221 B ♘

عشق برای من فقط یکی از همان واژه‌های مشکوک است؛ مثل ردپایی روی سنگفرش خیسِ بیکر استریت، مثل نامه‌ای بی‌امضا که نیمه‌شب زیر در سُر می‌خورد، مثل عطری که در اتاق مانده اما صاحبش سال‌هاست رفته است. من به سرنخ‌ها باور دارم، به منطق، به واقعیت‌های بی‌رحمی که زیر ذره‌بین جا خوش کرده‌اند. اما گاهی... در میان پرونده‌ای که هیچ پاسخی ندارد، در میان دود خاکستری شهر و صدای باران بر شیشه، نامی از ذهنم عبور می‌کند و تمام استدلال‌هایم را به هم می‌ریزد. برای همین است که می‌گویم به عشق اعتقاد ندارم. چون اگر اعتقاد داشتم، باید قبول می‌کردم بعضی آدم‌ها شبیه معما نیستند که حل شوند؛ شبیه خیابان‌های لندن‌اند... هرچه بیشتر در آن‌ها گم شوی، بیشتر می‌خواهی بمانی.

تعجبی هم ندارد. بعضی آدم‌ها فقط وارد یک اتاق نمی‌شوند؛ وارد حافظه‌ی تاریخ می‌شوند. اما گاهی میان تمام آن لبخندهای افسانه‌ای، میان تمام موهای طلایی و نور فلاش دوربین‌ها، کسی پیدا می‌شود که تعریفِ زیبایی را عوض می‌کند. نه با زرق‌وبرق. نه با تلاش برای دیده شدن. فقط با یک نگاه که انگار هزار داستان ناگفته را در خود پنهان کرده، با صدایی که بیشتر شبیه یک رمان قدیمی است تا چند کلمه‌ی ساده، و با حضوری که آرام می‌آید، اما تا مدت‌ها از ذهن نمی‌رود. شاید برای همین است که بعضی ستاره‌ها را تحسین می‌کنند، اما بعضی دیگر را به خاطر می‌سپارند.