ماهلین؛

و در نهایت امیدوارم با شادی از اینجا بروم و دیگر هرگز باز نگردم.

خسته‌کننده‌تر از خود رنج، تکرار بی‌پایان آن است؛ اینکه هر بار خیال می‌کنی زندگی قرار است بالاخره رنگ آرامش ببیند، روزگار صفحه‌ای تازه از بی‌ثباتی را پیش رویت باز می‌کند. و آدم، آرام‌آرام، نه از زندگی؛ از نداشتن فرصت زندگی کردن خسته می‌شود.

سال‌هاست زندگی‌مان را نه بر پایه‌ی امید، که بر مدار شاید می‌گذرانیم. شاید فردا بهتر شود، شاید این آخرین بحران باشد، شاید این بار بتوان برای آینده برنامه‌ای ریخت. اما هر بار که می‌خواهیم به فردا دل ببندیم، فردا از ما دورتر می‌شود.

چهارم جولای با این آهنگ و غم تابستانی.

در واقع؛ هیچکس نمیخواد بمیره، یا مردن حتی براش ساده نیست، اون فقط از زندگی خودش خسته شده، یه زندگی دیگه می‌خواد.