خانوم شیرین

دوش دیوانه شدم، عشق مرا دید و بگفت: «آمدم، نعره مزن، جامه مدر، هیچ مگو» گفتم: «ای عشق! من از چیز دگر می‌ترسم» گفت: «آن چیزِ دگر، نیست دگر، هیچ مگو

مولانا

بعدا؟ بعدا دیگه «یمنیمیینیمینکینیمینیمین بوجی‌بوجییی» تبدیل شده به «حله»

دل برنکنم ز دوست تا جان ندهنم

مولانای جان

سرایی که صاحب نیست؛ ویرانی‌ست معمارش... دل بی عشق میگردد خراب آهسته آهسته

صائب تبریزی

با چشمان تو مرا به الماس ستاره ها نیازی نیست

شاملو

کاش دیگر در دیارِ یار، هیچ نسیمِ مستی را راه ندهند؛ آخر، من کجا و تابِ آن‌که کسی، پیش از من، گونه‌ی یار را ببوسد، کجا؟

کیفَ لا یزهر قلبی و أنتَ المطر؟ درحالی که تو بارانی چگونه قلبم شکوفه نزند؟

لاادری

هیتلر موسیلینی استالین ناپلئون همه احمق بودند کدام مرد عاقلی به جای بافتن موهای معشوقه اش عمرش را صرف جنگ میکند. بیا در لابلای ورق های این کتاب همدیگر را ببوسیم. نگران آبرو هم نباش اینجا هیچ کس کتاب نمی خواند.

احمد شاملو

این حرف آخر نیست به ارتفاع ابدیت دوستت مى دارم حتى اگر به رسم پرهیزکارى هاى صوفیانه از لذت گفتنش امتناع کنم ...

مصطفى مستور

من جهان دیگری دارن بنامت ♥️