دِࢪیا؛

می‌خواستم خورشید را در هر جایی از این جهان گیر بیندازم و بیشتر از همه در چشم‌های تو.

"من نامِ یک کوچه می‌شوم کوچه درخت می‌شود تا تو راه خانه را گم نکنی ما همه باهم در این وطن بیداریم و ما همه بی‌هم در این وطن بی‌خوابیم"

تو اگر از آن سوى صبحِ زمين و شبِ ستاره‌ها بازگشتى، گشتى به من بزن. به بوسه‌اى مستم كن و دوباره مرا به دريا ببر... ميان جنگِ موج آب‌هاى شور و شيرين خزر به دشتِ نيلوفرهاى آبى انزلى و اسب‌هاى وحشى دشت. بى‌خواب به جاده مى‌زنم و در هر پيچ، پيچكى بر جاى خاليت بر صندلى جوانه مى‌زند. من درخت مى‌شوم، ماشين درخت مى‌شود، خيابان درخت مى‌شود...

-من اما در وطنِ بی تو خوابِ دردآورِ خیابان‌گردِ آواره‌ای بی‌خوابم که معشوق در گوشه‌ای از همین خیابان‌ها تَرکش گفته است و تَرکش‌های نبودنت در بدنم سبز می‌شوند من سبز می‌شوم درختی پُر از سایه و بی‌سایه آرامسایشگاهی برای کبوترانِ بازگشته از دوری...

ديار روستائيست اما كه رودِ آب شيرين آن از قلبِ معشوق چكه مى‌كند؛ سرچشمه، چشم‌هاى من است اى دوست! روزگارى اين اشک‌هاى شيرينِ من از اين خاکِ شور به تو خواهد رسيد و به زلالى در كفِ دست‌هاى كوچكت مرا سر خواهى كشيد. من بى‌خوابم در تمامى شب‌ها و كوچه بى‌خواب است...

-من بی‌خوابم در تمامی شب‌ها، تو بیا و بگو به کجای جهان روم ای دوست! که رؤیتِ رویت مسکن دردهای آوارگی‌ام شود؟

"به صبح می‌رسد، این روزگارِ دائم شب"

"دو پرنده‌ی بی‌طاقت در سینه‌ات آواز می‌خوانند. تابستان از کدامین راه فرا خواهد رسید تا عطش آب‌ها را گواراتر کند؟

نامه‌ی احمدِ آیدا، به آیدای خودش، آیدای احمد.

- ۱۷ فروردین ماه ۴۳

-تو رستاخیزِ حیات منی.

-به دور و بر خود نگاه می‌کنم، ببینم چه دارم که زیر پای تو قربان کنم؟