پروانه من؛

872تا پروانه فاصله🦋

شبیه شعری بود که دلم می‌خواست من نوشته باشمش.

هیچ چیز راحتم نمی‌کند. نه دریا، نه آفتاب، نه درخت‌ها، نه آدم‌ها، نه فیلم‌ها، نه لباس‌هایی که تازه خریده‌ام. نمی‌دانم چه کار کنم. بروم و سرم را به درخت‌ها بکوبم. داد بزنم. گریه کنم. نمی‌دانم. -فروغ فرخزاد

خاطره هام ی روز پاک میشن.

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست، می‌رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست. باز میخندی و میپرسی که حالت بهتر است؟ باز میخندم که خیلی! گرچه میدانی که نیست؛ چشم می‌دوزم به چشمت، می‌شود آیا کمی دستهایم را بگیری بین دستانی که نیست؟ وقت رفتن می‌شود با بغض می‌گویم نرو، پشت پایت اشک میریزم در ایوانی که نیست.

آهنگ فرستادن قوی ترین لاولنگوئج دنیاست.

فقدان یعنی محرومیت از صورتت.

انگار همه‌مون یه مدت گم شده بودیم، الان دوباره همو پیدا کردیم.

تو خودت گلی زیبا