«غریق!»

عین پیرمردا شدم؛ صبحا استکان چایی به دست خیره میشم به یه نقطه، با همه‌ام قهرم.🦆

.....

در آغوشم می‌گیرمت و بوسه‌های دزدیده‌شده را لابه‌لای موهایت پنهان می‌کنم..

بارون امروز من رو به زندگی برگردوند.

○ الگوی تنبیه با سکوت

الگوی تنبیه با سکوت (Silent Treatment) نوعی رفتار منفعلانه و آسیب‌زاست که در اون فرد به‌جای صحبت کردن درباره ناراحتی، خشم یا اختلاف‌نظرش، ارتباطش رو به‌طور عمدی با طرف مقابل قطع میکنه. ممکنه جواب نده، خودش رو به نشنیدن بزنه، از تماس چشمی دوری کنه یا طوری رفتار کنه که انگار طرف مقابل اصلا وجود نداره. تفاوت این رفتار با فاصله گرفتن سالم اینه که در فاصله گرفتن، فرد برای آروم شدن و مدیریت احساساتش زمان میخواد و معمولا این موضوع رو بیان میکنه؛ اما در تنبیه با سکوت، هدف یا نتیجه‌ی رفتار اینه که طرف مقابل رو در وضعیت بلاتکلیفی، اضطراب، احساس گناه یا نیاز به جلب رضایت نگه داره. ریشه‌ی شکل‌گیری این الگو معمولا به تجربه‌های اولیه‌ی فرد در روابط، مخصوصا دوران کودکی و محیط خانواده، برمیگرده. مثلا کودکی که بارها با قهر والدین، نادیده گرفته شدن یا قطع محبت به‌عنوان واکنش به اشتباهاتش روبه‌رو شده، ممکنه یاد بگیره که سکوت راهی برای ابراز خشم یا اعمال قدرته. از طرف دیگه، افرادی که در خانواده‌شون امکان بیان مستقیم احساسات وجود نداشته، ممکنه هیچ‌وقت مهارت گفت‌وگوی سالم و حل تعارض رو یاد نگرفته باشن. گاهی هم این رفتار از ترس مواجهه با تعارض، طرد شدن یا آسیب‌پذیر به نظر رسیدن شکل میگیره؛ یعنی فرد به‌جای اینکه درباره احساساتش حرف بزنه، با سکوت از خودش محافظت میکنه. نکته مهم اینه که همه افرادی که از سکوت برای تنبیه استفاده میکنن لزوما قصد آزار دادن ندارن؛ گاهی این رفتار یه واکنش آموخته‌شده و ناخودآگاهه. برای کنار گذاشتن این الگو، این افراد قبل از هر چیز به امنیت عاطفی، خودآگاهی و یادگیری مهارت‌های ارتباطی سالم نیاز دارن. باید بتونن خشم، ترس، ناراحتی و احساس آسیب‌پذیری خودشون رو شناسایی کنن و بدون اینکه از طرد شدن یا قضاوت شدن بترسن، درباره‌شون حرف بزنن. همچنین لازمه یاد بگیرن که اختلاف‌نظر و تعارض همیشه به معنی تهدید شدن یه رابطه نیست و برای حل اختلاف، نیازی به تنبیه یا محروم کردن طرف مقابل از وجود نداره.

چیزی شبیه استخوان، که نمی‌توان از تن جدا کرد، بی‌آنکه تمام پیکر را از شکل انداخت. و چه مضحک است این خاصیت انسان؛ به‌جای آنکه از آنچه ویرانش کرده جان به در ببرد، کم‌کم به ادامه‌ی همان ویرانی بدل می‌شود. شاید هیچ زخمی واقعا بسته نمی‌شود؛ بعضی زخم‌ها فقط آن‌قدر در گوشت فرو می‌روند که دیگر نمی‌توان فهمید کدام‌یک بدن را نگه داشته است و کدام‌یک، آن را می‌خورد.

