مَرثِیِه‌ی اِضْمِحْلالِ آیدا

از دَست‌هایشان نِفرَت می‌وَرزم. برایِ عَذابِ خُودم به آغوشِشان شیرجِه می‌زنم؛ اِنقَدَر که نِفرَت دارم. از خُودم! از آن‌گونه که عِشق می‌ورزم! آن‌گونه که مَحَبَّت می‌کنم! آن شیوه‌ای که اِرتباط برقرار می‌کنم بیزارم! تُند تُند ناخُن‌هایم را به میز و دَستهٔ صَندلی می‌زنم تا غُضروف‌هایم را در صورتِ این و آن هَدر ندهم، پاهایم لَرْز می‌گیرند تا جلویِ زَلزلهٔ چندین ریشتریِ عَربده‌هایم را ببندند و اَرواره‌هایم در هم تَنیده می‌شوند لِذا که زبان به اِعتراض باز نکنم. من از هرگونه اِحساس، عَواطف، رِفتار و اِنسان بیزارم. از هر چه نامش اِرتباط باشد. از هر نگاه و هر دست و هر اِحساسی که می‌آورند و می‌دِرَند و می‌بَرَند بیزارم من… بیزارم بیزارم من…

آیدا صاحبی

بعضی از سن و سال‌هایم را که نگاه می‌کنم می‌فهمم که چندان به دنیای امروز تعلق ندارم. من هنوز خط قرمزهای زیادی دارم که اصلا از آنها خجالت نمی‌کشم، به داشتنشان هم افتخار می‌کنم.

خواهم که به خلوت کده ای از همه دور ، من باشم و من باشم و من باشم و من...

قتل مادام العمر

مصرّانه در تلاشِ خوب‌کردنِ حالِ این و آن بود. لبخند از لبانش نمی‌افتاد. اگر ظلمی به دیگری می‌شد، او منفردانه پاسخی دندان‌شکن می‌داد؛ چنان که غضروف‌ها صدای زنگِ کلیسا بدهند. اغلب ؛ با این و آن بود اما همیشه تنها. نمی‌دانم چرا اما هر بار که در جمع می‌نشستیم فقط من حس می‌کردم او میانِ ما نیست. انگار ؛ وقتی چنگالِ سالاد را اشتباهاً در جام فرو می‌برد و با سیگارش برنج می‌کشید، هیچ‌کس متوجه‌اش نمی‌شد. غالباً پرحرف بود اما همیشه ساکت. مملو از پارادوکس‌هایی که فقط در شعر می‌شد متصورشان کرد، تازه! او را خوش‌مشرب می‌دانستند. به اتاق که می‌رفت صدای پنکه آزارش می‌داد. از گزندِ مورچه‌ها حیران می‌شد. حتی یک‌بار دیدم که کارگرِ ساختمان‌سازی به‌خاطرِ ترسِ او از صدا سرِ کار نیامد. نمی‌دانم از چه می‌ترسید. چه بود که نمی‌گفت. چه بود که کلمه‌ای صرفِ تعریفش نمی‌کرد. لیک گویی آدمیان به دردِ او عادت کرده بودند. انگار خودش هم دیگر گریه نمی‌کرد. او می‌گوید آن‌هایی که سیگار می‌کشند کمتر گریه می‌کنند. اما هیچگاه! کسی نپرسید چطور می‌شود انسانی این‌همه «باشد» بگوید و هیچ‌وقت راحت نباشد. او میانِ جمع به اندازه‌یِ صداها وجود داشت و به اندازه‌یِ سکوت‌ها حذف می‌شد. ترس‌هایش کوچک نبودند؛ فقط مسخره شمرده شدند. و رنجی که به شوخی گرفته شود بی‌صدا عمیق‌تر می‌شود. او یاد گرفت گریه را به دود بسپرد، درد را به شعر، و خودش را به فراموشی. همین است که وقتی دیگر نبود، هیچ‌چیز کم نشد. و این بی‌رحمانه‌ترین قتل مادام العمر ان زن است

