اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

پ‌.ن: این پیام مخاطب احساسی نداره، رفاقتی داره. رفاقتی که بعد از شاید ۱۰ سال تموم شد

امشب دوباره فکرت توی سرم نفس می‌کشید. بهش اجازه دادم باهام حرف بزنه؛ نشست روبه‌روم و از تو گفت. از اینکه بعد از من، زندگیت تغییر کرده. از اینکه دیگه من نیستم... راستش رو بخوای، از شنیدنش خوشحال شدم. نه از نبودنم؛ از اینکه شاید بالاخره چیزی در زندگی‌ت بهتر شده. ولی حتی همون خوشحالی رو هم نشون ندادم. من دیگه کنارت نیستم که بگم فلان کارو نکن، فلان‌جا نرو، با فلانی حرف نزن. نیستم که حواسم بهت باشه، نگرانِ دیر رسیدنت بشم، از ناراحتی‌هات ناراحت بشم و از خوشحالیت، بی‌دلیل خوشحال. نیستم که بیشتر از هر کسی دوستت داشته باشم و کمتر از هر کسی به روت بیارم. نمی‌دونم قسمت این بود یا مجموعه‌ای از انتخاب‌ها و اتفاق‌هایی که هیچ‌کدوممون نفهمیدیم دارن ما رو آروم‌آروم از هم دور می‌کنن. فقط می‌دونم یه روزی بود که «ما» داشتیم، و حالا حتی خاطره‌ش هم انگار زیادیه. من شاید فقط تو رو از دست داده باشم؛ اما تو فقط منو از دست ندادی. رفیقت رو از دست دادی. کسی که دوستت داشت رو. کسی که هوادارت بود، طرفدارت بود، حامیت بود. کسی که وقتی همه‌چیز علیهت بود، هنوز سمت تو ایستاده بود؛ حتی وقتی خودت دیگه دلیلی برای موندن بهش نمی‌دادی. نمی‌دونم منو از دست دادی تا چی به دست بیاری. شاید چیزی که به دست آوردی، ارزشش رو داشته. شاید نبودن من واقعاً برای تو بهتر بوده. فقط امیدوارم یه روز، وقتی به عقب نگاه کردی، بفهمی یک نفر بود که می‌تونست بمونه؛ اما تو کاری کردی که موندنش، دیگه شبیه دوست داشتن نباشه. آرزوی قلبیم اینه که به همه‌ی چیزهایی که می‌خواستی برسی. حتی اگه اون روز، منو دیگه نداشته‌باشی که برات ذوق کنه. شاید دیگه کنارت نباشم، اما بعضی آدم‌ها حتی وقتی می‌رن، یه تیکه از حواسشون رو جا می‌ذارن. من هم شاید هنوز از دور حواسم بهت باشه؛ نه برای برگشتن، نه برای دخالت کردن... فقط چون دوست داشتن همیشه با رفتن، یک‌دفعه نمی‌میره. و اگه یه شب دلت گرفت، اگه یه روز به جایی رسیدی که دلت خواست به من پناه بیاری، یاد کمک خواستن از من نیفت. یاد اون شب‌هایی بیفت که رهگذرهای دورت رو به من ترجیح دادی. یاد منی بیفت که بودم و ندیدیم. یاد دستی بیفت که می‌تونست بگیرتت، اما تو خودت رهاش کردی. نمی‌دونم چرا دارم اینا رو بهت می‌گم. شاید چون بعضی حرف‌ها باید یک‌بار گفته بشن تا آدم بتونه برای همیشه ساکت بشه. شاید هم فقط می‌خواستم قبل از اینکه کاملاً از خاطرت محو بشم، مطمئن بشم که حداقل یک‌بار فهمیدی چقدر دوستت داشتم. و حالا... امیدوارم نبودنم آرامشی بهت بده که بودنم نتونست. امیدوارم هیچ‌وقت دلت برای من تنگ نشه؛ چون اگه یک روز تنگ شد، من دیگه همون آدمی نیستم که پشت یک «سلام» تو، همه‌چیز رو فراموش کنه. من می‌رم، نه چون دیگه دوستت ندارم؛ می‌رم چون بالاخره فهمیدم بعضی آدم‌ها رو باید دوست داشت، اما دیگه نباید بهشون برگشت. پس مراقب خودت باش. نه از طرف من؛ من دیگه مسئولِ مراقبت از تو نیستم. این آخرین چیزی بود که از من به تو رسید؛ بعد از این، اگه جایی اتفاقی اسمم به گوشت خورد، فقط یادت باشه... یک نفر، یه زمانی، با تمومِ بدیاش و ناکافی بودناش، تو کنارِ تو بودن کم نذاشت، اما تو نفهمیدی. .صاد.

