🕊️

امروز 18 August,روز جهانیِ کاپل هاست.

توی یه کتابی خوندم که می‌گفت: «دلم می خواهد در دنیایی از کتاب,دریا، قهوه و روزهای بارانی، مدتی گم شوم.» بنظرم بهترین تراپی ای که میشه تجربه کرد همینه.

میدونی من آدم صفر و صدی هستم، یعنی یا برای یکی تا پای جونم هستم یا یطوری نیستم که انگار هيچوقت نبودم و این بستگی به خود آدم‌ها داره، هيچوقت نصف و نیمه نیستم و آدم‌های نصف و نیمه هم توی زندگیم راه نمیدم، من آدم تکلیف روشنی هستم و از آدم‌های تکلیف روشن هم خوشم میاد.

من هر کاری که دوست داشتم بقیه برام بکنن رو با تموم وجودم برای همه کردم. همدردی کردم، امید دادم، ذوق کسی‌رو کور نکردم، وقتی نیاز داشتن تنهاشون نذاشتم، من همیشه در حد توانم سهم خودم رو ادا کردم؛ حتی وقتی هیچ برگشتی نگرفتم. هرچند دوست داشتم این جاده گاهی دوطرفه میبود.

فرمول آرامش اینه که بدونی رفتنی میره، اومدنی میاد، موندنی میمونه، شدنی میشه، نشدنی نمیشه و غصه خوردن تو هم هیچ تاثیری تو این رفت وآمدها و شدن و نشدن‌ها نداره.

عشق واقعی فقط دوست داشتنِ قسمت‌های قشنگِ یه آدم نیست. باید ظرفیت دیدنِ بخش‌های سخت‌تر و پیچیده‌ترش رو هم داشته باشی. وگرنه تا وقتی همه‌چیز خوبه، میمونی؛ اما به محض اینکه حالِ طرف بد بشه، اخلاقش به‌هم بریزه، زندگی سخت بشه یا تغییر کنه، نمیدونی با اون رابطه چه‌کار کنی.