غزل‌نامه‌

اگر روزی بدست آرم سرِ زلفِ نگارم را شمارم مو به مو شرحِ غمِ شب‌های تارم را...

راه رفتن هات با من گرم و مشتاقانه نیست اختیار اشکهایم با من دیوانه نیست شعر میخواندم حواست جای دیگر پرت بود هیچی زخمی تلختر از خنده ی بیگانه نیست در پی درمان دردم نیستم چون واقفم این چنین زخمی دوایش کنج داروخانه نیست قول دادم در غزلهایم نگویم کیستی ماه بانو قول من انقدر هم مردانه نیست درد من امروز طغیان کرد هزیان گفته ام هیچ کس دور وبرم امروز خوشبختانه نیست

در خیالات خودم در زیر بارانی که نیست می رسم با تو به خانه، از خیابانی که نیست می نشینی روبرویم، خستگی در می کنی چای می ریزم برایت، توی فنجانی که نیست باز می خندی و می پرسی که حالت بهتر است باز می خندم که خیلی، گرچه می دانی که نیست شعر می خوانم برایت، واژه ها گل می کنند یاس و مریم می گذارم ، توی گلدانی که نیست چشم می دوزم به چشمت، می شود آیا کمی دستهایم را بگیری ، بین دستانی که نیست وقت رفتن می شود، با بغض می گویم نرو پشت پایت اشک می ریزم، در ایوانی که نیست می روی و خانه لبریز از نبودت می شود باز تنها می شوم، با یاد مهمانی که نیست

دیوانه نَبودی تب حسرت نَکشیدی عاشق نشُدی تلخی غربت نَکشیدی احساس نکردی غم آواره شُدن را بر جان دلت خنجر منّت نَکشیدی در حُکم ابد نیست امیدی به اجابت اصرار نکردی و اسارت نَکشیدی من در تب خود سوختم و چاره نکردی سوزاندی و دیدی و خجالت نَکشیدی احساس نکردی دلت از غصّه بمیرد بیگانه شُدی با من و محنت نَکشیدی دل‌باختن این‌گونه قشنگ‌ست فلانی من باختم و بُردی و نفرت نکشیدی....

شمع سوزانی مرا، کمتر بسوزان جان من من بگردم دور تو، پروانه می‌خواهی چکار؟ عهد بستی با خودت، دیوانه گردانی مرا من که مجنون توام، دیوانه می‌خواهی چکار؟ -راحم تبریزی.

دلم را با کمند گیسوانش رو به رو کردم من از شب تا سحر آغوش اورا آرزو کردم شنیدم یار من رخت عروسی را به تن کرده نشستم پیراهن عزایم را اتو کردم ..._

من گریه کنم بردل دل گریه کند برمن اینجاست که می‌گرید دیوانه به دیوانه

http://t.me/HidenChat_Bot?start=8969478777 شاه بین مورد علاقتونو برام بفرستید:) میزارم چنل

شماهم تابستون سرما می‌خورید یا فقط سیستم ایمنی بدن من خله؟

آفرین من!

حدس بزنید کی دوباره تو تابستون سرما خورده؟

جانان من روزی تورا خواهم بوسید روزی که لب‌هایمان خنده را بیداد می‌کنند، ایران بانگ آزادی سر داده، شادی از چشمانمان می‌چکد، زنان، شهر‌هارا با گیسوانشان زینت داده اند، مرد‌ها، نگهبانان این خاک، پرچم غرور را برافراشتند، و عشق قطره به قطره چون خون در جسم و جان ما نفوذ میکند و فراگیر می‌شود. آن روز تورا خواهم بوسید در میدان آزادی!

_غزل‌چشمی

وقتی برگشتی واسم از دریا بگو...

گی د بختت زن

و برای نداشتن عذاب وجدان اون مجسمه رو داد به من...

نگو یارو دزد قیمت خریدامون و دوبله کارت کشیده...