شامِ آخر

۹۰ صفحه هم امروز خوندیم و بالاخره کتابش تمام شد.

کی می‌دونه شاید هانس توماس پدرِ استاد پیانوی من بوده و حالا نوبت من بوده که درباره اسرار کتاب کلوچه ای و ژوکر سرگردان در جهان و نوشیدنی رنگین کمان بدونم.

۹۰ صفحه هم امروز خوندیم و بالاخره کتابش تمام شد.

ببینیم این بار چه شاهکاری میکنی

فوروارد کنید تا یه کاری کنم. (قرار نیست که همیشه طبق انتظار پیش بریم)

" دوریان گری "

نزدیک بود بنویسم دوریان

یک لحظه اسمتو یادم رفت

شما به عنوان بزرگتر خیلی خوبه که خودتون رو مسئول بدونید نمونه یا الگوی خوبی برای کوچیکتراتون باشید ولی این به این معنا نیست که توقع داشته باشید با دونستن شدت سختی راهشون قوی تر خواهند شد

نمی‌دونم دقیقا این چه احساس خوبی بهشون میده ولی گمانم بعدش فکر میکنن بزرگسالی چیزی هستن و نقش استادی معلمی چیزی در زندگی کوچیکترای خودشون دارن یا حداقل فکر میکنن «اگاهش کردم» و خیلی مسخرست

ممنونم که خوندید

کشور ما در وضعیتیه که یک بچه هم متوجه میشه قرار نیست خیلی راحت به آینده خوبی برسه. اما خیلی ها هستن که میدونن «همینه که هست» و بهترین راه اینه که برای کسب زندگی‌ای بهتر تلاش کنن. شما مدام با یادآوری اینکه «چقدر سخت خواهد بود» نه تنها قوی ترش نمیکنید بلکه انگیزه‌اش هم از بین می‌برید.

درسته، ممکنه واقعا وضعیت بدی رو سپری کرده باشید، اما لزومی نداره یک نفر رو از آینده‌اش بترسونید و بگید که وای فلان دوره جهنم خواهد بود! چنین چیزی نیست. زندگی ها متفاوته دیدگاه ها متفاوت تر.

خیلیاتون هم معتقید بزرگسال های عاقل و فهمیده ای هستید و فاز داستایوفسکی میگیرید که اره پیر شدم و دانام و خیلی بدبختی کشیدم و زندگی پوچه و فلان بیسار، درحالی که اصلا چنین نیست روزای خوش هستن روزای بد هم هستن. شما اگر بلد نیستی از زندگیت لذت ببری و در شرایط بد تلاش کنی روزای بهتری رو تجربه کنی حق نداری به دیگران بگی «حتما تو هم فلان خواهی شد»

خیلیاتون هم معتقید بزرگسال های عاقل و فهمیده ای هستید و فاز داستایوفسکی میگیرید که اره پیر شدم و دانام و خیلی بدبختی کشیدم و زندگی پوچه و فلان بیسار، درحالی که اصلا چنین نیست روزای خوش هستن روزای بد هم هستن. شما اگر بلد نیستی از زندگیت لذت ببری و در شرایط بد تلاش کنی روزای بهتری رو تجربه کنی حق نداری به دیگران بگی «حتما تو هم فلان خواهی شد«