اینجادیوانه‌ای‌می‌نویسد!

وقتی آخرین صفحه‌ی کتاب را خواند، تازه فهمید تمام داستان درباره‌ی آدمی بوده که سال‌ها پیش، خودش را در میان صفحات جا گذاشته بود.. شاید بعضی آدم‌ها واقعاً نمی‌روند؛ فقط از جایی به بعد، دیگر در هیچ‌کدام از روزهایت پیدایشان نمی‌کنی. نامت را از روز هایم پاک کردم اما ردت از روی قلبم پاک نشد. و شاید عجیب‌ترین قسمتِ دوست داشتن همین باشد؛ اینکه بتوانی اسم کسی را از تقویم، از پیام‌ها، از تمام نشانه‌های روزمره پاک کنی، اما قلبت حافظه‌ای داشته باشد که هیچ پاک‌کنی به آن دسترسی ندارد. دور خویش می‌گردد و از خویش می‌گذرد.... انگار تمام عمر، آدم میان خودش و خودش سرگردان است؛ می‌دود تا به جایی برسد که شاید از ابتدا درون خودش بوده. میانِ سکوتِ خدا و خوابِ جهان، در خویش فروریخته‌ام. نه صدایی، نه اعتراضی؛ فقط آدمی که آرام‌آرام در خودش فرو می‌رود و جهان، بی‌آنکه بفهمد، از کنارش عبور می‌کند. جهنم برای او از مرگ آغار نشد؛ از لحظه ای آغاز شد که فهمید هیچ نوری قرار نیست نامش را صدا بزند. شاید برای همین است که ما این‌همه از تاریکی می‌ترسیم؛ نه به خاطر نبودن نور، بلکه به خاطر ترسِ اینکه شاید دیگر هیچ نوری ما را نشناسد. تاریکی آغوشش را برایم باز کرده بود؛ انگار نمی‌دانست من سایه ای هستم میان او و روشنایی. اما هنوز چیزی در من بود که تسلیم نمی‌شد. ما تشنه نوریم، بتابیم و بخندیم. شاید زندگی همین تناقض باشد؛ فرو ریختن و دوباره ایستادن، گریستن و بعد، بی‌آنکه کسی بداند چرا، خندیدن. دوام می آوریم حتی وقتی دلیلش را نمی‌دانیم. حتی وقتی راهی که آمده‌ایم، بیشتر از راهی که مانده، خسته‌مان کرده است. شاید من زیادی به چیزهای کوچک اهمیت می‌دهم اما مگر زندگی چیزی جز همین کوچک‌هاست؟! شاید زندگی، در نهایت، همین چیزهایی باشد که هیچ‌وقت در عکس‌های بزرگ دیده نمی‌شوند؛ یک نگاه، یک صدا، یک خاطره، یک حضور کوتاه که سال‌ها بعد هنوز در گوشه‌ای از قلبت زنده است. نگاهت میکنم خاموش و خاموشی زبان دارد زبان عاشقان چشم است و چشم از دل خبر دارد و چشمانش ستاره باران می‌شد هرگاه که ماه آسمانش را می‌دید. او بود با گیتارش در برابره یک دنیا غم‌ ‌و غُصه.. شاید بعضی آدم‌ها بلد نیستند با دنیا بجنگند؛ فقط سازشان را برمی‌دارند و چیزی می‌نوازند تا صدای غم، برای چند لحظه، کمتر شنیده شود. عزیزِ من،ما در میدان نابرابر اندیشه‌ها می‌جنگیم؛جنگی که سلاحش خیال است و زخم‌هایش نامرئی. و در چنین جنگی، همیشه معلوم نیست چه کسی پیروز شده؛ گاهی تنها چیزی که باقی می‌ماند، آدم‌هایی هستند که هنوز ایستاده‌اند. قلب سپر را سینه کرده بود و با تنی استوار برمیخورد، نیروی حق تن آن یکی را و نیروی خودخواهی تن سپردار را استوار کرده بود؛ می‌دانست که برای هیچ است که دارد میجنگد در مقابل کسی که از دل برای جنگش دلیل دارد. و شاید آدم‌ها بیشتر از آنکه با یکدیگر بجنگند، با دلیل‌هایی می‌جنگند که برای خودشان ساخته‌اند. همه‌چیز می‌تواند در یک لحظه فروبریزد؛ یک نگاه، یک خاطره، یک خبر. چکه چکه خونش بر روی برف تازه میچکید و من حتی جان نداشتم تا جلویش را بگیرم. جسد پدرش بود. آن لحظه، دیگر هیچ کلمه‌ای برای توضیح جهان کافی نبود. نه می‌شد چیزی را برگرداند، نه می‌شد گذشته را دوباره نوشت. فقط سکوت بود و سفیدی برف و حقیقتی که سنگین‌تر از آن بود که بتوانم تحملش کنم. و شاید بعضی زخم‌ها، هیچ‌وقت قرار نیست بسته شوند؛ فقط یاد می‌گیری با جای خالی‌شان زندگی کنی. همه‌ی این‌ها را می‌نویسم، چون شاید نوشتن تنها راهی باشد که می‌شود چیزی را از دست نداد؛ حتی وقتی خودِ زندگی، همه‌چیز را از آدم می‌گیرد. و درست همین‌جاست که می‌فهمم چرا آن کتاب را تا آخر خواندم. چون شاید تمام این مدت، من خواننده نبودم. من همان آدمی بودم که سال‌ها پیش، خودش را میان صفحات جا گذاشته بود. و شاید هنوز بتوانم پیدایش کنم. شاید هنوز بتوانم از میان تمام تاریکی‌ها، از میان تمام نام‌هایی که پاک شدند، از میان تمام جنگ‌هایی که دلیلشان را فراموش کردم، به همان جایی برگردم که یک‌بار، پیش از آنکه همه‌چیز سخت شود، ایستاده بودم. ما تشنه نوریم، بتابیم و بخندیم. دوام می آوریم. به قلمِ .صاد. و بچه‌های چنل.