اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!
الذهاب إلى القناة على Telegram
من؟ شاید هیچ‌کاره، شاید هم نیم‌چه نویسنده.
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
6 281
المشتركون
-224 ساعات
-2107 أيام
+2 05630 أيام
أرشيف المشاركات
و ناگهان نوبت تو می‌شود؟!
من نمی‌خوام ناگهان نوبت من بشه. من می‌خوام الان نوبتِ من بشه. الان که ذوق دارم، آماده‌م، نه اون‌وقتی که حتی دیگه حوصله‌ی خودمم ندارم.
.صاد. در قالب بازپرس، و شما در قالب متهم.این پیام رو فور کنید، ازتون سوال بپرسم. ظرفیت: ده متهم.
بعد از مرگم، اونو بیارید سرخاکم. ببینید چطوری بودنش یه مُرده رو زنده می‌کنه.
من حتی سمت پُل هم رفتم، اما کسی نبود که بهم لبخند بزنه تا نپرم. پس پریدم، پریدم تا خودمو از دست خودم نجات بدم. اما نشد، چون من دوباره و دوباره و دوباره حتی بعد از اون شبی که از بالای پُل پریدم، خودمو کول کردم و ادامه دادم.
بهم می‌گی فراموش کردن کار راحتیه، سخت نگیر، بذار بگذره. اما من مدام به این فکر میکنم که چطوری بگذرونم؟ چطوری این غم رو حمل کنم؟ چطوری زیرش دفن نشم؟ چطوری زنده بمونم؟
اگه الان به جای روسری، با تی‌شرت می‌تونی بری بیرون، بخاطر اینه‌که چهار سال پیش یه نفر به طرز غم‌انگیزی، جون خودش رو از دست داد.
پس یادت نره.
من از فراموش شدن نمی‌ترسم، از اینکه برای کسی کم‌رنگ شم هم نمی‌ترسم. من از این می‌ترسم، در عین حال که هستم، دیگه دیده نشم، دیگه نباشم، دیگه حتی حضورم حس نشه. ولی اگه یه‌روز، یه‌جا، احساس کنم نبودنم منفعت بیشتری برات داره، بی‌سر و صدا، از پیشت می‌رم. می‌رم تا جا برای آدمای بهتر باز شه. می‌رم تا حالت خوب بمونه. می‌رم تا بتونی آدمای بهتر بیاری تو زندگیت، و دورت انقدر شلوغ شه که دیگه یادت نیاد من کی بودم.
