𝑀𝑦 𝑆𝑒𝑐𝑟𝑒𝑡𝑠

شد، شد! راستش، من دیگر دلی برای این میدانِ بی‌کران ندارم! جهان، گنجینه‌ای است و ما، رفتنی!

گاهی آدم باید برای چند ساعت از هیاهوی دنیا فاصله بگیرد، کنار پنجره‌ای نیمه‌باز بایستد، جایی که هوای خنکِ شب آهسته می‌لغزد و در جان می‌نشیند؛ چای در دستش آرام‌آرام سرد شود، بی‌آنکه عجله‌ای برای تمام شدنش باشد و سکوت نه به‌عنوان نبودِ صدا، بلکه به‌عنوان حضوری سنگین و آرام، خاموش‌وار روی شانه‌ها بنشیند و خستگیِ روح را از تن بیرون بکِشد

یه کوچولو برام عصاب مونده، اونم گذاشتم برای آدم حسابیای زندگیم

چی بگم والا🫠

اواااا داداشممم😂🤣

تا باشه از این اشتباها😂😂

تو زندگیم اشتباه زیاد کردم ولی... خیلی حال داد..

+++

من از آنهایی شدم که بین کم و هیچ، هیچ را انتخاب می‌کنم. دیگر نه توان تحمل آدم‌های بلاتکلیف را دارم، نه رفاقت‌های یک‌دو روزه و نه روابط انسانی نیمه‌کاره. نداشتن بسیاری از چیزها بهتر از داشتنِ آن‌ها به صورت ناقص است؛ به‌ویژه آدم‌ها.

یه وقتاییم تکلیف مشخصه، آدم دلش نمیخواد بپذیره

نمی‌دانم، اما روزی دوچرخه‌ام را برمی‌دارم و به سوی جایی بسیار دور می‌روم؛ همان‌گونه که در حکایتی آمده، اگر دوچرخه را با جان به دست گیری، خودت نیز به کوه‌های دوران خواهی رسید.

می دانست که در برابر جهان به این بزرگی تنهاست خوابید