مرثیه فرمانده. ‌ ‌ ‌ ‌ ‌

https://t.me/AliveInSilence https://t.me/VcxJzv https://t.me/lxamour https://t.me/kim_7Thv https://t.me/TheresNothingSpecialHere https://t.me/jrexdk https://t.me/lilijennie90 https://t.me/blackpinklilis https://t.me/diaryoflove11 https://t.me/ISOFRRAAMST https://t.me/HXXXNOLD https://t.me/AXBALW https://t.me/graywriterhouse https://t.me/NU_AV07 https://t.me/ktakipacks https://t.me/jjackhollow https://t.me/callmeauguste

آدم‌ها از حقیقت خودشون می‌ترسن. برای همین پنهانش می‌کنن؛ بعد اون‌قدر نقش بازی می‌کنن که یه روز صبح بیدار می‌شن و می‌بینن دیگه نمی‌دونن کدوم قسمت وجودشون واقعیه.

بنظر من فقط خودت فرمانده نیستی، قلمتم فرمانده‌اس؟ این مرثیه‌های معنادار، واژه‌هایی که بوی قهوه‌ی تلخ می‌دن، نجواهایی پر درد از جهنمی به نام عشق؛ همه و همه‌ باعث شدن تبدیل بشی به اونچه که هستی؟ قلم بی‌نظیری داری فرمانده، معمولا هر قلمی نمی‌تونه منو مجذوب خودش کنه؛ اما شما جز اون نویسنده‌هایی هستی که به عشق معنا می‌دی و کیه که ندونه ایان چقدر طرفدار عشق حقیقیِ؟ "آری، هنوز هم عطر قهوه‌ی تلخ پیراهن تو را نگاه داشتم؛ بلکه یادم نرود، روزی چطور در آغوش امن تو مست می‌شدم و مدهوش؛ از بویی به نام آرامش!" خسته نباشی فرمانده؛