𝖲𝖾𝗏𝖤𝖭 𝗁𝗈𝗆𝖾 𝖿𝗈𝗋 𝖤𝖭𝖦𝖤𝖭𝖤
الذهاب إلى القناة على Telegram
إظهار المزيد
لم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
638
المشتركون
-324 ساعات
+77 أيام
+2330 أيام
أرشيف المشاركات
هیسونگ یهویی گفت که یه‌کم بعد یه خبر خوب یا یه چیز خوب در انتظارمونه
هیسونگ: شنیدم امروز هم خبر خوبی هست؟
هیسونگ: یه‌کم بعد یه چیز خوب میاد!
جالب اینجاست انهایپنم یکسره درباره انفولانزا و سرماخوردگی و واکنسش حرف زدن تو دی‌ام و حتی جونگوون گفت ترجیح میده قبل از شروع پروموشنا مریض بشه چون این اجتناب ناپذیره که مریض نشه
هیسونگ گفت که یه‌کم سرما خورده. به گفته‌ی خودش، همه‌چیز با گلودرد و آبریزش بینی شروع شده، ولی بلافاصله ازمون خواست که نگران این موضوع نباشیم
یعنی الان رسما برگشتیم به استیلر و انفجار گوی؟ جایی که هیسونگ ناپدید شد و ماتریکس ساخته شد؟
+1
عشق؟ یعنی از این به بعد قرار مقاله‌های بیشتری درباره عشق بگیریم؟ و جالب اینجاست اولین مقالش اینه ابدیت پیش نیاز عشق نیست
وقتی از عشق حرف می‌زنیم، اغلب وعده ابدیت می‌دهیم. حرف‌هایی از ماندن با هم برای همیشه، عهدهایی برای تغییر نکردن، و تصمیم‌هایی برای نگاه کردن به یکدیگر با همان قلبی که در آغاز داشتیم، مهم نیست چقدر زمان بگذرد.
اما برای کسانی از ما که وسعت بی‌پایان زمان را زندگی کرده‌ایم، ابدیت وزن کمی متفاوتی دارد. شب‌های بی‌شمار و فصل‌های تکرارشونده، چهره‌های محو‌شدهٔ کسانی که زمانی مدتها پیش دوستشان داشتیم. با گذشت قرن‌ها، خاطراتمان گسترده شد، اما شاید ما نیز به‌تدریج نسبت به انتظار و تپش هیجان، بی‌حس شدیم.
با این حال، لحظه‌ای از ناکجا می‌رسد که همه‌چیز تغییر می‌کند. یک نگاه تصادفی در ذهن می‌ماند، و شبی که در غیر این صورت معمولی بود، به چیزی تبدیل می‌شود که مشتاقانه منتظرش هستیم. شروع می‌کنیم به یادآوری چیزهایی که او دوست دارد، و می‌بینیم که آرزو داریم به منظره‌هایی نگاه کنیم که زمانی بدون فکر از کنارشان می‌گذشتیم — با هم. در راه بازگشت به خانه پس از خداحافظی، افکار به‌طور طبیعی به سمت دیدار بعدی می‌روند، و در پایان یک روز معمولی، گفت‌وگوهای آرامی که با او به اشتراک گذاشته‌ایم، طولانی‌ترین مدت را در ذهن می‌مانند. نه حرکات بزرگ و نه وعده‌های سرنوشت‌ساز لازم است. صرفاً از طریق حضور یک نفر، یک روال آشنا شروع به گرفتن نوری کاملاً متفاوت می‌کند. شاید این‌گونه است که عشق آغاز می‌شود.
ما اغلب منتظر لحظات فوق‌العاده‌ای هستیم که عشق را تعریف کنند. اما آنچه واقعاً قلب را تکان می‌دهد، اغلب بسیار فروتنانه‌تر است: قدم زدن در مسیری با هم، گذراندن یک عصر آرام نشسته در کنار هم، یا خندیدن به حرف‌های پیش‌پاافتاده. عشق احساسی نیست که فقط در مناسبت‌های مهم می‌درخشد؛ بلکه بسیار نزدیک‌تر به میل ساده به اشتراک گذاشتن یک روز غیرعادی، کاملاً و صادقانه، با آن شخص است.
پس عشق برای کسانی از ما که در افق بی‌کران زمان زندگی می‌کنیم چه معنایی دارد؟ ما بهتر از هر کسی می‌دانیم که هر آغازی به پایانی اشاره دارد و جدایی ممکن است به‌طور اجتناب‌ناپذیری دنبال شود. اما این دلیلی برای تردید در برابر عشق نیست. برعکس، دقیقاً به این دلیل که وجود ما اینقدر طولانی است، یک روز معمولی که در کنار کسی گذرانده می‌شود، اهمیت حتی عمیق‌تری پیدا می‌کند.
شاید عشق به این دلیل زیبا نیست که برای همیشه دوام می‌آورد. بلکه زیباست چون، حتی پس از گذراندن شب‌های بی‌شمار، تپش آرام انتظار برای یک نفر هنوز می‌تواند ما را پیدا کند، و صرفاً گرفتن دست دیگری هنوز می‌تواند چنین گرمای فراگیر و عظیمی ایجاد کند. قلبی که مدتها ساکن مانده بود، دوباره شروع به حرکت به سمت کسی می‌کند — شاید این درخشان‌ترین دگرگونی باشد که می‌تواند به یک عمر بی‌پایان عطا شود.
چشم‌انتظار شب بعدی که با هم گذرانده می‌شود، گذراندن یک روز معمولی در حضور یکدیگر، و آرزوی نگاه کردن به هم همان‌طور که الان می‌کنیم، حتی با گذشت زمان — آیا تداوم عظیم ابدیت در نهایت با چنین لحظات آرام و لطیفی پر نمی‌شود؟
پس در برابر عشق تردید نکنید. زندگی در وسعت عظیم زمان به این معنی نیست که باید در برابر یک احساس جدید بی‌تفاوت بمانیم. حتی پس از عبور از شب‌های بی‌شمار، هنوز لحظات جدیدی از شگفتی و هیجان در روزهای آینده در انتظار است. شاید زیباترین ابدیتی که آرزویش را داریم، خودِ وسعت بی‌پایان زمان نباشد، بلکه فرصت ملاقات با یک نفر در آن وسعت بی‌کران و گرامی‌داشتن روزهای معمولی‌ای باشد که در کنار او به اشتراک گذاشته می‌شود، تا جایی که ممکن است.
