اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!
الذهاب إلى القناة على Telegram
من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده.
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
6 256
المشتركون
-3224 ساعات
-2017 أيام
+1 99830 أيام
أرشيف المشاركات
صبا ام، 18 سالمه، صاد لقبمه و بقیه با همین لقب صدام می‌کنن. پارتنر دارم. می‌نویسم، تا آخر ماه قراره کتابم رو چاپ کنم، مدرس زبان انگلیسی‌ام، ساز می‌زنم گاهی، Istj ام، رنگ مورد علاقه‌م هم خاکستری‌ئه، رشته‌م تو دبیرستان انسانی بود.
به مناسبت سه کایی شدنمون.این پیام رو فور کنید، بیام چنل‌تون رو چک کنم و تو یه خط ازش تعریف کنم. ظرفیت: محدود. جوین باشی خوشحالم می‌کنی.🌱
یکی از مشکلات بزرگ زندگیِ من اینه که آدما ازم انتظار دارن. انتظار حرف‌زدن، انتظار همیشه خوب‌بودن، انتظار کمک‌کردن، انتظار پر‌انرژی بودن، انتظار همیشه پیش‌شون بودن. اما واقعیت ماجرا اینه که من گاهی انقدری از دست خودم خسته‌م که حتی تو مغزم هم با خودم حرف نمی‌زنم.
روزام زندگی‌نکرده می‌گذرن. نمی‌دونم چطوری، اما یهو به خودم می‌آم می‌بینم شب شده و باید برای شروع کردن یه روز جدید، روز قبلی رو تموم کنم.
من کم‌حرف نیستم. فقط مدتیه یاد گرفتم به جای حرف زدن بیشتر بشنوم، به جای بودن یکم دور شم. یه‌سری وقت‌ها تو دلت می‌خواد شروع کنی به حرف زدن راجع‌به خودت و کوچیک‌ترین اتفاقات روزمره‌ت، بعد یک‌هو یادت میاد دارم برای کی تعریف می‌کنم؟ برای چی تعریف می‌کنم؟ اصلا چرا باید راجع‌به من بدونه؟ بعد ترجیح می‌دی سکوت کنی و دور شی.
مسئله جوش، عادی ئه، رو بدن و صورت همه آدما هست و قرار نیست بخاطر یه چیز طبیعی رو خودت عیب بذاری. اگه خیلی اذیتت می‌کنه پماد بگیر بزن.
