𝆹𝅥݊ 𝆭ܝ̇ߺیܭو

این پلن‌رو که گفته بودم، دارم اجراش می‌کنم و خیلی از انجامش خرسندم.

واقعی‌ترین حرفا همون "به‌دل نگیر بابا شوخی کردم" ها بودن.

قبلاً عاشقِ روز بودم؛ امّا الآن بنده‌ی شبم. شب آرومه، دویدن نداره، عجله نمی‌کنه، اجازه میده ساکت بمونی و چی بهتر از اینکه نیاز نیست به خاطر سکوتت هم جواب‌گوی کسی باشی.

زندگی اینجوریه که با حالِ خوب آرایش می‌کنی و از خونه می‌زنی بیرون، یهو که می‌شینی تو ماشین چنان بغضی میاد سراغت که فقط گریه گریه گریه. سازِ روح و جسم که باهم نزنه یعنی همین.

وقتایی که بوی قرمه‌سبزیِ مامان تو خونه می‌پیچه، سه‌تا جون اضافه‌تر دارم.

این ردِ نور‌ که وسطِ روز از لای پنجره میوفته رو فرش‌رو دیدی؟! تو به اندازه‌ی همون برام قشنگی.

من دوستت نداشتم؟ من وقتی نگاهت می‌کردم حتی چشامم می‌خندید.

نجاتِ امروز؛ رقصِ مدادرنگی رو کاغذ بود.

عاشقِ وقتایی‌ام که هیچ عجله‌ای درکار نیست. استرسی توی‌جونت نباشه که حس کنی انگار همش دیرت شده باشه، یا بینِ چایی خوردنت همش ساعتو چک کنی، یا وقتی کتابی‌رو بازمی‌کنی و می‌دونی مجبور نیستی دو صفحه دیگه ببندیش. دوست دارم یه تایمایی همه‌چیز متوقف شه که فقط توی‌لحظه باشم؛ بدونِ حسِ دویدن.

درنهایت، هربار به این نتیجه می‌رسم که هیچ‌چیز به بدیِ سناریویی که توی ذهنم‌ساختم‌،اتفاق نمی‌افته.

مود زندگی تو ایران این شکلیه که هرروز با حسِ پوچی چشماتو باز می‌کنی و تاشب هرکاری هم بکنی، باز یه هاله‌ی توخالی توی وجودت داری.

<یه تقلبِ کوچیک>

ریسک‌پذیری رو یاد بگیر. بیشترِوقتا تحملِ حسرتِ کاری که هیچ وقت انجامش ندادی، از پشیمونیِ کارِ اشتباهی که انجام دادی سخت‌تره!

5/5/5 ساعت 5:55 فقط چون بامزه‌س بمونه.

بوی خاکِ بارون خورده می‌خوام، دلم می‌خواد سرمو بگیرم سمت آسمون و قطره های بارون بخوره تو صورتم، رو برگای خیس خورده پا بذارم، یه گوشه بشینم و سکوت و تمیزیِ بعدِ بارونو حس کنم. [ویدیو حاویِ صدای زندگی]

_تاوانِ جنگی که تو ذهنت شروع کردی‌رو جسمت میده!

یه شبایی هست که زیادی سنگینه و ثانیه‌ها وایسادن، فهمیدی کدومو میگم؟! _آره؛ امشب برام از همون شباست.