•آیدا صاحبی

این روز ها شبیه پاکت شیر های دبستان اند؛ که در جامیز نیمکت ها ، سال هاست پنهان شدند ، و کپک زدند. هفته ها ؛ انقدر در سکوت و خالی از سکنه میگذرد، که از دور خیال میکنند دریا ارام است . لذا که امواج خروشانِ دلگیرِ مغزِ ماهی و جنگ بین لاکپشت و کوسه هارا؛ کسی در‌ان عمق نمیبیند. ذوق من شبیه چوب کبریت خیس خورده، سریع خاموش میشود. نشاطم را نسبت به هر تاب و سرسره ای از دست داده ام. صدای کودک درونم خاموش شده انگار‌که؛ باز سرش داد کشیدند. احساساتم، موشک کاغذی شد ؛ که هیچ گاه صعود نکرد ، بلکم چرخید! چرخید و چرخید ، تا اخر به بخاری گوشه خانه سقوط کرد و سوخت . نخ به نخ لباس هایم ؛ نخ کشیده های دود گرفته ، از نوروز هم فراموش شده تر شده ام . از اینجا روی این بالکنی، ما اواسط پاییز و اخرین روز های خوشحالی من هستیم. رفته به رفته برگ ها ریخته اند و لبخند ها زیر بوت های چرم مشکی بزرگ سایز ، له شده اند. درخت ها عریان و بر دهان من رفته رفته حجاب بیشتری گرفته شد ، که حرف هایم را ننویسم ، و به گوش کسی نرسانم. از اینجا یک نیم من هم نمانده، قلمی با دواتی ریخته ، کاغذ هایی پر از حرف های ناگفته، و نامه هایی که تمر نمیخورد چون هرگز فرستاده نخواهد شد. “دلم خوش باشد که کسی هست که نامه های هدایت را بعد مرگش بخواند؟ “

آیدا صاحبی

در طول تاریخ هم هرچه کشیده ایم از همین مرد ها بوده. ان وقت به من مرد ستیز میگویند. دوره کردن زن برایشان ارج ؛ شکستن پهلو هم بی خرج بوده. کودک ازاری و به کنیزی گرفتن زن ها یا فروش و تاراج برده برای هر سگی که اسمش را مرد میگذاشتند. هنوز همانند. به جای مغز از هوس هایشان فرمان میگیرند به جای عاشق بودند شهوت دارند. هنوز زن که اعتراض کنند میخندند، اگر بی صدا باشند زور میگویند، و نانی که مادر هایشان به جانشان داده را در بازو جمع کرده که از همان بر علیه دیگر زن ها استفاده کنند. به هنگام رانندگی‌میگویند زن است دیگر و اگر کسی احترام به زن حالی اش باشد ان را ضعیفه مینامند. توهین کردن با الفاض رکیکی که مربوط به بدن مقدس زن میباشد نقل و نبات از دهن هایشان میریزد. نگاه های حریصانه و له له زدن های سگ مانند؛ اب دهان کثیفشان اویزان؛ دست های چرک و الوده به خون و جسم و روح و باقی پوست تن بقیه دختر بچه ها من از اکثریتتان نفرت دارم. از چشم هایتان بی زارم ، از خوبی کردن های با قصد و نیتتان ! از قربان صدقه هایی که میروید تا فقط دسترسی پیدا کنید به چیز هایی که حرصش را میزنید. از حیوان بودنتان . از نداشتن تعهد به زنی که دوستش دارید از ناشیانه کار کردنتان. من از تمام جمعیت مرد ها بی زارم. از پدر هایتان که عرضه ندارند دختر داری کنند از برادر هایتان که به جای پشتوانه بودند دست به ازار خواهر هایشان میزنند از دایی و عمو و بقیه فامیل که تهدید به حساب می ایند تا خانواده که اگر خلافی ازت سر بزند سرت را بیخ تا بیخ ببرند. بِه عالم هم ک نباشید یا اولین افریده خلقت من عمدتا مرد ستیز و از نسل تان بی زارم.

