مامان ".

شمعهارو فوت کردم هر چقدر بزرگ تر میشدم تایم بیشتری برای آرزو کردن داشتم  .. از سنی که داشتم تا یک میشماردن و من باید آرزو میکردم  " آرزو میکنم برای همیشه از خونه برم آرزو میکنم تلاشایی که میکنم بی ثمر نباشن آرزو میکنم سخت نباشه برام از آدم اشتباهی بگذرم و رهاش کنم   _ آرزو میکردم که تا همیشه شمع های تولدمو در کنار تو فوت کنم و از تاریکی نترسم چون همیشه دستای گرمی بود که منو به آغوش بکشه آرزو میکردم که آرزو هام فقط یک آرزو نمونه  )) یعنی کاش میشد که یک روزی اتفاق بیوفتن و من آرزوهای جدیدی پیدا کنم تا روز تولدم وقتی شمعهارو فوت میکنم تو دلم بگمشون  .. (  در اصل هرچقدر بزرگ تر میشم آرزو های بیشتر و بزرگ تری دارم  )

کوچولو که بودم همیشه دوست داشتم با مامان تو خیابون یا کوچه پس کوچه ها بدو ام و بلند بلند بخندم  .. اما مامان همیشه بهونه میاورد میگفت که نمیتونه و زشته چون  ، آدما میدیدن چون آدما همیشه حرف میزنن و حرف میزنن  - اما هروقت که به بابا گفتم باهام تو کوچه پس کوچهای جایی که نزدیک خونه بود میدوییدیم فارق از اینکه آدما بخوان باز هم حرف بزنن  " چون برای بابا دوییدن زشت نبود اما برای مامان که اون موقع میشد یک زن حدودا سی و پنج ساله حرکت زشتی بود  )) در صورتی که این فقط یک تبعیض جنسیتیِ و برای هیچ کدوم این کار زشت نیست الان که مدت زیادی گذشته و خیلی چیزها عادی شده خیلی چیزهایی که باید از اول عادی سازی میشد  . خیلی چیزها تغییر کرده و خیلی چیزها به راحتی عادی نشده یا تغییر نکرده خیلی چیزهارو اگه زنها انجام بدن رو به رو میشن با هزاران هزار حرف دیگران مردم همیشه حرف میزنن و حرف میزنن من باید کاری که خودم میخوامو انجام بدم -.

دنبال بهانه ام برای کمی بیشتر با تو بودن ..    اصلا نرو" تو بزار وقتی غروب شد برو . اگه جنگ تموم شد برو  . بزار آژیر و که کشیدن کبوترا که پریدن وقتی همه ترسیدن  . تو بزار آبا که از آسیاب افتاد برو  . اصلا بزار بعد انتخابات برو  . اوضاع که خوب خوب شد همه جا بزن و بکوب شد  . هروقت زیر پات خالی شد برو  . زندگیت که پوچ و تو خالی شد برو  . وقتی نور خونه ضعیف شد . کاسه صبرت که لبریز شد برو  . بزار اگه وامت جور شد برو  . اگه اجاقت کور شد برو  . همه چیزتو بفروش و ول کن برو  . ( خونرو خونرو خونرو )