امشب دوباره فکرت توی سرم نفس می‌کشید. بهش اجازه دادم باهام حرف بزنه؛ نشست روبه‌روم و از تو گفت. از اینکه بعد از من، زندگیت تغییر کرده. از اینکه دیگه من نیستم... راستش رو بخوای، از شنیدنش خوشحال شدم. نه از نبودنم؛ از اینکه شاید بالاخره چیزی در زندگی‌ت بهتر شده. ولی حتی همون خوشحالی رو هم نشون ندادم. من دیگه کنارت نیستم که بگم فلان کارو نکن، فلان‌جا نرو، با فلانی حرف نزن. نیستم که حواسم بهت باشه، نگرانِ دیر رسیدنت بشم، از ناراحتی‌هات ناراحت بشم و از خوشحالیت، بی‌دلیل خوشحال. نیستم که بیشتر از هر کسی دوستت داشته باشم و کمتر از هر کسی به روت بیارم. نمی‌دونم قسمت این بود یا مجموعه‌ای از انتخاب‌ها و اتفاق‌هایی که هیچ‌کدوممون نفهمیدیم دارن ما رو آروم‌آروم از هم دور می‌کنن. فقط می‌دونم یه روزی بود که «ما» داشتیم، و حالا حتی خاطره‌ش هم انگار زیادیه. من شاید فقط تو رو از دست داده باشم؛ اما تو فقط منو از دست ندادی. رفیقت رو از دست دادی. کسی که دوستت داشت رو. کسی که هوادارت بود، طرفدارت بود، حامیت بود. کسی که وقتی همه‌چیز علیهت بود، هنوز سمت تو ایستاده بود؛ حتی وقتی خودت دیگه دلیلی برای موندن بهش نمی‌دادی. نمی‌دونم منو از دست دادی تا چی به دست بیاری. شاید چیزی که به دست آوردی، ارزشش رو داشته. شاید نبودن من واقعاً برای تو بهتر بوده. فقط امیدوارم یه روز، وقتی به عقب نگاه کردی، بفهمی یک نفر بود که می‌تونست بمونه؛ اما تو کاری کردی که موندنش، دیگه شبیه دوست داشتن نباشه. آرزوی قلبیم اینه که به همه‌ی چیزهایی که می‌خواستی برسی. حتی اگه اون روز، منو دیگه نداشته‌باشی که برات ذوق کنه. شاید دیگه کنارت نباشم، اما بعضی آدم‌ها حتی وقتی می‌رن، یه تیکه از حواسشون رو جا می‌ذارن. من هم شاید هنوز از دور حواسم بهت باشه؛ نه برای برگشتن، نه برای دخالت کردن... فقط چون دوست داشتن همیشه با رفتن، یک‌دفعه نمی‌میره. و اگه یه شب دلت گرفت، اگه یه روز به جایی رسیدی که دلت خواست به من پناه بیاری، یاد کمک خواستن از من نیفت. یاد اون شب‌هایی بیفت که رهگذرهای دورت رو به من ترجیح دادی. یاد منی بیفت که بودم و ندیدیم. یاد دستی بیفت که می‌تونست بگیرتت، اما تو خودت رهاش کردی. نمی‌دونم چرا دارم اینا رو بهت می‌گم. شاید چون بعضی حرف‌ها باید یک‌بار گفته بشن تا آدم بتونه برای همیشه ساکت بشه. شاید هم فقط می‌خواستم قبل از اینکه کاملاً از خاطرت محو بشم، مطمئن بشم که حداقل یک‌بار فهمیدی چقدر دوستت داشتم. و حالا... امیدوارم نبودنم آرامشی بهت بده که بودنم نتونست. امیدوارم هیچ‌وقت دلت برای من تنگ نشه؛ چون اگه یک روز تنگ شد، من دیگه همون آدمی نیستم که پشت یک «سلام» تو، همه‌چیز رو فراموش کنه. من می‌رم، نه چون دیگه دوستت ندارم؛ می‌رم چون بالاخره فهمیدم بعضی آدم‌ها رو باید دوست داشت، اما دیگه نباید بهشون برگشت. پس مراقب خودت باش. نه از طرف من؛ من دیگه مسئولِ مراقبت از تو نیستم. این آخرین چیزی بود که از من به تو رسید؛ بعد از این، اگه جایی اتفاقی اسمم به گوشت خورد، فقط یادت باشه... یک نفر، یه زمانی، با تمومِ بدیاش و ناکافی بودناش، تو کنارِ تو بودن کم نذاشت، اما تو نفهمیدی. .صاد.

.صاد.

18.19🕊

Girl to Girl.