خورشیدِ نارنگی.

«دو برابر مرگم مرده‌ام و نصف زندگی‌ام را زندگی نکرده‌ام.» _افرا؛ بهرام بیضایی.

هر چه درخت ،در تنهایی درخت تره آدم ،هم در تنهایی آدم تر .    *عباس کیارستمی *

امیدوارم روزی برسی به کوچه ی ماه ، خانوم ماه 😭😭🌚

هر کدوم از اینه ها یک راه مثل نور و خورشید بین شون .!

زندگی کردن با فکره خوبه یا مردن در فکره ها …؟

بودن بهتر یا نبودن؟!

هنوز کمی از نورِ خورشیدِ، «لایِ فکر‌هایم» جا مانده است=///

🖤

خورشیدِ بی‌نور ``واژه‌ای برای یادآوریِ تکه‌ای از فروغی است.. که میانِ تاریکی و نور ایستاده! تکه‌ای که فقط سیاهی است و تکه‌ای دیگر که پر از نور است. واژه‌ای که میانِ بودن و نبودن، فرو رفتن در نور و سیاهی، و شکفتنِ خود به وجود آمد. خورشیدِ بی‌نور؛ فُروغ.✍🏻🌞

این کثافت های لَجن چیزی جز عذاب ندارند ، اینقد پلشت تر از لَجن هستن که همیشه تقلای دارند با چیزی صورتت را از سیلی سرخ نگه دارند؛ قلب را حس می کنند و با خرده ریزه های خود آن را می بلعداَند سمفونی های بی نهایت اند تاریکی های بی نهایت آند دستان را می گیرند با گرمای نور خود در تاریکی بینهایت گم تان می کند     فقط انگار تاریکی وجود دارد و نور خاموش می شود   طوری ؛ که حتا اگر فریاد هم بکشیم ، صدایمان به جای نمی رسد ، طوری که انگارفریادما آواز پرنده ی گوش نواز است. یا انگار ما را از صخره ی پایین انداخت اند . انگار مغزم به گورستانی از فکر ها تبدیل شده گورستانی که نه فقط فکرهایم ، بلکه خودم را در ان دفن میکنم با طناب دآری که آرام ، آرام نفسمان را می بُرد . ما را به آغوش خاک سرد می برد خاک سردی ؛ که تبدیل به تیکه ریزهای تنی شده است که این لَجن های عصیان هزار بار آن را در تن بی روح و سردم  میزند ودر جای زخم های کهنه وخیم تر تازه تر می‌کند  آنقدر وخیم که هیچ چسب زخمی نمیتواند آن را پر کند. خورشیدِ بی نور؛ فُروغ. ✍🏻🌞