در عزای مادرت یابن الحسن یک دم بیا تا نپرسند این جماعت بانی مجلس کجاست؟ جنازه بر سر دوش علی ولی الله غبار غم به رخ مجتبی ثار الله ز پشت غافله طفلی به زیر لب میگفت : به عزت و شرف لا اله الا لله

🍒

جمعه ها یه جور‌دیگه ای قلمم قدرت میگیره که…🥹🍓

انگار عمرمان به روی غلتک افتاده و اسفالت را لحظه های خوشحالی قیر کردند . میگذرد بر هر اکنونی که میخواستیم لذت ببریم . تا دوربین را براوردیم که عکس از باغ بگیریم ؛ پاییز شد و خواستیم روی برگ ها با چکمه سرو صدا کنیم که یخبندان گرفت . اخرش چه ؟ اشتهار مردم اهل قلم به چه کار کفن و دفن می اید ؟ فصیح نویسی یا که مسحور کننده؛ چه کسی با واژه به واژه ات میسوز ؟ من از این بهتان های بی محاباِ غزل وار ، بی زارم ! نزدیک دمستان اشنایی که میرسم , خردخای قدمی به عقب بر میدارم , از وبال دست دادن احشام سوخته ام . گواه من خاموش است اما من از دست ها هزیمت می جویم . از ناز نوازی های صمیمانه خوف دارم و من اصلا رغبتی به مضمحل شدن این ذبول گل نداشتم . فصیح زبان هایی که بیش لحن پردازند تا خردجو . زبانم را سخت میفهمید اما به در معرفت خارستان دل گر فرجی یافتید , دگر هرگز ره پویه ای به بازگشت نباشد . ناز اگین دخت هارا باور نکن , هرچند مشک فام نشگین تر از گلاب بودند , یا بهارچشم و پری پیکر زاده بودند ؛ حتی اگر نسترن فام و شقایق تن , باور کن این ها همه رونمای کاذبند , حقیق پوشند , روشن فریبند ؛ گسیخت پا! حتی اگر تب پیکر شدی و چنان یکه زیست شو که نویدان کاذب لسان تورا اخیمن نسازند . ُزیر پرتو های سرد بارران و هق هق باد های شب ،دگر سخت صحبت کردند به کار نمی اید؛ بلکم میشود ساده زیست . دگر انسانی نیست که ازار دهد یا اگر حرف هایت را بفمد ان چنان بر خروش فرو خورده غم مضاعف کند که ره باریک اشنایی را مختل سازد. به راستی‌که … زوالگاه ادمیان در قبور نیست بلکه در افکار خویشتن باشد .

آیدا صاحبی

لرزش دست را چه کنم این همه فکر و خیال را چه کنم گرچه عالم مرا به بی احساسی شناخت من دور‌مانده؛ با خیال تو چه کنم؟

آیدا صاحبی

خسته‌ای، غم‌زده‌ای، مثل منی می‌فهمم دوست داری ز خودت دل بکنی می‌فهمم زیر سنگینی دنیا کمرت خم نشود... در تلاشی که فقط جا نزنی می‌فهمم

چه هوایی! چه درختی و چه برگی چه صدایی! چه نوایی چه خیالی نباشد ذره‌ای قابل ؛به تار مویی که تو داری تو همانی ! چنینی و چنانی چه صدایی چه رسایی پرشکوهی تو خدایی و خدایی و خدایی منم آن بنده که باشد حلقه‌ای بر سر گوشش تا بمانی و بمانی و بمانی تو قشنگی چو فرشته کنج خیالم بنشینی من بشینم و ببینم؛ پرستم که بدانی دل من وابسته به نگاهت که اشارتی نمایی چه شیرینی! باقلوایی باقلوایی باقلوایی…

آیدا صاحبی

کفر می گویم که ایمان نیز آرامم نکرد گریه های زیر باران نیز آرامم نکرد خواب می بینم که دنیا با توشکل دیگری ست خواب صادق یا پریشان نیز آرامم نکرد دل که می گیرد نمی گوید کجا باید گریست گریه کردن در خیابان نیز آرامم نکرد توی تونل نعره خواهم زد، خدایا با توام جیغ های در اتوبان نیز آرامم نکرد منتظر بودم که شاید، شعر آمد سر زده بی تو این ناخوانده مهمان نیز آرامم نکرد بی تو سردرد شبانه با مسکن های تب خوردن قرص فراوان نیز آرامم نکرد دوره گردی طالعم را دید آیا سرنوشت فال های تلخ فنجان نیز آرامم نکرد با چراغی زیر و رو کردم تمام شهر را درد تنهایی انسان نیز آرامم نکرد روسریت را بهم زد باد قدر لحظه ای دیدن موی پریشان نیز آرامم نکرد سعدیا گفتی که مهرش می رود از دل ولی مهر رفت و ماه آبان نیز آرامم نکرد…. :))))

05:54