من هنگامی که به جای ریشه یک فرد عاشق گل و شکوفه‌هاش می‌شوی، در پاییز چه خواهی کرد؟!»

همینقدر صاف و ساده🌝 همینقدر محکم!

فکر کن، فکرِ اینکه فردا تو بیایی هم قشنگ است.

قلبک شکسته‌ هم قشنگی‌های خودش را دارد.

این تکه🫠🤍

از ابرها آن تکه که تویی نخواهد بارید          مِه همان خواهد بود        چشم بسته و فرورونده        که بهتر ببیند        پرنده‌ی گلگون را        و تنها پرنده‌ی گلگون        نه اینکه هر لحظه شکوفاترست        بر فرق اسب رهگذر        نه چکمه‌های کوچکش        که به گونه‌های او مهمیز می‌زنند. #هوشنگ_چالنگی

«از ابرها آن تِکه که تویی، نمی‌بارد.»

#مجموعه

دوست داشتم در عصر نامه‌های کاغذی می‌زیستم. آن موقع‌ها که پستچی احساس‌ها و کلمات را روی یک برگه از کوچه‌ها عبور داده به در مقصد می‌رساندند. دوستت دارم‌ها سفر می‌کردند تا به دوست‌داشتنی ترین فرد زنده‌گی برسند. پروانه‌های خشکیده، عطرها، گفتنی‌ها و «دلتنگت هستم»های واقعی همراه با بوسه‌ی شیرین میان کاغذ مثل گل قاصدک راهی میشدند.

آن نه مِی بود که دور از نظرت می‌خوردم خونِ دل بود که از دیده به ساغر می‌شد #سعدی

“Is it better to speak or to die?”

🖇️❤️

سخن این است که ما بی تو نخواهیم حیات #حافظ

حیرت هر کس در این عالم به قدر بینش است هر که بیناتر در این هنگامه، حیران بیشتر #صائب

سه روز تمام برای بازدید از قلعه اختیارالدین تلاش کردیم. هربار موجودی بود که ما را جواب رد بدهد. میگویم موجود چون اصلا نمی‌توانستم ذره‌یی انسانیت در آن‌ها بیایم. یک مشت پشم، مغزهای گندیده و چشم‌های دریده. و من هربار در بازگشت به خانه تمام راه نق میزدم که: یعنی چی که مردها میتوانند بازدید کنند ولی زن‌ها نه؟ - اگر می‌توانی همین سوال را از آنها بپرس. و من حالم بد میشد به صورت شان نگاه کنم چه رسد به همکلام شدن. از آن لوحه‌هایی ورود «زنان ممنوع» لعنتی جای جای شهر دیده می‌شد. عجیب‌ترین و مریض‌ترین لوحه نوشته شده در دنیا. بعد از شکست‌های پی در پی از کوچه قدیمی بازدید کردیم و من این عکس‌ها را آنجا برای دلخوشی خودم ثبت کردم.

هرات۱۴۰۴