ar
Feedback
Meeras

Meeras

الذهاب إلى القناة على Telegram

میراث بلوچ آرشیوی از تاریخ، فرهنگ، هنر، زبان، موسیقی و زندگی مردم بلوچستان روایت‌هایی مستند از میراثی که باید دیده، شناخته و حفظ شود. Balouch art, culture and language 📍بلوچستان https://t.me/meeras_balouch ارتباط با مدیر کانال : @Cyrusdavoudiart

إظهار المزيد
لم يتم تحديد البلدالفئة غير محددة
304
المشتركون
لا توجد بيانات24 ساعات
+17 أيام
+1330 أيام
عدد المنشورات

جاري تحميل البيانات...

التفاعلات
التعليقات
نجوم تيليجرام
أفضل المنشورات حسب

جاري تحميل البيانات...

تحليل النشر
المشاركات
ديناميات المشاهدات
balouch_folk_music_houshang_davoudi_meeras_balouch_telegram_channel.mp3
33102Loading...
بلوچی زبان @meeras_balouch
بلوچی زبان @meeras_balouch
68008Loading...
@meeras_balouch
@meeras_balouch
87106Loading...
لا يوجد نص...
0000Loading...
لا يوجد نص...
0000Loading...
@meeras_balouch
@meeras_balouch
83005Loading...
Laila_De_G_Lade_Laila_De_Abdul_Khaliq_Farhad_Nosheen_Qambrani_New.mp3
93104Loading...
🪶 ابزارهای فراموش‌شدهٔ بلوچستان 🫙 هینزَک در بلوچستان، به این مشک پوستی سنتی «هینزَک» می‌گویند؛ ظرفی ساخته‌شده از پوست دام که در زندگی سنتی بلوچ برای فرآوری و نگهداری فرآورده‌های دامی استفاده می‌شده است. هینزک تنها یک ظرف برای نگهداری روغن نبود؛ بلکه بخشی از فرایند آماده‌سازی دوغ محلی و کرهٔ حیوانی نیز به شمار می‌آمد. 🥛 هینزک و دوغ محلی یکی از کاربردهای مهم هینزک، استفاده از آن در تهیهٔ دوغ سنتی بود. شیر و فرآورده‌های لبنی در زندگی دامداری بلوچ جایگاه مهمی داشتند و مشک‌های پوستی امکان می‌دادند این مواد در ظرفی مناسب برای زندگی کوچ‌نشینی و روستایی آماده و نگهداری شوند. 🧈 از دوغ تا کره هینزک در تهیهٔ کرهٔ حیوانی نیز کاربرد داشت. دوغ یا خامهٔ حاصل از شیر در مشک ریخته می‌شد و با تکان‌دادن و زدن مداوم، چربی از بخش مایع جدا می‌شد و کره شکل می‌گرفت. به این ترتیب، هینزک تنها یک وسیلهٔ نگهداری نبود؛ بلکه می‌توانست بخشی از فرایند سنتی تبدیل شیر به دوغ و کره باشد. 🫙 نگهداری روغن حیوانی یکی دیگر از کاربردهای هینزک، نگهداری روغن حیوانی بود؛ ماده‌ای ارزشمند که از فرآورده‌های اصلی دامداری سنتی به شمار می‌رفت و برای مدت طولانی مورد استفاده قرار می‌گرفت. 🌿 ساخته‌شده از طبیعت ساخت چنین مشک‌هایی نشان‌دهندهٔ مهارت مردم در استفاده از پوست دام و مواد طبیعی موجود در محیط بود. در جامعه‌ای که دامداری بخش مهمی از زندگی را تشکیل می‌داد، پوست دام نیز پس از استفاده به ابزاری کاربردی تبدیل می‌شد. هینزک نمونه‌ای از همین فرهنگ است؛ کمترین دورریز، بیشترین استفاده از امکانات طبیعت و تبدیل مواد موجود در محیط به ابزار مورد نیاز زندگی. امروز بسیاری از این ابزارها از زندگی روزمره کنار رفته‌اند، اما نام و کاربردشان بخشی از حافظهٔ مادی و فرهنگی بلوچستان را حفظ کرده است. هینزَک؛ مشکی از پوست، برای دوغ، کره و روغن حیوانی؛ یادگاری از شیوهٔ زندگی سنتی بلوچ. 🌴🐪 #میراث_بلوچ #ابزارهای_فراموش_شده_بلوچستان #هینزک #فرهنگ_بلوچ #بلوچستان #میراث_فرهنگی https://t.me/meeras_balouch
