اینجادیوانهایمینویسد!
الذهاب إلى القناة على Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
6 257
المشتركون
-2624 ساعات
-1907 أيام
+1 98230 أيام
أرشيف المشاركات
این نامه، آخرین یادگاریِ من برای شماست و امیدوارم .صاد. خاطرهی قشنگی از خودش تو ذهنتون ساخته باشه.💚
دلم واسه نامه نوشتن تنگ میشه، اما خب فکر کنم دیگه وقتشه دلتنگیم رو بغل کنم.
و شما میمونید با زندگیهاتون؛ با تمام چیزایی که هنوز قراره اتفاق بیفتن. با آدمایی که هنوز قراره بیان. با خندههایی که هنوز نشنیدید. با جاهایی که هنوز ندیدید. با روزایی که هنوز از راه نرسیدن. امیدوارم زندگی بعد از این نامه، براتون فقط «دووم آوردن» نباشه. امیدوارم واقعاً زندگیش کنید. و اگه یه روز، خیلی دور، یکی ازتون پرسید: «صاد کی بود؟» لازم نیست چیز زیادی توضیح بدید. فقط بگید: «یه نفر بود که ۱۱۰ تا نامه نوشت، تا یادمون بندازه هنوز میشه برای آدما، حتی غریبهها، چند خط مهربونی کنار گذاشت.» و همین کافیه. حالا... برای آخرین بار: مراقب خودتون باشید. نه فقط از آدمای بد. نه فقط از روزای سخت. از خودتون هم مراقبت کنید. از دلتون. از روحتون. از رویاهاتون. و اگه یه روز دلتون برای صاد تنگ شد، برگردید به همین ۱۱۰ تا نامه. من اونجا هستم؛ نه به شکل یه آدم، نه حتی به شکل یه اسم، فقط توی چند خطی که شاید یه روز، وسط یه شب معمولی، دوباره به دستتون برسه. و شاید همونجا، برای آخرین بار، لبخند بزنید. خداحافظ. نه برای همیشه. فقط برای تموم شدن یه فصل. .صاد.
خب... رسیدیم به اینجا. نامهی ۱۱۰. عدد کوچیکی نیست وقتی پشت هر عدد، یه آدم وایساده باشه. وقتی برای هر عدد، چند خط نوشته شده باشه. وقتی ۱۰۹ بار قلم برداری و هر بار ندونی قراره چی از خودت بذاری وسط کلمهها. ولی عجیبتر از همه اینه که حالا، برای اولین بار، دیگه نمیدونم باید نامه رو خطاب به کی شروع کنم. چون این یکی برای یه نفر نیست. برای همهتونه. برای اونایی که از همون اول همراه شدن، برای اونایی که وسط راه رسیدن، برای اونایی که شاید فقط یه بار این نامهها رو خوندن، برای اونایی که اسمشون یه جایی بین این ۱۰۹ نامه اومد، و حتی برای اونایی که بیاینکه چیزی بگن، فقط خوندن و رد شدن. این نامه برای شماست. راستش وقتی این مسیر رو شروع کردم، اصلاً نمیدونستم قراره به کجا برسه. فکر میکردم چندتا نامه مینویسم و تموم. ولی کمکم فهمیدم هر بار که یه نفر رو خطاب قرار میدم، در واقع دارم با یه دنیا حرف میزنم. چون پشت هر آیدی، یه آدم بود. یه نفر با روزای خوب و بدش. با آدمایی که دوستشون داشت. با چیزایی که از دست داده بود. با خاطرههایی که شاید هنوز نتونسته بود ولشون کنه. با آیندهای که شاید ازش میترسید یا براش ذوق داشت. و من هیچکدومشون رو نمیدونستم. فقط یه اسم داشتم و چند خط سفید. ولی شاید همین ندونستن، قشنگترین قسمت ماجرا بود. چون مجبور بودم آدما رو نه از گذشتهشون، نه از ظاهرشون، نه از حرف بقیه؛ فقط به چشم یه «آدم» ببینم. و حالا که به عقب نگاه میکنم، میبینم این ۱۰۹ تا نامه فقط برای بقیه نبودن. هر کدومشون یه تیکه از خود منم بودن. هر بار که از امید نوشتم، شاید خودمم به امیدش احتیاج داشتم. هر بار که از رها کردن گفتم، شاید خودمم یه چیزی رو محکم گرفته بودم. هر بار که نوشتم «با خودت مهربون باش»، شاید داشتم به خودم یادآوری میکردم که باید همین کارو