Survivor guilt

«گر چه چشمانِ تو جز در پی زیبایی نیست دل بکَن آینه اینقدر تماشایی نیست حاصل خیره در آینه شدن ها آیا دو برابر شدن غصه تنهایی نیست؟ بی سبب تا لبِ دریا مکشان قایق را قایقت را بشکن، روحِ تو دریایی نیست آنکه یک عمر به شوقِ تو در این کوچه نشست حال وقتی به لبِ پنجره می‌آیی نیست خواستم با غمِ عشقش بنویسم شعری گفت هر خواستنی عین توانایی نیست.»

من همیشه به خودم گفتم، به شما هم می‌گم. نمی‌دونم چقدر براتون مهمه اما هیچ‌وقت اجازه ندید سیاهیِ یک نفر دیگه، به قلبِ شما برسه. سیاهی قلب‌تون، یعنی اون قلب، دیگه برای شما نیست. یعنی یک عضوِ اضافه که توی سینه‌تون برای سیاهی می‌تپه. قلبتون رو با نفرت و کینه سیاه نکنید. هیچ‌کس انقدر ارزششو نداره که از قلب‌تون، روان و آرامش‌تون بگذرید.

اصلاً میو.

وقتی مریض می‌شم مثل مردا عمل می‌کنم. چیزی نیست، به‌جای دارو خوردن دارم وصیت‌نامه می‌نویسم. منو این سردرد و گلودرد می‌کُشه. باور کنید. میمیرم.

«رنج تن دور از تو ای تو راحت جان‌های ما چشم بد دور از تو ای تو دیده بینای ما صحت تو صحت جان و جهانست ای قمر صحت جسم تو بادا ای قمرسیمای ما عافیت بادا تنت را ای تن تو جان‌صفت کم مبادا سایه لطف تو از بالای ما گلشن رخسار تو سرسبز بادا تا ابد کان چراگاه دلست و سبزه و صحرای ما رنج تو بر جان ما بادا مبادا بر تنت تا بوَد آن رنج همچون عقلِ جان‌آرای ما.»

داشتم راه می‌رفتم زمانی که شعر رو می‌خوندم، و به جملهٔ انتهایی که رسیدم پاهام شل شدن. Sleep tonight on my heart...

یه دختربچه‌ی خیلی خوشگل و ناز بهم لبخند زد.

امشب هم میو.

همش با خودم می‌گم نکنه لحظه‌ای بوده که یادتون نبودم؟ خب لعنت به من و اون لحظه.

قربون شکل ماهتون برم بچه‌های قشنگم. فرشته‌های من.

من اون مغزی که می‌تونستم باهاش طولانی و مفید درس بخونم رو می‌خوام.