78006Loading...
لا يوجد نص...
64003Loading...
🌿 ابزارهای فراموش‌شدهٔ بلوچستان روپگ؛ جارویی از دلِ داز گاهی برای شناخت یک فرهنگ، لازم نیست سراغ اشیای گران‌قیمت یا باشکوه برویم؛ گاهی یک جارو می‌تواند بخشی از تاریخ زندگی مردم را برایمان روایت کند. روپگ یکی از ابزارهای ساده و قدیمی مردم بلوچ است؛ نوعی جارو که از مواد گیاهی، به‌ویژه بخش‌های به‌جامانده از برگ‌های درخت داز، ساخته می‌شده است. در منابع مربوط به صنایع دستی بلوچستان نیز «روپگ» در کنار پروند، سواس، کچو، سمان، سفت و کپات به‌عنوان یکی از محصولات تگردبافی معرفی شده است. داز؛ ماده‌ای برای زندگی داز، نوعی نخل وحشی است که در بخش‌هایی از بلوچستان می‌روید. مردم بلوچ از گذشته بخش‌های مختلف این گیاه را به شکل‌های گوناگون در زندگی روزمره به کار می‌گرفتند. از برگ و الیاف آن، وسایل متنوعی ساخته می‌شد؛ از زیرانداز و جانماز گرفته تا سبد، خورجین، صندل و پروند. روپگ نیز یکی از همین محصولات بود. چگونه ساخته می‌شد؟ در برخی روایت‌های محلی، هنگام ساخت وسایل حصیری از داز، حاشیه‌ها و بخش‌های اضافی برگ که دیگر برای بافت اصلی مناسب نبودند، کنار گذاشته می‌شدند و از همین قسمت‌ها برای ساخت روپگ استفاده می‌کردند. به این ترتیب، ماده‌ای که ممکن بود دور ریخته شود، دوباره وارد چرخهٔ زندگی می‌شد. این موضوع نمونه‌ای زیبا از استفادهٔ کامل از منابع طبیعی در زندگی سنتی بلوچستان است. روپگ چه کاربردی داشت؟ کار اصلی روپگ، همان‌طور که از نام و کاربرد آن برمی‌آید، جارو کردن و تمیز کردن خانه و محیط زندگی بود. ساختار گیاهی و نسبتاً زبر آن برای جمع کردن گردوغبار و خرده‌ریزهای کف مناسب بود و در خانه‌های سنتی کاربرد داشت. منابع محلی نیز روپگ را جارویی قدیمی برای نظافت خانه معرفی کرده‌اند. یک جارو، یک فرهنگ روپگ شاید در نگاه امروز وسیله‌ای بسیار ساده باشد؛ اما پشت همین سادگی، چند ویژگی مهم از زندگی سنتی بلوچ دیده می‌شود: 🌴 شناخت دقیق طبیعت 🌿 استفاده از مواد موجود در محیط 🧺 مهارت در بافت و ساخت ابزار ♻️ استفاده دوباره از مواد اضافی 🏠 تأمین نیازهای روزمره با امکانات بومی روپگ نشان می‌دهد که در زندگی سنتی بلوچستان، حتی چیزی به سادگی یک جارو نیز می‌توانست از دل طبیعت و با مهارت دست انسان ساخته شود. امروز جاروهای صنعتی و پلاستیکی جای بسیاری از این ابزارهای سنتی را گرفته‌اند؛ اما روپگ هنوز بخشی از فرهنگ مادی و صنایع دستی بلوچستان است و نمونه‌های آن در برخی مناطق ساخته و استفاده می‌شوند. روپگ؛ جارویی ساده، ساخته‌شده از داز، برای خانه‌ای که زمانی با دست و طبیعت اداره می‌شد. 🌿 میراث بلوچ؛ روایت ابزارهایی که زمانی بخشی از زندگی بودند. #میراث_بلوچ #ابزارهای_فراموش_شده_بلوچستان #روپگ #داز #تگرد #حصیربافی #فرهنگ_بلوچ #بلوچستان #میراث_فرهنگی https://t.me/meeras_balouch
86004Loading...
لا يوجد نص...
81102Loading...