بکنم. و شاید عجیبترین قسمت همین باشه؛ گاهی آدم برای بقیه مینویسه و تازه وسط همون نوشتن، خودش رو پیدا میکنه. اگه توی یکی از این نامهها خودت رو پیدا کردی، بدون که تنها نبودی. اگه یه جملهش دقیقاً خورد به زخمی که هیچکس ازش خبر نداشت، شاید اتفاقی نبود. کلمهها بعضی وقتا راهشون رو بلدن. بعضی وقتا از بین صدها آدم، دقیقاً میرسن به همونی که باید برسن. و اگه هیچکدوم از نامهها شبیه تو نبودن، باز هم ممنونم که خوندی. قرار نبود همهچیز برای همه باشه. قرار بود فقط چند دقیقه، وسط این همه شلوغی، یه نفر مکث کنه. یه نفر نفس بکشه. یه نفر یادش بیاد که هنوز احساس داره. و حالا... من باید خداحافظی کنم. راستش نمیدونم خداحافظی از یه پروژه سختتره یا خداحافظی از آدمایی که باعث شدن اون پروژه معنی پیدا کنه. شاید هیچکدوم. شاید سختترین قسمت، خداحافظی با اون نسخهای از خودمه که این ۱۱۰ تا نامه رو نوشت. صاد برای من فقط یه اسم نبود. یه صدا بود. صدایی که هر بار مینشست پای کلمهها، یه چیزی از خودش جا میذاشت. و حالا قراره قلمش رو بذاره زمین. نه چون دیگه حرفی برای گفتن نیست؛ چون بعضی داستانها اگه زیادی ادامه پیدا کنن، قشنگیِ پایانشون رو از دست میدن. پس اینجا تمومش میکنم. نه با یه جملهی خیلی بزرگ. نه با یه پایان عجیب. فقط با یه تشکر ساده. ممنونم. ممنون که خوندید. ممنون که همراه شدید. ممنون که گذاشتید صاد برای ۱۰۹ نفر، ۱۰۹ بار بنویسه. ممنون که این کلمهها رو از یه صفحه برداشتید و با خودتون بردید توی زندگی واقعی. شاید هیچوقت نفهمم کدوم نامه بیشتر به دلتون نشست. کدوم جمله رو نگه داشتید. کدوم قسمت رو برای یکی فرستادید. یا کدوم شب، یکی از این نامهها چند دقیقه بیشتر کنارتون موند. و شاید اصلاً لازم نباشه بدونم. همین که نوشتهها یه جایی توی شما اتفاق افتاده باشن، برای من کافیه. حالا اگه یه روز دوباره یکی از این نامهها رو خوندید و دلتون گرفت، یادتون باشه اینجا قرار نبود غمگین بمونید. قرار بود از اینجا یه چیزی با خودتون ببرید. یه ذره امید. یه ذره جرئت. یه ذره مهربونی با خودتون. و اگه یه چیزی توی زندگیتون هست که هنوز تموم نشده، براش بجنگید. اگه کسی رو دوست دارید، تا وقتی فرصت دارید بهش بگید. اگه از چیزی خستهاید، خودتون رو مجبور نکنید تا ابد تحملش کنید. اگه شکست خوردید، خودتون رو دفن نکنید. اگه کسی رفت، تمام خاطرهتون رو با رفتنش نسوزونید. و اگه خودتون رو گم کردید... برگردید. حتی اگه طول بکشه. حتی اگه سخت باشه. خودتون رو دوباره پیدا کنید. چون آخرش، از بین همهی آدمایی که وارد زندگیمون میشن، یه نفر هست که از اول تا آخر باهامون میمونه: خودمون. و چه خوبه که وقتی آخرین صفحهی زندگیمون رو ورق زدیم، حداقل بتونیم بگیم: «من خودمو جا نذاشتم.» این آخرین نامهی صاده. ولی شاید پایان صاد، پایان همهچیز نباشه. شاید فقط یه نقطه باشه. و بعد از هر نقطه، اگه بخوایم، میتونیم یه جملهی تازه شروع کنیم. پس این بار من میرم. قلم رو میذارم.
گاهی وقتا کل زندگی، تو خندههای از تهِ دل بچههایی خلاصه میشه که تو پارک دارن باهم بازی میکنن.
یه فکت هست که میگه: اگه از فاصلهی دور یه آشنا دیدی و متوجه شدی که اون اصلا سمتی که تو هستی رو نگاه نمیکنه، مطمعن باش قبل از اینکه تو اونو ببینی، اون تورو دیده.
تا حالا کسیو دیدین که با نوشته های خودش گریه کنه؟
اگه ندیدین، ببینین.
من.