بعضی شب‌ها، سکوت آن‌قدر عمیق می‌شود که گمان می‌کنم جهان، پیش از من، از خودش دست کشیده است. چراغ‌ها هنوز روشن‌اند، اما انگار دیگر برای کسی نمی‌تابند. آدم‌ها از کنار هم می‌گذرند، بی‌آنکه بدانند هر کدام، ویرانه‌ای را در سینه حمل می‌کنند. عجیب است؛ انسان گاهی نه از رنج، که از عادت کردن به رنج می‌ترسد. از روزی که دیگر هیچ زخمی درد نداشته باشد و هیچ خاطره‌ای نتواند خوابش را بر هم بزند. از پنجره که به شب نگاه می‌کنم، احساس می‌کنم تاریکی، صبورترین موجود دنیاست؛ سال‌هاست کنار آدم‌ها می‌نشیند، بی‌آنکه قضاوتشان کند. شاید به همین دلیل است که بعضی اعتراف‌ها را فقط می‌شود در تاریکی فهمید؛ جایی که حتی سایه‌ی خودت هم دیگر تو را نمی‌شناسد.

و چشم هایش، غمگین ترین بخشِ وجودش بود.

گاه انسان آن‌قدر خسته می‌شود که حتی اندوه هم در او خاموش می‌ماند. دیگر اشکی برای ریختن ندارد، حرفی برای گفتن، و امیدی برای چنگ زدن. فقط می‌نشیند و به خاموشیِ جهان گوش می‌دهد، بی‌آنکه بداند چه می‌خواهد…

هيچ‌كس شايسته‌ى اشک‌هاى تو نيست و آن‌كه شايسته است تو را به گريه نمى‌اندازد.

گابریل گارسیا مارکز.

زندگیم شبیه آدم های بازنده‌ای شده که توی فیلم‌ها ازشون متنفر بودم. شش صبح بیدار شو و تا ۹ شب درگیر شو، غذای سرد بخور و توی تاریکی‌ گوشی‌ات رو‌ چک بکن و قبل ۱۱ بخواب تا بتونی شش صبح فردا همین هارو تکرار بکنی.

‌ ✣گنبد یادگار گذشتگان: ‌ بیوگرافی‌ها و معرفی‌ نیک‌نامان

‌ ✣نیک‌نامان عرصه‌ی صدا و موسیقی °سوسن، صدایی که از اوج به قعر کشیده شد. •زلیخا پشه‌دری آتشی که مردانگی به جان زنان می‌زنند...

-و در نهایت... از دلِ تمامِ تازگی‌ها، سر از گذشته درمی‌آوریم...

هر انسانی تا اندازه‌ای توانِ به دوش کشیدن رنج و فرسودگی را دارد؛ مرزی ناپیدا میان شکیبایی و فرسودگی که هرچه روزگار بر او آوار می‌شود اندک‌ اندک به آن نزدیک‌تر می‌گردد. آدمی گمان می‌کند هنوز تاب می‌آورد، هنوز می‌تواند بار گران اندوه را بر دوش بکشد و ویرانی خویش را پشت نقاب متانت پنهان سازد تا آن‌که روزی بی‌هیاهو و بی‌هیچ هشدار، آخرین رشته تاب‌آوری‌اش می‌گسلد. آن‌گاه دیگر نه رنجی تازه که انبوه تمام رنج‌های فروخورده از اعماق وجودش سر برمی‌آورند. فروپاشی، همان دم است؛ هنگامی که جان از حمل خویشتن نیز درمی‌ماند. و چه اندوه‌بار است که آدمی گاه نه در برابر سهمگین‌ترین مصائب که زیر بار آخرین ذره‌ای از خستگی، از پای درمی‌آید.

اینکه آدما جوری رفتار کنن که همیشه گاردم بالا باشه و تو مکانیزم دفاعی قرار بگیرم. در همه حال در حال دفاع و توضیح خودم باشم و از خودم و استقلالم حفاظت کنم واقعا اذیتم می‌کنه.

من گاهی خسته می‌شوم، می‌رنجم، ناامیدی را تجربه می‌کنم و حساسیت‌هایی دارم. این‌ چیزها بخشی از صفات انسانی من است. نمی‌توانم از انسان بودن انصراف بدهم..

معین دهاز