روایت‌ مادرانه🎒

مثل همه این روزایی که بعد از جنگ گذروندیم باز یهو دلشوره اومد سراغم. اوایل بیشتر بود و به مرور هر چند وقت یک بار این اتفاق میفته. بعد از دلشوره‌ای که دلیلش رو پیدا نکردم، ترس از دست دادن همه عزیزانم این دلشوره رو بدتر کرد، یهو بغضم ترکید و گریه کردم که یهو یادم اومد لباس بچه ها رو اتو نزدم. اشکامو پاک کردم رفتم تو اتاق درو بستم که نور اذیتشون نکنه لباسا رو اتو زدم. خواستم بگم امشب فهمیدم که میشه غمت رو تبدیل به اتو زدن لباس‌ها بکنی.