روایت‌ مادرانه🎒

در نمایش محرمانه کمپینی تحت عنوان "مادرانه" به راه افتاده که هدفش کمک به مادران سرطانیه در ذیل این کمپین لینک مجزا برای هرفرد طراحی میشه و اگر از لینک شخصی فرد حداقل ۱۱۰ کمک هزینه ۱۱۰,۰۰۰ تومانی کمک بشه به عبارتی ۱۲,۱۰۰,۰۰۰ تومان، از بنیاد آلا یک کربلای رایگان هدیه میگیره اگر شما هم قصد مشارکت در طرح و ساخت لینک شخصی رو دارین به این ای دی اطلاع بدین

اولین کلاس توی مقطع دکترا رفتم نشستم کنار استاد به خود استاد گفتم که شما با استاد فلانی کلاس دارید؟ ایشونم در کمال ناباوری گفتن بله و بعد شروع کردیم دو نفری غیبت پشت سر خودشون… وقتی حرفای هممون تموم‌ شد استاد ایستادن و خودشونو معرفی کردن بعدم بهمون تبریک گفتن که قراره توی این مقطع تحصیلی از نظر شخصیتی و شعوری ارتقا پیدا کنیم…

وَمَكَروا وَمَكَرَ اللَّهُ ۖ وَاللَّهُ خَيرُ الماكِرينَ آدم‌ها را بازیچه خودتان نکنید که خدا شما را بازیچه عالم می‌کند

آیا هرکس تریبون دارد، حق دارد بی‌مسئولیت اثر بگذارد؟ ✍️آلا توحیدی این روزها دیگر همه ما خوب می‌دانیم که سلبریتی‌ها و بلاگرها فقط چند چهره‌ی مشهور در فضای مجازی نیستند، آن‌ها بخشی از جریان اثرگذاری بر افکار عمومی‌اند. گاهی یک جمله یک استوری یا یک موضع‌گیری شتاب‌زده از سوی یک چهره‌ی پرمخاطب می‌تواند آرامش یک جامعه را بر هم بزند، امید را تضعیف کند یا ذهن هزاران نفر را به سمتی نادرست بکشاند. مسئله اینجاست که شهرت، فقط امتیاز نیست، مسئولیت هم هست. بعد از روزهایی که کشور از بحران و التهاب عبور کرده، شاید وقت آن باشد که کمی جدی‌تر به این پرسش فکر کنیم، آیا می‌شود کسی تریبونی به وسعت افکار عمومی داشته باشد، اما در برابر اثر حرف‌ها و رفتارهایش هیچ مسئولیتی نپذیرد؟ آیا می‌توان بر ذهن و احساس مردم اثر گذاشت، سبک زندگی ساخت، موج رسانه‌ای به راه انداخت، اما بیرون از هر چارچوب و قانونی ایستاد؟ در همه جای دنیا، برای کسانی که بر افکار عمومی اثر می‌گذارند، ضابطه و قانون وجود دارد. این مسئله نه عجیب است، نه خلاف آزادی. اتفاقا آزادی واقعی، بدون مسئولیت معنا ندارد. وقتی دایره‌ی اثرگذاری بزرگ‌تر می‌شود، ضرورت پاسخ‌گویی هم بیشتر می‌شود. نمی‌شود از مزایای دیده شدن، اعتماد عمومی و نفوذ اجتماعی بهره برد، اما هنگام خطا، التهاب‌آفرینی یا جهت‌دهی نادرست، هیچ تعهدی در کار نباشد. جامعه‌ای که زخم بحران را پشت سر گذاشته، بیش از هر چیز به آرامش، صداقت و مسئولیت‌پذیری نیاز دارد. در چنین شرایطی، قانون‌مند شدن فعالیت سلبریتی‌ها و بلاگرها نه یک برخورد سلیقه‌ای، بلکه یک ضرورت اجتماعی است، ضرورتی برای حفظ سلامت فضای رسانه‌ای، جلوگیری از سواستفاده از احساسات مردم و صیانت از اعتماد عمومی. گاهی بی‌قانونی فقط یک بی‌نظمی ساده نیست، مستقیما با امنیت روانی جامعه گره می‌خورد. شاید وقت آن رسیده باشد که بپذیریم در روزگار ما، هر صفحه‌ی پرمخاطب یک رسانه است و هر رسانه، باید در برابر اثر خود پاسخ‌گو باشد. اگر قرار است جامعه‌ای آگاه‌تر، آرام‌تر و منسجم‌تر داشته باشیم، نمی‌توان از کنار نقش کسانی که هر روز بر ذهن و نگاه مردم اثر می‌گذارند، ساده عبور کرد. شهرت، اگر با تعهد همراه نباشد، می‌تواند به جای روشنگری، منشا آشفتگی شود. و امروز، جامعه‌ی ما بیش از هر زمان دیگری، به چهره‌های مسئول نیاز دارد، نه صرفا مشهور. 🔗t.me/alatohidi

با بچه‌ها طوری رفتار کنیم که انگار میتونن از چیزایی‌ برامون بگن که فکر می‌کنم برای کسی مهم نیست و ما باید جوری بهشون گوش بدیم که انگار داریم مهم‌ترین ماجرای عمرمونو میشنویم

