اینجادیوانهایمینویسد!
الذهاب إلى القناة على Telegram
من؟ شاید هیچکاره، شاید هم نیمچه نویسنده. @Thecrrazyhearbot
إظهار المزيدلم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
6 254
المشتركون
+924 ساعات
-1527 أيام
+2 03030 أيام
أرشيف المشاركات
سلام، عزیزِ مهربانم. گونههایت، گلگون شدهاند؛ و من از دور، به سرخیِ صورتت نگاه میکنم و نمیدانم این رنگ از گرمای هواست، از شرمِ نگاه من، یا از حرفهایی که میان ما گفته نشده ماندهاند. چقدر عجیب است که گاهی یک تغییر کوچک در چهرهی آدمی میتواند تمامِ دلتنگیِ یک نفر را بیدار کند. من اما چیزی نمیپرسم. فقط نگاهت میکنم و در دلم میگویم: کاش میشد تمامِ این زیبایی را در یک لحظه نگه داشت؛ همینطور که ایستادهای، با گونههایی گلگون و نگاهی که نمیدانم سهمِ من است یا نه. عزیزِ مهربانم، اگر روزی از من پرسیدی چرا اینقدر آرام نگاهت میکردم، خواهم گفت: بعضی آدمها را نمیشود تماشا نکرد؛ حتی وقتی میدانی تماشایشان، آدم را بیشتر دلتنگ میکند. .صاد.https://t.me/Crimson742
ممبرا به درجه ای رسیدن که دیگه خودشون فور نمیکنن، ادمیناشون فور میکنن.😂
برای خیلی جا مونده ها.این پیامو فور کنید، واستون نامه بنویسم. ظرفیت: ۵ چنل.
سلام. از دور نگاهی به تو میاندازم؛ شاید گرم، شاید از سرِ دلتنگی، شاید هم فقط برای اینکه مطمئن شوم هنوز همان آدمی هستی که روزی تمامِ جهانم را در نگاهش خلاصه میکردم. نزدیک نمیآیم. بعضی فاصلهها را نباید شکست؛ نه از بیمهری، از ترسِ اینکه مبادا با نزدیک شدن، چیزی را خراب کنیم که هنوز در دوری زیبا مانده است. فقط نگاهت میکنم و سعی میکنم وانمود کنم این نگاه، معنایی ندارد. اما مگر میشود دلتنگی را از چشمها پنهان کرد؟ شاید تو هیچوقت نفهمی آن لحظه که از کنارت گذشتم و چیزی نگفتم، چقدر حرف در دلم بود. چقدر دلم میخواست صدایت کنم، اسمت را بگویم و برای چند ثانیه، تمامِ این فاصله را فراموش کنم. اما نکردم. فقط از دور نگاهت کردم؛ شاید گرم، شاید از سرِ دلتنگی، و شاید از ترسِ اینکه اگر یک قدم نزدیکتر شوم، دلم دوباره خیال کند هنوز جایی برای ماندن دارد. اما فراموش نکن که تو و نگاهت، عمیق ترین و زیباترین غم من خواهید ماند. .صاد.https://t.me/yadegar_rrr
عزیزِ من، سلام. با خودم زیاد جنگیدم تا این کلمات را برای تو بچینم؛ آنقدر که آخرش فهمیدم شاید بعضی حرفها، هرچقدر هم زیبا کنار هم بنشینند، باز نمیتوانند چیزی را که در دل آدم میگذرد درست توضیح بدهند. برای همین آمدهام ساده بگویم؛ بیا دیگر اینقدر تلاش نکنیم. بیا کمتر تلاش کنیم برای اینکه چیزی را درست کنیم که شاید از همان ابتدا قرار نبوده درست شود. کمتر دنبالِ دلیل بگردیم، کمتر خودمان را بابتِ نرسیدنها سرزنش کنیم، کمتر زور بزنیم برای ماندن در جایی که هر قدمش، تکهای از ما را خستهتر میکند. شاید واقعاً آدمهای جهانِ هم نیستیم. شاید قرار نبود قصهمان به «ماندن» برسد؛ شاید سهم ما از هم فقط همین چند فصل بود، همین حرفها، همین دوست داشتن، همین همهی تلاشهایی که کردیم تا چیزی را نجات بدهیم که مدام از دستمان سر میخورد. و میدانی؟ این بار نمیخواهم بجنگم. نه با تو، نه با خودم، نه با این چیزی که بینمان اتفاق افتاد. اگر قرار است فاصله بگیریم، بگذار اینبار آرام باشد. بدون قهر، بدون مقصر، بدون اینکه یکی از ما مجبور شود دیگری را از خاطراتش پاک کند. بیا فقط کمتر تلاش کنیم؛ کمتر خودمان را خسته کنیم، کمتر از خودمان چیزی بخواهیم که دیگر توانِ بخشیدنش را نداریم. شاید بعضی آدمها برای ماندن به زندگی ما نمیآیند؛ میآیند تا چیزی را در ما بیدار کنند و بعد، آرامآرام، از جایی دور به تماشای ادامهی زندگیمان بنشینند. و اگر سهم من از تو همین بود، با تمام خستگیاش، هنوز هم از آمدنت به زندگیام پشیمان نیستم. عزیزِ من، سلام. شاید این آخرین بار باشد که برای نگهداشتنت تلاش میکنم؛ چون گاهی دوست داشتنِ واقعی، همین است که بالاخره دست از جنگیدن برداری. .صاد.https://t.me/narenj_sunn
https://t.me/TheCrrazyWritter/1493
خب درستش همینه دیگه باید فکر کنه ببینه چی باید بنویسه و تایپش کنه..
