اینجادیوانهایمینویسد!
الذهاب إلى القناة على Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده.
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
6 248
المشتركون
+924 ساعات
-1527 أيام
+2 03030 أيام
أرشيف المشاركات
بعضی وقتا آدمی رو از خودمون میرونیم، فقط برای اینکه مجبور نشیم ببینیم چقدر به موندنش وابسته بودیم؛ بعد که میره، وانمود میکنیم انتخاب خودمون بوده.
https://t.me/just_a_love_story
گاهی از اینکه کسی فراموشمون کنه میترسیم، نه چون هنوز میخوایمش؛ چون تحمل این حقیقت سخته که ممکنه یه روزی کسی که تمام دنیامون بود، حتی اسممون هم یادش نیاد.
https://t.me/artt_nargess
گاهی دلمون میخواد یکی بفهمه حالمون بده، ولی وقتی میپرسه «چی شده؟» خودمون میگیم «هیچی»؛ چون یه جایی یاد گرفتیم حتی برای کمک خواستن هم باید وانمود کنیم چیزی لازم نداریم.
https://t.me/Crimson742
بعضی آدما رو از زندگیمون حذف میکنیم، ولی حقیقت اینه که بیشتر از خودشون، از آدمی که کنارِ اونا میشیم میترسیم.
https://t.me/hilawrites
گاهی از یه نفر متنفریم، چون زیادی شبیه خودمونه؛ همونقدر زخمی، همونقدر محتاج، فقط با یه صورت متفاوت.
https://t.me/My_Kenopsia
گاهی میگیم «من تنهایی رو دوست دارم»، چون گفتنِ «اولویت کسی نیستم» خیلی بیشتر از تنهایی آدمو میشکنه.
https://t.me/sarelline
بعضیا رو نمیبخشیم، نه چون کارشون غیرقابل بخششه؛ چون اگه ببخشیم، باید قبول کنیم هنوز یه جایی از وجودمون منتظرشونه.
https://t.me/mahimaii
بعضی وقتا دلمون برای یه آدم تنگ نشده؛ برای اون توجهی تنگ شده که با رفتنش فهمیدیم چقدر محتاجش بودیم.
https://t.me/donyaporsetare
گاهی از آدما فرار نمیکنیم؛ از اون تیکهای از خودمون فرار میکنیم که فقط کنارِ بعضیا بیدار میشه و اصلاً دوست نداریم ببینیمش.
https://t.me/CaStLe_PhOeNiX_028
این پیامو فور کنید، یه بخش از وجودتون رو دوباره به یادتون بیارم که ازش فراریاید.
خندههای شیاطینه طور*ظرفیت: ۷ چنل.