نصف جان بارانی‌مان❤️

از صدای بارون بیدار شدم😍 بقول حامد عسکری: باران آب است و آب رساناست و زودتر دعا را بالا می‌برد

_خانم محمدی مربی شستنمون و آشپزخونه‌س چه تعبیر قشنگی… چه مهندسی کلمه‌ای🤍

توصیه مداوم من به مامانایی که بابت همراه نبودن بچه‌هاشون مدام گلایه دارن: حتی اگر انتخابش غلط بود پشت فرزندت بایست آدم‌ها با قضاوت نمیشکنند با ‌بی‌پناهی میشکنن و ازت دور میشن

فاطمه زهرا دوساعته داره به فاطمه نورا یاد میده جلوی قلدرترین دختر کلاسشون چطوری مثل خود اون دختر وایسه وقتی میرسن به بخش تمرینی فاطمه نورا که فرض کنه فاطمه زهرا همون دختر قلدره‌س و باید باهاش بد رفتار کنه هر دو میزنن زیر خنده… میدونین بحث و تربیته بحث اینه که بچه‌ها هر اتفاقی توی خونه میفته رو توی محیط بیرون اجرا میکنن و اگر توی وجودشون اون رفتار نهادینه نشده باشه نمیتونن حتی نقشش رو هم بازی کنن

باران تازه داشت نم‌نم شروع می‌شد که رسید خانه پرسیدم: دیدی باران را؟ با همان ذوق همیشگی گفت: آره... یک قطره چکید کف دستم تمام راه تا خانه، توی بغلم گرفتمش محکم، مبادا گم شود، مبادا بیفتد تا خود خانه کف دستم بود مامان... بدو‌بدو وسایلم را جمع کردم منتظر بودم برسد تا بروم جلسه… هنوز باران می‌آمد تندتر از قبل دستم را بردم بیرون از پنجره‌ی ماشین چند قطره نشست کف دستم بستمش، لمسش کردم... تماشایی‌ترین باران تمام عمرم بود و من میان مسیر غرق این فکر که ای کاش زیبایی‌های ساده‌ی دور و برمان را همین‌قدر محکم توی بغل می‌گرفتیم تا لابلای شلوغی‌ها و روزمرگی‌هایمان گم نشوند، تا تبخیر نشوند روابطمان، آرزوهایمان، امیدهایمان و چیزهایی که بار دقگر در ما تکرار نمی‌شوند…

امروز داشتم یه مقاله درباره ویژگی‌های کاندیداهای دکترا می‌خوندم یکی از اون ویژگی‌ها زوال عقل بود…

صدای انفجارهای احتمالی امروز در اصفهان از انفجارهای کنترل شده است

مثل همه این روزایی که بعد از جنگ گذروندیم باز یهو دلشوره اومد سراغم. اوایل بیشتر بود و به مرور هر چند وقت یک بار این اتفاق میفته. بعد از دلشوره‌ای که دلیلش رو پیدا نکردم، ترس از دست دادن همه عزیزانم این دلشوره رو بدتر کرد، یهو بغضم ترکید و گریه کردم که یهو یادم اومد لباس بچه ها رو اتو نزدم. اشکامو پاک کردم رفتم تو اتاق درو بستم که نور اذیتشون نکنه لباسا رو اتو زدم. خواستم بگم امشب فهمیدم که میشه غمت رو تبدیل به اتو زدن لباس‌ها بکنی.

یه جا خوندم نوشته بود: ما آدما روزیِ هم‌دیگه‌ایم... کاش خدا بهمون لطف کنه و فقط آدمای درست تو سفره‌مون باشن. به نظرم بخش زیادی از زندگی آدم و سرنوشتش به اینه که کیا تو سفره‌ی روزیش قرار می‌گیرن... و البته، پناه بر خدا از آدم اشتباه./

بچه‌ها خوابیده‌اند تب این یکی دو روز مدام روی مرز ۳۸ و ۳۹ درجه بالا و پایین رفت، اما لابه‌لای همین تب‌وتاب، خندیدیم، بازی کردیم و خوش گذراندیم و زندگی را بغل کردیم تفریح با دو کودک مریض آسان نبود امت غیرممکن هم نبود! راستش این روزها کافی است پای حرف هرکس بنشینی، از سایه سنگین جنگ و بلاتکلیفی می‌گوید اما این بچه‌ها هستند که با یک لبخند ساده حتی با جسم تب‌دار، آویز جانمان می‌شوند و یادمان می‌آورند زندگی هنوز جریان دارد و امید تپش همین خانه‌ای است که روشن نگه داشته‌ایم🤍

توی این روزهایی که کمتر کسی به داد امید بچه‌ها می‌رسد، دست مریزاد که ایستادید، روی صحنه آمدید و با زبان خود خودشان گفتید که رسیدن به رؤیا، پایش که بیفتد، فقط با امید جفت‌وجور می‌شود...

خدایِ آدم‌های کم آورده، شکرت

فاخر باشیم در رفتار و گفتار در راه رفتن و لباس پوشیدن در فضای مجازی در فضای مجازی در فضای مجازی و در تک تک جزییات زندگی